Todo sobre Eva...

Palabras..

2011-07-28T02:35:00.005+02:00

Mientras vivo y desvivo

levanto el inventario de mis días.
me busco, me recorro...
con cualquier cosa compruebo mi existencia,
por medio de una voz, un pellizco en el brazo
una sonrisa, sé que estoy vivo...

Antes de despedir la madrugada
revuelvo entre los trastos viejos,
y encuentro las palabras,
las desarmo, las abro, las quiebro
vuelvo a coserlas igual que un minucioso cirujano
y escribo y reescribo mis historias...

Alargo inútilmente la memoria,
busco palabras claves con anteojos,
recorro con los dedos el lomo de la tarde,
mientras sumo porcientos grises, cifras rojas y columnas azules;
Estadísticas dolorosas, mejor vuelvo a escribir sobre libros tremebundos
pronuncio las palabras ochenta y cuatro veces por minuto;
y a veces nombro a los científicos, a los Santos y a los dioses...

Después, cuando el cansancio
comienza a recorrerme por la espalda,
desvarío ante la pantalla blanca,
ante un poema de Neruda,
ante un Dalí plagiado o ante un tango.
Me siento a la orilla de mis ojos
y me miro asombrado y con espanto.

En días de nostalgia como esos
prefiero recordarme o inventarle memorias a la tarde.
De vez en cuando vuelvo a leer las letras.
o escucho las músicas contra el silencio.
Me desbordo de amigos casi siempre:

ya tengo tantos que nunca alcanza el tiempo
a descifrar todos sus nombres...

Cuando me quedo solo de espaldas a la noche
enumero los días transcurridos y vuelvo a la infancia;

a los caballos, a mis hermanas con el pelo suelto
a las conversaciones con mi madre y mi padre que sabía todas las respuestas,
a todas las historias de aventuras, las fotografías viejas, a las ciudades en el sur.
Cuando se acabó un sueño, lo reflejo en mis ojos preferidos.
Poco a poco encuentro las palabras

y mientras tanto crezco...

Me conformo con tratar de cambiar,
o simplemente con inventar la vida
cada día.

Quisiera...

2011-03-15T20:57:00.003+01:00

Retroceder el tiempo es lo que quisiera, y lo que he querido tantas veces,

para volver a vivir momentos inolvidables.. para hacer bien todas las cosas que hice mal, para hacer todo lo que dejé de hacer en cierto momento.. por miedo tal vez.. o por no saber qué hacer..

Retroceder el tiempo es lo que quisiera, y lo que he querido tantas veces,

pero pensando de la forma en que pienso ahora.. O tal vez sólo quiero volver a tener las oportunidades que tuve alguna vez.. y no las supe aprovechar, y tener a mi lado a muchas de las personas que tuve, y ya no están.. volver a dedicarme a muchas de las cosas a las que me dedicaba.. compartir con muchas de las personas con las que alguna vez compartí… abrazar a muchas de las personas que alguna vez abracé.. sentir muchas de las cosas que alguna vez sentí.. filosofar tanto como lo hice alguna vez.. caminar por muchos de los lugares que alguna vez caminé.. quiero volver a bailar sin competer, sin pensar,sin parar ..reír tanto como reí alguna vez, beber tanto como bebí en algún momento.. leer tantas historias como leí..creer en tantas cosas como lo hice alguna vez.. soñar tanto como llegué a soñar una vez ..

Retroceder el tiempo es lo que quisiera, y lo que he querido tantas veces,

volver a tener que preocuparme por nada.. volver a amar como solí hacerlo.. volver a ser amada como solían hacerlo.. volver a ser YO.. volver a la mejor época..con la mentalidad de ahora.. con las oportunidades de ayer..

La muerte de las mariposas

2010-09-02T16:51:00.008+02:00

Een man met een harp. Ik wist niet goed wat er gebeurde en toen het lied bijna tot een einde was gekomen, vroeg hij me of ik wist waar het over ging. Wat ik precies had verzonnen wist ik niet meer maar ik gokte in ieder geval mis. Veracrúz, verklapte de man met de harp. Je kan niet weggaan zonder het gezien te hebben, voegde hij toe. Even had ik de neiging om hem te bedanken voor het aanbod, waarschijnlijk uit bescheidenheid, maar ik wist dat ik dat niet moest doen. Bovendien wilde ik heel graag naar de grootste havenstad van het land, dus met ingehouden stem vroeg ik of hij dat serieus meende. Natuurlijk wel. Anders vraag ik het niet. Toen we even later weer terug in het huis waren, verruilde ik de laarzen weer voor slippers en de jas voor jurkjes en bikini’s. Veracrúz had immers een compleet ander klimaat dan Hidalgo. De weg naar de poort van de nieuwe wereld was geheel anders dan de eerste. Dit keer reden we met de mini door de bergen naar de westkant van het land dat me onherroepelijk een gevoel deed opwekken van de vakanties in Frankrijk met mijn ouders en zusjes. Alleen zat ik deze keer niet achterin, luisterde ik niet naar Phil Collins of Michel Fugain en zeurde ik niet hoe lang het nog duurde. We stopten onderweg bij een groot stuwmeer en bezichtigden in stilte de enorme spiegel tussen de bergen. Hoe moet ik ooit nog terug, dacht ik bij mezelf, al denkend aan iets soortgelijks in Nederland. No hay. We passeerden de meest lelijke stad van het hele land volgens hem, met de naam Poza Rica en tegen drieen kwamen we aan bij El Tajín, één van de oudste archeologische vindplaatsen die minstens een eeuw bewoond moesten zijn. En waarom bouwen die Tolteken dat soort dingen nou altijd in de jungle? Door de hitte was er bijna niet te houden en de muggen zegevierden op onze komst. We hebben er denk ik een uurtje vertoefd maar eindelijk zag ik dan wel de piramide de met de 365 nissen waarover ik zoveel had gelezen in Spanje. In het echt. Ook bleven we even kijken naar de Danza van de Voladores van Papantla. Een van de tradities van de oude beschavingen die nog steeds werd uitgevoerd. Het was waanzinnig.
De vier dansers bonden zich op aan een twintig meter hoge paal, en lieten zich al draaiend naar beneden vliegen aan een touw. Omdat het om evenwicht gaat is het een risico, want de dansers moeten alle vier precies even zwaar zijn. De precieze reden van ritueel is tot op heden onbekend, maar het moest ongetwijfeld een imitatie zijn van de quetzales, de vogels en de vlinders die daan aanwezig zijn. Ik wist toevallig, dat een Papalotl een vlinder in het Nahuatl betekende en misschien dat de naam Papántla dan iets met vliegen te maken had? Toen we de Papántla verlieten, en de lange weg namen langs de kust van Veracrúz, kwam ik tot de tragische ontdekking. Door de snelheid van de auto vonden de vele vlinders de dood op de voorruit van de auto. Misschien was de stad er daarom naar vernoemd, na de miljoenen vlinders die deze plek rijk was.De uiteengespatte vlinders lieten een akelig schilderij achter op de voorruit zodat we na enkele uren bijna niks meer zagen. Toen we stopten zag ik de verscheurde vleugeltjes troosteloos op de motorkap geplakt en ik voelde me diep schuldig. Gelukkig reageerden de weergoden met een fikse bui die de zonden van deze rit over deze goddeloze weg afspoelden. Toen we aankwamen in Veracrúz in de vroege avond bleef het onophoudelijk regenen en we vermaakten ons maar in een bar op het plein onder de bogen. De regen kon me nog steeds niets hinderen. De auto werd voor ons weggezet en mij koffer werd door één van de piccolo’s naar boven gebracht. Ik begon er al aan te wennen. Pas laat in de avond klaarde het op en liepen we richting de kolossale kade van de havenstad waar een aantal mensen in traditionele kleding de jarrocho dansten. Even bleven we staan kijken naar het spektakel dat afstak tegen de inmiddels zwarte hemel van mannen in witte pakken en vrouwen en kinderen in de lange witte jurken. De dans van Veracrúz.

Cuatro Veces Heroica Ciudad y Puerto de Veracruz, oftewel viermaal heldhaftige haven en stad. De poort van de nieuwe wereld, gesticht door Hernán Cortés in 1519 om het rijk te kunnen binnendringen met de pijnlijke bedoeling om de oude beschavingen weg te vagen. Bij sommigen was hij ook wel bekend als Cortés de Killer. We liepen verder naar de portalen voor het oudroze stadshotel waar we verbleven en waar het culturele uitgaansleven zich blijkbaar manifesteerde door de honderden Mexicanen die zich verenigden bij barretjes onder de portalen op het centrale plein. Enkel Mexicanen, toeristen zag ik niet. Ik keek de voorstelling af onder het genot van een piratencocktail van rum en cola en zag de meesten al maar joliger worden. Verschillende groepen muzikanten liepen af en aan en speelden steeds opnieuw dezelfde muziek. We vermaakten ons uitstekend en profiteerden van de muziek van de Mariachi bij onze aardig beschonken buren. Er kwam geen einde aan. Door de cafeïne in de cola hielden we het bijna de hele nacht vol in een kleine club in het hart van de stad en toen er een roze gloed ergens achter in de Golf van México begon te verschijnen keerde we terug naar het hotel. Blijkbaar had het in de morgen weer geregend zodat de witte straten van de stad spiegelglad waren geworden en we elkaar de hele weg stevig vast moesten houden om bij de kade te komen. We gingen koffie drinken bij het oudste koffiebar van de stad waar heel vroeger de havenwerkers bijeen kwamen om te elkaar weer te ontmoeten na een lang weggeweest te zijn. La parroquia, zo heette het en het deed me denken aan de manege kantine waar ik mijn halve jeugd op zaterdag doorbracht. Het was er vol met mensen en de stoelen stonden ongelijk verdeeld bij de kleine tafeltjes. De obers liepen hadden een net pak aan en stonden ons vriendelijk te woord. Ik beste een een bord chilaquiles want ik had deze keer echt honger. De dag ervoor hadden we bijna niks gegeten, gewoon omdat we daar geen zin in hadden. Enfin, dat ik merkte nu aan mijn lichaam merkte dat het deze keer geen genoegen met enkel een koffie. Na het stevige ontbijt schaatsten we nog even op onze veel te gladde slippers door de stad, en toen we er genoeg van hadden haalden we onze weer spullen op in het oudroze stadshotel waar we hadden geslapen en wachtten we in de lobby op de auto.

Toen we het centrum van Veracrúz uit waren gereden en weer op de weg langs de kust zaten wilde hij me nog iets laten zien. Ik had alleen nog maar de haven en de stad gezien en hij beloofde me dat ik vanmiddag nog naar het strand zouden gaan. Ik realiseerde me dat ik al heel wat zeeën moest hebben betreden. De Pacifische, Caribische, Atlantische, de Middelandse en de Noordzee en dat enkel de Golf van México nog onbekend was. Op een steenworp van Veracrúz lag een plek genaamd Costa Esmeralda. En de droom was toch niet ten einde gekomen. Hij nam me mee naar een luxe hotel dat direct toegang gaf tot het strand. We werden verwelkomd met een glas champagne en toen we de kamer betraden op de eerste verdieping wist ik mezelf even geen houding te geven. Wat heb ik in godsnaam gedaan om hier te belanden. Alles was helder wit, het bed was kingsize, een groot beeldscherm hing aan de wand en er was zelfs een bar in de kamer. Op het overkapte balkon was een grote loungebank met nog een scherm aan de andere kant en een grote jacuzzi. Het uitzicht was fantastisch. In de tuin van het hotel was een groot verlicht zwembad aanwezig met een vijftal palapa’s. Een soort vast parasolletjes van riet. Het strand zag er enkel een beetje rommelig uit door aangespoelde stukken palmboom , netten en kokosnoten want Veracrúz was net een week eerder getroffen door een tropische storm. Door deze was ook elke manier van communicatie naar de buitenwereld vanuit het hotel was onmogelijk geworden. De telefoonlijn was zo goed als dood en ook was er geen internet mogelijk. Maar eerlijk gezegd vond ik het fijn los te zijn van alles. De rest van de middag waren te vinden op het strand, op de lounge, de jacuzzi en de rest van de nacht in het zwembad, dat eigenlijk verboden was. Geen zorgen, niemand die ons zag. Er brande nergens licht in één van de twaalf kamers. En het was stil. Je hoorde enkel het ruisen van de zee, enkele nachtvogels, en het trippelen van de krabjes die zijwaarts over de steentjes klauterden. Voor het eerst zag ik die nacht vuurvlinders. Kleine lichtgevende puntjes die rondfladderden boven het zwembad. Een fabuleuze nacht. Uiteraard kon ik weer onmogelijk slapen, net zoals de nacht op de Colombiaanse Islas de Rosario met de hotelero en Carolina waar ik de hele nacht op een stoel had gekeken naar de bliksem die insloeg in de Caribische zee dat kilometers lang een helder licht op de wateren achterliet waardoor je mijlenver kon kijken. Dit keer was het Mexicaanse rijk dat we voor ons alleen hadden. Deze keer bereik ik de grens van de talen want enkel felicidad is niet genoeg .Het was meer dan dat.

De volgende dag vertrokken we pas laat in de middag terug naar het huis in Pachuca over de lange weg langs de kust. We moesten nog omrijden voor een tragisch ongeluk op de eenbaansweg die helemaal tot Texas zou leiden als we enkel alleen maar rechtdoor zouden rijden. Een bus lag op zijn kant. Na twee uur rijden over de geestdodende rechte weg met een vrachtwagen voor ons voelde de zijn broeiende ongeduldigheid van het alsmaar rechtdoor rijden achter de grijze combinatie. Op een gegeven moment, toen we even geen tegen moed komend verkeer zagen trapte hij op het gas en probeerde voor de vrachtwagen te komen. Wat we echter niet in de gaten hadden was dat er vlak voor de vrachtwagen nog een andere zat en vanachter het heuveltje dook er in de verte een auto op die razendsnel onze richting opkwam. Hij had plots beide handen aan het stuur ik keek naar zijn voet die in een reflex het gas tot op de plank duwde. De mini schoot voorruit en ik greep zijn arm. We waren nog niet op de helft van de eerste vrachtwagen en de auto in tegengestelde richting was angstaanjagend dichtbij gekomen. Uitwijken konden we niet door de rotsen aan de linkerzijde en de ondiepe afgrond aan de andere kant. Ik sloot mijn ogen en zocht naar een reden voor het mooie weekend, en even dacht ik aan het naderen van einde. Op een haar na, raakten we voor de vrachtwagen en de auto die blijkbaar vaart hard geminderd reed ons voorbij. Toen ik mijn ogen open deed staarde hij recht vooruit en ik kon mijn uitbarsting niet voor me houden.
‘Wil je dat nóóóit meer doen?!’ zei ik met tranen in mijn ogen. Hij antwoordde koel dat hij altijd wist wat hij deed, maar aan zijn gezicht kon ik zien dat hij net als ik de tweede vrachtwagen niet had verwacht. Ik geloof dat ik een uur lang zwijgend voor met uit heb staan staren tot op een gegeven moment de spanning in de auto te snijden was. Ik had ergens spijt van mijn vurige opmerking en toen ik het niet meer aankon probeerde ik het leed te verzachten met een paar woorden waar ik alweer ook weer direct spijt van had toen het ietwat onhandig uit mijn mond kwam. ‘Ach joh geeft niet, ik heb eigenlijk ook nog helemaal niet zoveel kruizen langs deze weg zien staan..’ Even bleef hij roerloos voor zich uit staren maar hij kon het niet meer houden en barstte in lachen uit. Ik glimlachte een beetje moeilijk maar ook ik kon het niet meer stilhouden. 'Wát zei je?' Schokte zijn stem van het lachen. Maar de herhaling lukte al niet meer. Tien minuten lang hebben we aan één stuk door gelachen totdat de spieren in mijn buik aangaven dat ik maar beter kon stoppen.

De schemer viel in toen we vanachter de heuvels Pachuca zagen liggen. We waren er bijna. De volgende ochtend voordat ik de bus wilde nemen naar Mérida reden we voor de laatste keer langs de ranch van de familie. Een heus landhuis dat hij samen met zijn vader en oom had gerestaureerd. De ranch werd onderhouden door de conciërge en zijn vrouw die het huisje ernaast bewoonden. Smeedijzeren poorten gaven toegang tot de weg naar het huis en toen we naar binnen liepen zag ik een binnenplaats vol stond met rozen. Het huis was modern gerestaureerd maar ademde tegelijkertijd de geschiedenis uit . In het oude gedeelte stonden nog wat meubels uit de jaren zestig opgeslagen en een bonte verzameling stoelen stonden opgesteld aan een lange tafel. Hier houden we altijd feesten,zei hij, en toen we naar de grote ruimte aan de voorkant liepen viel me direct de honderden schilderijen en de foto’s aan de muur op. ‘Hier ben ik het liefst’ zei hij zacht. De hele familiegeschiedenis aan een muur, ik bevond me in een waar museum. Buiten klommen we de heuvel op die nog bij de ranch hoorde, sloeg hij een arm om me heen en zei dat het enige wat nog ontbrak de paarden waren. Een schok ging door me heen. Nee, hij was te goed, te foutloos en te correct maar hij beschadigde, forceerde en manipuleerde. Het was er niet. Ik voelde de vernietigende kracht terwijl ik duidelijk was geweest. Meer dan duidelijk. Ik moet gaan, zei ik en liep aangeslagen naar beneden. Op het busstation zei hij de laatste hartverscheurende woorden en bleef ik achter met een vreselijk gevoel toen hij mij uitzwaaide op het godvergeten busstation van de stad, daar waar ik een week geleden arriveerde. Ik liet de stad achter me een de bus reed richting de weg van de dode vlinders. Hoe kon ik ook.

Pueblos mágicos

2010-08-31T12:14:00.001+02:00

De volgende ochtend stond ik iets anders in mijn reis. Van Jungle Jane naar la fresita. De rugzak had ik voor even verruild voor een koffer, mijn slippers voor laarzen en ik mocht een jas van zijn zusje lenen. De mijne was immers gestolen in Colombia. Ja, ik verbaasde mezelf er nog steeds over hoe enkel mijn rugzak en ik al die maanden door het leven konden gaan. Nou ja twee tassen dan, maar over die jas ben ik toch wel even giftig geweest, en over die jurk eigenlijk ook wel maar die had ik genoeg. Een water- en wind dichte jas had je om praktische redenen toch echt wel nodig. En hij was best leuk, ja. Maar goed, die ochtend nam me mee naar enkele bouwprojecten waar hij aan het werkte, groette de werknemers die zichtbaar tegen hem op keken en hij liet me zien hoe het zou worden. Ik verbaasde me een beetje. De jongen waar ik toen nog weleens mee naar school slenterde, heel wat banale feestjes mee heb gehad met plaksnorren en voetbalshirts, was nu opeens een meneer. Meneer de architect. Ach, ooit wordt ik ook nog serieus, dacht ik bij mezelf. Ooit wel.

Even later waren we op de snelweg en lieten de stad ver achter ons. De route was opzienbarend, net zoals ik wilde dat het zou zijn. We hadden er opzettelijk voor gekozen om over de vrije snelweg te rijden, omdat het een mooiere route was dan de saaie tolweg die men als gewoonlijk nam en direct toegang gaf tot Mexico Stad. De muziek stond zachtjes en we reden over een heuvelachtige weg langs haciënda’s, oude pompstations, agave plantages en stukken land waarop vee stond te grazen. Af en toe kwam er een charro op een paard voorbij. We bereikten de eerste pueblo mágico; San Miguel de Allende na enkele uren rijden en we bleven de rest van de middag in het stadje hangen. De zon scheen en het was gewoon perfect. Hij vertelde me dat San Miguel- in de staat Guanajuato - een belangrijke rol heeft gespeeld in de onafhankelijkheidsstrijd van Mexico. De koloniale architectuur verschilde weer sterk van die van Pachuca. Hij praatte door en alles viel langzaam maar zeker bij mij op zijn plek. De geschiedenis van Mexico is oneindig maar buitengewoon interessant. Ik bleef luisteren en hij vertelde over hoe Miguel de Allende de onafhankelijkheid uitroep in 1810, in Dolores Hidalgo tweehonderd jaar geleden. De schreeuw van Dolores, zo noemde men het. Ook zag ik een arból de la vida , - de mexicaanse levensboom- ergens in een kleine galerij die mij enigszins een gevoel van gêne bezorgde. Ik had het gewoon nog nooit gezien. Nog nooit? Vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd al starend na de kleine tafereeltjes; Adam en Eva in de tuin van Eden, de Arc van Noach en de talloze dansende skeletten die de dood symboliseerden. Het was zo iets moois zodat ik er ongetwijfeld een hele dag naar kon kijken. Na een tijdje te hebben gezeten op het zócalo in de zon reden we in de namiddag door naar Querétaro, en passeerden we nog even een neef van hem voor een kort bezoek die ergens op het midden van de route woonde en natuurlijk bleven we – typisch mexicaans- weer te lang hangen. ’s Avonds tegen elven kwamen we dan uiteindelijk in Querétaro aan en na vijf rondjes te hebben gereden door telkens dezelfde straat. Alleen dat hadden we niet door en uiteindelijk vonden we dan eindelijk het hotel waar hij al eens eerder was verbleven, gelukkig was er nog plaats. Het was een goede keuze, het was een precieus hotelletje met maar een paar kamers. Een soort bed & breakfast alleen dan zonder breakfast. Maar we zaten midden in het centrum van de stad dus dat was geen probleem. Morgen zagen we wel verder. De volgende ochtend toen ik even in de zon op de patio met azulejos te midden van allerlei soorten bloemen en planten zat vroeg ik me toch eens af hoeveel geluk ik weer kon hebben. Mensen zoals hij zijn zeldzaam, en toch kom je soms tegen. Op de meest vreemde plekken, zoals het feest met die foute plaksnorren ergens in één van de honderd straatjes van Granada. En nou was ik hier. De rest van de dag spendeerden we al slenterend door de stad, bekeken we gebouwen. Aan de koloniale stijl en de vele kerken die de stad kende zag je dat Querétaro sterk beïnvloedt moest zijn geweest door Spanjaarden.

Gewapend met een kaartje van de stad liepen we de route langs de belangrijkste monumenten en kochten we nog een paar foute reggaetton CD’s bij een of andere piratenwinkel . ‘Dat doe ik normaal nooit, voegde hij er grinnikend aan toe, maar dat doe ik omdat ik weet dat jij het leuk vind. Ik gaf hem gelijk. Stiekem, vind ik reggeaton ook echt de bom. Hoe goedkoper en fouter, des te leuker. Ach, zei ik maar om mezelf niet in een verkeerd licht te plaatsen,’ het ook vooral om de goede herinneringen, ik heb er met heel veel mensen me uitstekend goed vermaakt in Colombia, Panama, Mexico en zelfs in een busje in Argentinië. Eigenlijk overal’. Maar stiekem hou ik er wel van, voegde ik eraan toe. Zo gezegd zo gedaan. Op de terugweg naar Pachuca reden we nog langs een bekende taquería onder de pachuqueños en waren we weer terug. De rest van de dagen bleven we hangen rondom de stad. Zo zijn we een avond naar de luchas libres gegaan ergens in hal in een hoekje van de stad, een soort acrobatisch worstelen met gemaskerde vechters. De nationale sport van Mexico, je moet het een keer gezien hebben, hoewel ik me rot schrok toen één van de maskers opeens in een salto voor me sprong en mijn telefoonnummer vroeg. De heren op de stoeltjes naast mij lagen dubbel om mijn verschrikte gezicht. Ik ben een keer meegegaan naar de universiteit waar hij les gaf en diezelfde avond werd er ter ere van het bicentenario op een levensgroot scherm een kunstproject geprojecteerd. De hele geschiedenis van Mexico in een half uur durende film. Onvoorstelbaar zoiets, een mooie lichtshow, muziek en vuurwerk en alle special effects zaten erin. We zijn gaan eten ergens in de stad en ik wilde hem bedanken voor de mooie roadtrip en zeggen dat ik er over dacht om morgen naar Mérida te gaan zodat hij ook weer verder kon gaan met zijn werk en alles.. maar nog voor dat ik uitgepraat was presenteerde er zich tot mijn verbazing ..

Vuelta de paseo

2010-08-27T01:31:00.009+02:00

Toen ik gisteravond arriveerde in het café met de paarse neonletters, hebben we samen die nacht mijn spullen opgehaald uit het hotelletje en verhuisd naar zijn huis aan de rand van de stad. Even na middernacht keerden we terug naar de bar en bleven daar net zolang tot de lucht weer langzaam lichtblauw kleurde. En toen ik de volgende ochtend wakker werd en me afvroeg wat er was gebeurd, wat ik hier deed en waar ik ook al weer was, bleef ik nog een half uur lang al starend naar het plafond liggen denken. Waanzinnig zoiets. Net zoals het huis. Al hoewel ik zelf niet erg kapot ben van de stijl waarmee het huis was ingericht, een soort mexicaans barok voelde ik me na sommige hostels, cabañas en hangmatten wel even la reina. Het bed paste ik wel zeven keer in, alles was brandschoon en er lag een dik bordeaux vloerkleed. Na een verfrissende douche in de badkamer met goudkleurige kranen, - echt je durft het nog niet aan te raken - organiseerde ik mijn spullen die uitgestald lagen op ja ..een chaise longue bij het raam tot er op de deur werd geklopt . Hij was het.

Na het ontbijt leidde hij me rond door zijn stad die ik opeens heel anders zag dan de avond ervoor. Terwijl ik voor hem uitliep door een smal straatje zonk ik even weg in een de gedachte dat de esthetiek van een stad of zelfs een land, misschien ook wel te maken heeft met de personen die je daar ontmoet. Het kan zoveel mooier worden, met leuke mensen om je heen. En natuurlijk zijn er ook steden die gewoon vreselijk mooi van zichzelf zijn zoals Cartagena de Indias, de Tango wijk van Buenos Aires of de straten van Granada. Al ben je nog zo eenzaam of misschien kwaad om iets, deze steden zijn onschuldig. Panama Stad daarentegen, het Miami van Centraal Amerika staat niet eens in mijn top tien, en tot verbazing van velen - Panama zelf ook niet. En nou hoor ik jullie denken; het gaat haar simpelweg om die blue dress waarvan ze in Panama is bestolen. Niet alleen want het zit hem ook in het beeld dat ik van de mensen had. Afstandelijk en een tikkeltje zuur. Maar ach, ik kan het ze niet kwalijk nemen. De Amerikanen hebben deze stakkers jaren lang dom gehouden, zodat ze nu bijna alles wat ook maar een beetje anders uit ziet voor gringa aanzien. Maar die jurk echter wel.. ‘Oye, hoorde de je wat ik zei?’zei een stem plots achter me.. ‘Ehh nou, ik was me aan’t afvragen waarom die klok daar nou staat, loog ik zichtbaar’. We barsten in lachen uit om de zin die er in een onbekende en ongeloofwaardige grammaticale volgorde in het Spaans uitkwam. Ja, het is wat soms. Maar het kwam erop neer dat die klok is gebouwd door de Engelse mijnwerkers en gefinancierd door het mijnwerkersgilde in het begin van de 20^e eeuw, vertelde hij me nog grinnikend om mijn slechte verzinsel. ‘Zie je waar het op lijkt?’ ‘Big Ben?’ zei ik aarzelend en ik gokte het goed. In één keer zelfs.

Ach Pachuca. Het had wel wat, en opeens realiseerde ik me hoeveel verschillen Mexico moest hebben. Hij ging door met praten en zei me dat Pachuca, de hoofdstad van de deelstaat Hidalgo nog veel Engelse invloed te zien aan de architectuur. De straatjes zijn smal, en onder de heuvels van de stad liggen ware zilvermijnen. En daar hou ik van, so does the english men. Ook vertelde dat de typische paste, een soort pasteitje gevuld met aardappel, vlees of bonen, ook iets is wat ooit de Engelsen hebben op de markt hebben gebracht en waar de Mexicaan vervolgens een eigen twist aan had gegeven. Ik vond de stad opeens een stuk mooier. Hij kende haar goed, hij was er geboren en getogen net zoals de rest van zijn familie kwam hier vandaan en ergens merkte ik wel enige trots in hoe hij erover de stad praatte. We eindigden de nog maar korte dag, vermoedelijk door de avond ervoor, in een modern koffiehuis ergens aan een grote straat. We konden nog net even buiten zitten voor dat het kouder werd, bestelden twee koffie en spraken verder. Ik vertelde over mij reis en hij luisterde. Ik vertelde hem dat ik na mijn ontmoeting met hem plannen had om naar Yucatán te gaan, en vanuit daar naar Quintana Roo, de Riviera Maya. Waar wil je nog heen? Vroeg hij me opeens. Ik werd even overvallen door de vraag en wist zo snel geen antwoord. Natuur, ruines, steden, zee. Hij bracht me in verlegenheid. Ik vertelde hem dat ik het leuk vond om hem op te zoeken en dat ik over een dag of twee..plots viel hij in. ‘Ik breng je wel.. over een week maar we gaan wel via zilverroute, of eerst naar los atlántes en dan Real del monte, en de rest van de pueblos mágicos en dan misschien via…en terwijl hij doorging met praten maakte mijn hart een heel klein sprongetje. Waar heb ik dit aan verdiend?

Het werd alweer vroeg avond en ik het huis maakte ik kennis met zijn ouders en zusje, een erg vriendelijke familie. We bespraken we de rest van de plannen in zijn kamer in Pachuca. De een opvolgende dagen heeft hij me meegenomen naar los Atlántes de Tula. Waar de enorme stenen standbeelden van Tolteekse soldaten uitkijken over de valleien. De beelden zijn bijna vijf meter hoog. Niemand weet hoe ze daar ooit zijn gekomen, maar natuurlijk zijn er verschillende legendes bekend. En de dag erop naar het museo de los Virreinatos en Tepozotlán, waar we de halve dag aan kwijt waren en toen we gingen eten bij een mooi restaurant aan het plein betrok de blauwe lucht tot grijze massa. Er stak een wind op en we verhuisden met tafel en al naar binnen. Net op tijd. Want het regende, het regende tot dat de straten in rivieren veranderde en ik vroeg me af of ik Tlalóc soms iets misdaan had. Na een uur staren achter het raam naar het natuurgeweld brak hij mijn gedachte met een ‘Wat gaan we doen?’ Niks, ze ik. Wachten. En dat wachten kon ik goed, dat was zeker. In Colombia heb ik moeten wachten, in Panama en in Argentinië moesten we uren lang wachten en nu ook hier, en dat vond ik nog het minst erg. Vind jij dat erg? vroeg ik.'wachten in een pueblo mágico terwijl daarboven de goden zich ontdoen van al het water, de straten alvast voor ons schoonspoelen, de bloemen voor ons water geven en als het nodig mocht zijn ook alle zonden weg wassen? En we zijn niet eens alleen? Hij gniffelde om mijn positieve benadering van de langdurige ordinaire bui regen en vroeg me of ik er in Nederland ook zo over dacht. Ik moest het helaas ontkennen, maar vandaag kon ik het ook niet anders zien, en dat meende ik.. onverbloemd.

Les quiero,

Eva

Confesiones de una caprichosa...

2010-08-21T22:57:00.013+02:00

Het was al donker en ik huiverde toen ik in de taxi stapte. Ik was weer aan iets begonnen wat ik misschien eigenlijk nooit zo zou durven doen. Maar goed, op reis ga je nou eenmaal over grenzen heen, ook die van jezelf. Het was in een pure opwelling, een vlaag van verstandsverbijstering. En dat door dat ene gekleurde berichtje dat ’s nachts in Oaxaca op het schermpje van mijn laptop verscheen en de hele nacht door mijn hoofd bleef spoken. Wat kan er gebeuren als ik het nou gewoon eens deed? En ik viel in een vreemde droom die ik alleen nog vaag kan herinneren.

Enfin, de volgende ochtend moest ik voor twaalf uur het hostel uit zijn. Op het busstation in Oaxaca praatte ik het idee uit mijn hoofd en sloot gewoonlijk aan in de rij die naar het zuiden zou gaan. Ik ben enkel met me, myself and I, en geen gekke dingen, dát was het plan en dat zou het worden. Maar toch bleef het knagen, dat gekleurde berichtje terwijl ik om me heen keek. Het busstation was een grote hal dat wel iets weg had van een kleine luchthaven. Er waren barretjes, winkels, restaurantjes en een kiosk geplaatst en een handvol kraampjes. Een vrolijk geheel. Tien minuten later stond ik nog steeds achter de meneer die al enige tijd een lang en tragisch gesprek aan het voeren was met vermoedelijk zijn verloofde aan de andere kant van lijn. Er waren blijkbaar problemen maar waar het precies om ging kon ik niet achterhalen. De minuten kropen voorbij en de rij voor de ADO bussen schoot nauwelijks op. Ik voelde mijn rugzakken al maar zwaarder en zwaarder worden en een spontaan reflex deed mij plotseling uit de rij stappen. Ik liep richting een van de informatiebalies voor een korte vraag en even later, in één van de Amerikaanse stijl motel-cafeetjes binnen de grote hal gooide ik mijn veel te zware tassen op één van de rode leren banken en plofte neer, bestelde een koffie en pakte mijn boek. Een snelle berekening zei me dat ik het nog kon halen, als ik binnen nu en een uur de bus zou kunnen hebben terug naar het noorden, dan kon ik daar nog een de aansluiting nemen. Het was nog niet voorbij.

De rij voor San Cristóbal de las Casas -de eigenlijke bestemming in het zuiden- was inmiddels flink geslonken en op mijn stoute slippers voegde ik me vol overgave in de rij terug naar Puebla. Twijfelen mocht ik vanaf nu niet meer. Zo dadelijk is er geen enkele bus meer bedacht ik me en ik had mijn besluit nu genomen. Dus om tien voor half vier zat ik in de bus terug richting de stad van de vulkanen, de paarden en de flessen zonder bodem. Precies daar waar ik een week eerder nog rond had gehangen, maar ik zal er niet uitstappen. De reis verliep sneller dan ik dacht en even na achten stapte ik de camion weer uit en een andere in, een kleinere. Enkel samen met een ouder stelletje en de chauffeur deelde ik de bus zo’n twee uur lang. Het was gezellig, er kwam wat krakerige popmuziek uit de radio we raakten wederom aan de praat. De vrouw vroeg me wat ik zo alleen ’s avonds in een bus in deed en waar ik naartoe ging, ze had een kleindochter van mijn leeftijd met een kind en liet me een foto zien. Ik vertelde mijn verhaal, de oudjes luisterden aandachtig en de chauffeur draaide zich zo nu en dan ook even glimlachend om. Toen we op de plek arriveerden en ik afscheid nam van het stelletje en de chauffeur, vreesde ik even om het feit dat..nou ja. Het was inmiddels tien voor half elf vrijdagavond en ik had nog zo met mezelf afgesproken dat ik eigenlijk niet gezien wilde worden op een Mexicaans busstation rond middernacht, en even dacht ik daarbij aan mijn moeder. Ze weet het niet en maar goed ook dacht ik. ik hees de tassen op mijn rug en sleepte mezelf voort naar de zwak verlichte portaal van het station.

De stad droeg de naam Pachuca, de muren waren vervallen en bespoten met graffiti, de lichten flikkerden en er was geen bus nog man meer te bekennen. Niet alles is zoals in een film, Eva. Pachuca. De ene beweert dat de stad in centrum van het universum moet liggen, maar Alan gebruikte ooit het woord als synoniem voor ‘vuile was’ tijdens een kaartspel. Wat het ook is, waar ben ik in godsnaam beland.. en heel even was ik boos op mijn avontuurlijke doch een tikkeltje blonde geest. Ik zocht naar een taxi aan de voorkant en gelukkig merkte ik het stelletje weer op aan mijn rechterzijde. Ik vroeg wat ik het beste kon doen om naar het centrum te komen; ‘Taxi verdes’ , zei de vrouw en doelde daarmee op de taxi’s met de groene strepen die voorbij kwamen razen aan de kant van straat. De anderen onofficiele taxi's kun je beter niet nemen gebaarde ze, niet hier. Ik knikte, gelukkig weet ik dat soort dingen ook.

Dus dat. Het was nog steeds donker en ik huiverde toen ik in de taxi stapte. Met het briefje in mijn handpalm gedrukt vroeg ik de taxichauffeur of hij me naar het centrum kon brengen. En alsjeblieft laat het daar zijn, anders zou alles voor niks zijn geweest en bleef ik vannacht alleen achter op deze godvergeten plek. We reden het centrum van de stad binnen via de hoofdweg en de lichten van de straatlantaarns, de barretjes, koloniale gebouwen stelden me ergens gerust. Een chique hotel doemde voor ons op, passeerden een monument van één of andere strijder en een klassieke fontein die uitblonk op het midden van het plein. Alles was symmetrisch, misschien was het toch niet zo godvergeten dan ik een kwartier eerder dacht. De taxi zette me af bij een klein hotelletje in het centrum. Ik had het in mijn boek zien staan en liep naar binnen. Een snelle woordenwisseling met de vriendelijke jongen achter de balie en ik sloot mijn spullen af, legde ze zorgvuldig in de daarvoor bestemde ruimte. Ik kleedde me nog snel om in de kleine badkamer op de beneden verdieping, bond mijn haar in een enigszins nette staart en wierp een blik in de spiegel. Ondanks de lange reis kon ik er niet ontevreden over zijn en een half uur later stond ik weer buiten in de fijn verlichtte stad. Er was nog voldoende leven op straat en het onaangename gevoel verdween langzaam maar zeker. Gekleurde kraampjes sierden het straatbeeld en er klonk muziek. De verlichte etalages van de winkels maakten het geheel af en ik telde de nummers van de straat waar het moest zijn. Het was dezelfde straat dus ver weg was het niet. Opeens, aan mijn linkerzijde merkte ik paarse neonletters op die overeen kwamen met de letters op de advertentie die me de nacht daarvoor had doen twijfelen. Ik wierp een blik op een klok in een vreemd soort Engelse stijl temidden van het plein.

Tien over half twaalf. Dit moet het zijn. Ik voelde de ader op mijn hoofd opzwellen - want dat heb ik altijd als ik iets spannend vind – en liep aarzelend naar binnen. Ik keek rond maar zag nog niks. Ik groette vriendelijke naar de starende de mensen aan de bar en een ongemakkelijk gevoel overviel me. Wat als ik het nou niet goed had gelezen? Wat als het nou niet toch vandaag was? Wat als er nou niet de goede plek was? Wat als…… Opeens zag ik het, en van schrik vloog ik naar de toiletten van de hippe bar. Wierp een blik in de spiegel en moest even giechelen om mijn lichtelijk verschrikte face. Ik gunde mezelf nog twee minuten, oefende een theatraal doe- alsof- er- niks- aan- de- hand- is- kop en sprak mezelf bemoedigend toe. Ik liep de badkamer uit direct naar de achterste tafel van de bar waaraan enkele jongens en meisjes ongedwongen zijn verjaardag vierden. Hij zat daar ook tussen, rechts achter in de hoek. De jongenman die ik twee jaar geleden op een winterse dag voor het laatst zag in Spanje. We studeerden aan dezelfde universiteit in dezelfde stad en bewoonden bijna hetzelfde gebouw want vanuit mijn appartement kon ik bijna naar hem zwaaien. Ik kwam hem ooit tegen op een feestje ergens in calle hornos en vanaf toen slenterden we weleens samen naar school, bezochten een expositie of gingen we koffie drinken, een paar maanden lang. Ik weet het nog goed. En nu was ik hier. Onopvallend liep ik in zijn richting, met het geoefende pokerface en toen ik bijna naast hem stond en hem wilde feliciteren draaide hij zich razendsnel om zag ik het best opgezette gezicht van de hele reis.. zoiets kan niemand na doen. Hij schrok zichtbaar en keek even naar zijn vrienden. Hij stond op en ging weer zitten, draaide zich om, keek naar zijn glas, en richtte zich weer tot mij en stamelde; Eva?‘Gefeliciteerd’ zei ik, terwijl ik stokstijf was blijven staan al observerend het tafereel. ‘maar…hoe..’.Zijn vrienden begrepen blijkbaar ook niet wat er gebeurde en fluisterden iets onder elkaar. De rest van de avond vulden we al pratend en langzaam maar zeker werd het iedereen duidelijk.
Het was vast een onvergetelijke feest in 2010, hier in een hoekje van de bar met de felle paarse neonletters in een wildvreemde stad, ergens ten noorden van Mexico Stad. Leve mi vida loca...

Liefs Eva

Las niñas del mercado...

2010-08-18T21:31:00.002+02:00

De regen viel werkelijk met bakken uit de lucht en terwijl de bus langzaam de route over de Mex135 vervolgde was de Zapoteekse tweeling inmiddels naast mij op een stoel met poppen aan het spelen. Anel en Anett, waren beide negen jaar oud en gingen samen met hun moeder naar hun oma in Santo Domingo Tehuantepec, Oaxaca. Ze deelden samen één stoel, zaten bijna bovenop me en kletsten de hele lange en saaie weg vrolijk door. Dat de tweeling niet op hun mond gevallen was, werd vrijwel meteen duidelijk. Ze vuurden honderden vragen op mijn af, maakten vlechten in mijn inmiddels lange geeworden haar, en legden mij uitvoerig uit wat je allemaal in Oaxaca op de markt kon eten, vroegen of ik broers en zusjes had, of misschien kinderen en wat voor werk ik deed. De donkere ogen bekeken mij van top tot teen en ik vertelde ondertussen wat ik zoal allemaal deed. Het was een gezellige rit, en de twee franse meisjes die voor me in de bus zaten keken giechelend achterom naar de zapoteekse geklede barbiepop die één van de kinderen op een randje van het bagagerek had gezet. Toen de bus een flinke vertraging op liep, richtten de meiden zich uiteindelijk tot mij en vroegen waar ik verbleef. Ik vertelde hen dat ik wel iets wist in het centrum van de stad, en dat ik erover dacht om daar te verblijven. Ze stemden in en vroegen of ze mee konden. Door de vertraging en de avond die al inviel, was ik stiekem blij met hun gezelschap en toen de bus uiteindelijk in Oaxaca arriveerde nam ik na het uitwisselen van een email adres nog snel afscheid van de Zapoteekse tweeling. Het regenen was inmiddels opgehouden maar de straten van de stad waren opvallend glad en nat, en voorzichtig liepen we op onze slippers naar de plaats van bestemming. De buschauffeur had mij immers verteld dat het enkel vijf blokken lopen was en het leek me niet noodzakelijk om een taxi aan te houden.

Nou misschien handhaafde de man de Zapotheekse, de Tolteekse of de Aztheekse telling want het bleken er meer dan tien te zijn voordat we bij het hotel aan kwamen. Mijn witte pantalon, en ik snap ook niet waarom ik deze weer had aangetrokken, zag er aan de onderkant gebatikt uit door de opgespatte modder van de straten maar het gaf niet. Enkele minuten later reserveerden we een kamertje voor drie in het kleine doch gezellige hostel. ’s Avonds verdwenen we in een tacobar vlak bij de Santo Domingo kerk, en maakten een plan voor de opeenvolgende dagen. De meiden bleken dezelfde plannen te hebben als ik dus zo gezegd zo geplant. In de drie dagen dat het franse gezelschap in de buurt was, bezochten we Mitla, Monte Albán en el Arbol Tule..by night. En vraag me niet waarom deze laatste op dergelijk tijdstip. Pero tengo mis razones. Monte Albán, op een steenworp van Oaxaca was werkelijk wonderbaarlijk. Dat wat ooit Zapotheekse hoofdstad was, was nu onderdeel van het werelderfgoed en werd goed onderhouden. Men schat dat in 600 v. Chr. De stad voor het eerst werd bewoond,en is snel uitgegroeid tot een belangrijk centrum. Het hoogtepunt,ongeveer 750 na Chr. was het een stad van naar schatting zo'n 30.000 inwoners. Het leek mij dat de stad één van de belngrijkste kenniscentra moet zijn geweest in het Zapotheekse rijk aangezien het imponente observatorium in het midden van het centrale plein, dat ik nergens anders op deze manier had waargenomen, en de ligging van de plek zelf. Op een berg dat een waar uitzichtpunt vormt over het land. Toen ik even op een steentje stond uit te kijken - wat ik overigens altijd wel doe - begon ik het strategische punt te begrijpen. Ooit hebben zij ook daar zo gestaan, met immers precies hetzelfde uitzicht, want dat moet nauwelijks veranderd zijn. De stad Mitla was iets moeilijker te bereiken. Een voorbijganger had ons verteld dat we een van de ´rode´ collectieve taxi´s op de grote markt aan moesten houden maar dat bleek lastiger dan gedacht. De taxi´s schijnen in een bepaalde baan te rijden, en dan moet je de goede baan wel weten te vinden. Ze kwamen enkel langs een bepaald punt. Na even slenteren over de drukke benauwde markt van Oaxaca zaten we dan eindelijk in een krakkemikkige taxi op weg naar Mitla. Het bleek een uur rijden, en aangezien in voorin zat hoopte ik niet dat er nog iemand bij zou komen. Bij de collectieve taxi´s gaat het namelijk zo, zoveel mensen mogelijk en het is niet meer dan normaal dat je met z´n drieen voorin zit. Het geluk stond aan onze kant, en een uurtje later worden we in het dorpje Mitla eruit gezet. Het ritje kostte ons zo omgerekend, nog geen twee euro. Mitla was ook verassend mooi. Het was een archeologische vindplaats – anders dan Monte Albán overigens – door de bezetting van een ander volk naast de Zapotheken; De mixteken, die daar hebben geleefd van 950- 1521. Ik moest nog lachen om Julie, die bij een korte uitleg van een Costa Ricaanse archeoloog iets uitlegde over de Grecas ‘de motiefjes aan de zijkant van de berg’. Julie wendde zich vijf minuten later tot mij, en vroeg me hoe het kon dat de Grieken hier waren geweest. Ik snapte haar redenering, de motiefjes leken ook verdacht veel op wat menig Nederlander op een randje tegeltjes in de badkamer zou hebben, maar ‘Grecas’ en ‘Grieken’? Dat kan elkaar zeker niet beïnvloed hebben. En we waren nog niet eens in de mezcalería geweest. Een heus avontuur, want de mezcal afkomstig uit deze regio is een typische soort alcoholische drank dat gemaakt van agaves, in dit geval; de maguey. In Mexico zijn er veel verschillende soorten agaves die elk een andere soort mezcal opleveren. De bekendste is uiteraard tequila, die je vooral in de regio Jalisco aantreft, maar ook de pulque. Maar het pulque avontuur vertel ik in het volgende hoofdstuk. Ik zweer namelijk bij pulque, ik wordt er gelukkig van, als ik dat al niet was.

Alleen mezcal is geen pulque en ook geen tequila, aangezien het dezelfde plant is. Je dit niet zeker niet over één kam scheren, een agave uit Jalisco is niet hetzelfde als eentje uit Oaxaca. Na de rondleiding door het bedrijfje kon het zelfs nog moeilijker. Binnen één soort mezcal, (van één soort agave) zijn er weer verschillende soorten processen en toevoegingen die weer verschillende mezcals teweegbrengen. Zo heb je de mezcal met cocos, maracuya, cacao, manzana reposado, jovén etc. Dat is mooi natuurlijk vooral in het begin want als je naar een traditionele mezcalería gaat om het allemaal te testen, dan moet je zeker de tijd nemen. En een glas water. Eén ding is zeker. Wat hebben we gelachen… de twee francaises en een Dutchie.
De dag erna zou het franse duo op doorreis gaan naar Chiapas, maar ik geloof dat ze het een dagje hebben uitgesteld vanwege een meer dan de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid aan agaves op één dag. We zijn enkel naar de markt gegaan. En daar ben ik dol op. Zeker de overdekte mexicaanse markten waar alle kleuren en geuren en geluiden een waar museum vormen. Een vrolijk geheel waar ik in stilte langs kan lopen erg kan van genieten. Er wordt geschreeuwd, gesjouwd, geslentert en gewerkt en je klan er zelfs eten. Een bonte verzameling van dat wat ook maar alles met het leven te maken heeft. De vele getekende gezichten van de Oaxaqueños, sieren het geheel evenals de traditionele kleding van de mensen. Gevlochten manden in hun armen en kinderen worden gedragen op hun ruggen. Ik kon er maar geen genoeg van krijgen, en op één of andere manier had ik een bijzondere fascinatie voor de talloze manden gedroogde pepers die het land rijk is. Bij kraampje 88, keek ik naar de lokale kazen en moles (sauzen) die uitgestald lagen in de kraam en een vriendelijk meisje bood me aan om een te proeven. Ik raakte aan de praat met Ester Garcia, die vroeg wat ik zo alleen op de markt deed. Ik vertelde haar dat ik op doorreis was en nog enkele details van de tocht. Na een half uur praten, stopte ze me een briefje met een telefoonnummer toe en als ik iets wilde weten of iets gezelligs wilde doen kon ik haar bellen ‘je weet ‘t, kraampje 88’ gilde ze me na, toen ik mijn weg naar het hostel verzette. De opeenvolgende dagen zag ik Ester elke dag in de markt. ’s Avonds gingen we weleens kletsen in de lokale bar en ik hielp haar met het werk op de markt. Ik had immers geen haast meer en wilde een paar dagen uitrusten en me verplaatsen in het leven op de markt. Gewoon helpen met het rollen van de kazen, het snijden van moles, terwijl ik met Ester, haar nichtje Laurita en haar broers enkele dagen doorbracht. We spraken over alles, over Nederland en México, mannen, paarden, studies en avonturen. En ondanks dat het leven van Ester er duidelijk anders uitzag dan het mijne, waren de verschillen in denken klein. Terwijl we bezig waren met het verdelen van de moles in zakjes kwamen gebood Ester haar broers om wat te eten te halen op de hoek. Van vis tot tlayuda’s (tortilla’s met groene mole en kip), chapulines (gefrituurde krekeltjes), gebakken vis en agua de horchata. Ik mocht alles proberen. ’s Avonds besloten we om met wat vrienden te gaan stappen en we hadden een bijzonder gezellige avond met Ione en wat mexicaanse jongens die we in de salsabar leerde kennen. Na vieren besloten een afterparty te houden op de mirador van Oaxaca (het hoogste punt waarop je over de hele stad uitkijkt), en dansten op een berg met de miljoenen lichtjes onder je. We hadden het niet bijster laat gemaakt maar toch laat genoeg om niet meer verder te kunnen na het avontuur op de mirador. Onderweg was één van de jongemannen, nog tegen een paaltje aangereden met zijn auto van een maand oud. Pato was de enige nuchtere van het drietal, wat een tegenslag. Soms vraag je jezelf af waarom. De volgende ochtend slenterde ik nog duf door het mooie stadcentrum van Oaxaca. Het was boekenmarkt en het was drukker dan de avond daarvoor. Ik had nog steeds geen foto rondje door de stad gemaakt en besloot dat nog even te doen. In Oaxaca was elk portiek namelijk een foto waard, het straatbeeld is werkelijk fantastisch. Al schiet je wat in het rond, dan komen daar zonder meer mooie foto’s uit. Maar heb ook oog voor details, ook die zijn er te vinden. Enkele uren later verzette ik mijn weg richting de markt.
Kraampje 88. Ik wist dat Ester al om negen uur moest zijn begonnen en toen ik daar aan kwam was ze druk in de weer met het uitpakken van dozen. Ze deed het kleine witte deurtje van de kraam voor me open en gebood me op het krukje te gaan zitten naar de kassa. ‘En..Hoe is het?’ knipoogde ze in mijn richting toen ik voor de tweede keer in mijn ogen wreef. ‘gewoon..goed, ’t was leuk gisteren’ antwoordde ik. Ze stemde in en ging verder met het werk terwijl ik een doos van haar over pakte en hem begon uit te pakken. De gesprekken gingen gewoonlijk over gisteravond en ze stelde voor om vanavond wat te gaan eten bij Igone, een goede vriendin met een restaurantje in de stad. Het was mijn laatste avond dus dat wilden we nog even genoeglijk afsluiten. Misschien zie ik ze wel nooit meer, dacht ik. Die avond aten we sushi in het huis van Igone boven het restaurant, en samen met Ester pakte ik een taxi naar huis. Toen we onderweg alvast waren begonnen met het nemen van afscheid , brak er plotseling een as van de wederom gammele taxi. We lagen over elkaar van het lachen, het tweede auto- incident van de twee keer dat we bij elkaar in de auto zaten. We zijn geen goede combinatie, wat het verkeer betreft. We stapten uit en besloten verder te lopen. Even later nam ik afscheid van het meisje dat ik op de markt had leren kennen. Voordat ik ging slapen wilde ik nog even de tijden checken voor alweer de volgende bus naar het zuiden, naar San Cristobal de las Casas dat ik al op de heenweg naar Puerto Escondido eigenlijk al gepasseerd had willen zijn. Opeens op de vertrouwde Facebook voorpagina verscheen er een felgekleurde uitnodiging voor een verjaardagsfeestje in het noorden. Zaterdagavond, 22h Bar le mirroir. Even staarde ik naar het plaatje.. dacht twee seconden na en klapte mijn laptop dicht.

Buenas Noches...en wordt vervolgd..

El Angelopolís

2010-08-11T21:28:00.002+02:00

Paola tekende een meisje met een lachend gezicht. Aan de zijkanten tekende ze bolletjes en ik vroeg me af waarom. Oorbellen, zei ze zacht terwijl ze me aankeek. Ze glimlachte en ik bedacht me dat ik ongeveer de oorbellen droeg die ze had getekend. Hij keek ook naar het kunstwerkje, keek me daarna aan en hield niet op met kijken totdat ik uit verlegenheid mijn ogen neersloeg en keek naar de chiles en nogadas voor me. Het zag er prachtig uit. Een gevulde peper met een wit laagje en granaatappelpitjes. De kleuren van de Mexicaanse vlag. Ik durfde het bijna niet op te eten. Het deed me denken aan ‘como agua para chocolate’ van Laura Esquivel die deze tradities perfect onder woorden weet te brengen. Het was net zo. Het was zelfs zo dat ik haar nu kan bevestigen dat de samenspel van het zoete van de mole, pikante van de chiles, bittere van de mezcal tot het zure van de limoenen alle gevoelens prikkelen. Dit is Mexico, het land waar zelfs de doden tot leven komen. Zoiets is gewoon mooi. De tafel schoof, iedereen lachte en een enkeling zong. Er kwam nog een pomo* met Tequila, Mezcal, en daarna nog één. Er was muziek, veel tafels en veel mensen, meer dan vijftig denk ik en ik bleef het Mexicaanse feest glimlachend analyseren, zoals ik dat altijd doe - plots pakte iemand mijn hand. Dansen? Una cumbia norteña.. oftewel een dans uit het noorden. Ik schrok lichtelijk maar durfde de niet te weigeren en danste. Ik kende een beetje de cumbia en voorzichtig deed ik alsof ik het al jaren deed. Later, toen we inmiddels weer neer waren gestreken stonden ineen alle vrouwen op. Jij moet ook dansen, drong el charro aan, en er werd gewenkt in mijn richting. Ik zei dat ik niet wilde omdat alle vrouwen mooi gekleed waren, en ik met mijn laarzen net van zijn paarden af was gestapt. En dat klopte. Die ochtend had hij mij uitgenodigd op zijn hacienda om te gaan paardrijden in San Andres Cholula naar waar je de vulkanen kon zien. Zeven paarden had hij en die ochtend leende hij mij Espuelita - zijn bonte vosmerrie - en ging hij zelf met Genovevo, zijn eigen paard. Onderweg zag ik op enkele tientallen meters een bekende die me niet beantwoord had. Stom toeval. Hij zag mij wel, maar moest hebben getwijfeld. Het deed er niet toe. Lichtelijk in gedachten verzonken bij de paarden schrok ik wakker uit mijn gedachten “Maar zo hoort het juist, met laarzen”.. zei hij. Ik glimlachte nerveus, en keek weg. De familie van el charro waren mexicanen in hart en ziel. Mexicaanser bestaan ze niet. In Nahuatl - de taal van de oude beschavingen - moest de eerste naam een onderdeel van de azteekse kalender omvatten en de tweede betekende; ‘hij die in het paleis woonde’. El charro, de derde van de zeven broers, was degene die ik in het huis van een vriend leerde kennen. Hij had me al eerder een foto laten zien en ik voelde de afstand tussen beide heren toen ze elkaar groeten. Joaquin was een Acapulqueño die van moderne kunst en surfen hield, en el charro een authentieke, rijke poblano die van paarden, mariachi en tradities hield, maar op zijn inheemse getekende gezicht, zag je het er niet zo aan af. Het leek me uiterst interessant. Toen Joaquin me vanuit Puebla had opgehaald om het weekend door te brengen in Cholula stelde hij voor om de kerkjes van tonantzintla te bezoeken, en hij had el charro gevraagd mee te gaan omdat hij er veel meer vanaf wist dan hij. De stad was zijn origine, zijn bakermat...

Culturele bezigheden in combinatie met Sol, limoen en zout werkt vrijwel bij iedereen positivamente op het gemoed en in de vroege avond waren we terug bij het departement van Joaquin. Een klein huisje met alles erop en eraan, hij huurde het van el charro, die er in het dorp zo’n veertig verhuurde. En alles zat vol. Later arriveerde ene Carlos vanuit de andere kant van de stad. Weer een compleet ander type dan de twee die ik zojuist had leren kennen. Hij was statig en had de oude klassieke muziek gestudeerd, ook in Italie. Tegen elven in de één van de contenedores - een tiental gekleurde containers omgetoverd tot barretjes – zong hij een recital uit een opera van Verdi. En terwijl iedereen lacherig omkeek, vond ik het gewoon mooi. Later verplaatsen we onze weg naar een andere contenedor. Met drinken kon ik de drie Mexicanen kon ik niet bijhouden, en dat was trouwens maar goed ook, want uit ervaring wist ik een moment van pauze in te lassen, terwijl het drietal ongeschonden doortankte. De stemmen werden steeds luider, de bewegingen steeds heftiger, en gek genoeg, de gesprekken steeds diepzinniger.. maar dat kon ook aan mij liggen. Er werd gelachen, en ik gunde mezelf ook een klein beetje uit de fles die op de tafel stond. Tot mijn genoegen – want er waren enkel mannen - schoof er enkele minuten later een meisje met donkere ogen bij ons aan en nam deel aan de ontmoeting. Ze had slechts één been. Maar enkel wanneer ze liep zag je het een beetje, verder niet. Ze danste en deed net zo hard mee als de rest, en ik was vergat het detail al snel. Hoe laat het was toen we weer bij het huisje arriveerde, weet niemand meer. We slenterden langs de tacobar, via..ik weet het niet meer. En ondanks de weggevaagde details niks meer dan een memorabele avond. We raakten elkaar onderweg nog even kwijt en vonden elkaar een uur later pas terug. Het schrale licht van de vulkaan die langzaam weer aan de hemel verscheen bracht ons op de bestemming; Ay el Angelpolís.. daar waar flessen geen bodem hebben, waar onstuimig wordt gezongen en gedanst, blikken worden uitgewisseld en harten worden gebroken. Het is tijd om te gaan.

Liefs Eva.. waren de laatste twee woorden die ik op een briefje schreef, en trok de deur achter me dicht..

Hike 'n Flash; the adventure reloaded

2010-07-03T15:19:00.010+02:00

Toen we de volgende dag nog de metropool achter ons hadden gelaten en het leed enigzins was verzacht door een paar goede cocktails die we op de dag des onheils ergens in een bar hadden genuttigd, besloten we Panama nog een kans te geven door naar een klein bergdorpje te reizen in het noorden. Dicht bij de grenzen van Costa Rica, zodat we ook snel weg konden indien nodig. Je scheen er mooi te kunnen wandelen rondom de vulkaan Baru, enkele koffieplantages te kunnen bezoeken en de meest wonderlijke flora en fauna te kunnen bezichtigen want na vier dagen te hebben vertoefd in weerzinwekkend Panama stad na afscheid te hebben genomen van onze mede-piraten van de Fantasy, neigden we wel weer naar een beetje frisse berglucht. Dus namen we de nachtbus naar de stad David. Toen we daar over moesten stappen zouden we enkel nog een uurtje rijden zijn naar Boquete. In de bus was het enigszins krap, en op een handtastelijke Panamees na naast mij op het bus-bankje die ik vrijwel onmiddellijk een boze blik toewierp, verliep de busrit verder voorspoedig. Ik moest eerlijk toegeven toen ik uit de raampjes keek dat Panama inderdaad een mooi groen en ongerept was, net zoals de Lonely Planet ons ook beloofd had. Toen we arriveerden in Boquete verbleven we in een klein hostelletje, een soort blokhut, waar enkel een Amerikaan, een Braziliaans koppel en een belg rondliepen. Om vier uur hield de panameña van de receptie het voor gezien en ging naar huis, en tot onze grote verbazing hadden we het rijk voor ons alleen. Ergens is dat raar, want als er iets gebeurd is er niks of niemand aanwezig in het achteraf liggende hostelletje. Mijn reisgenoot begon al met de doemscene, dat je houten deuren zo kon intrappen, alles kon jatten en als ze even.. Ik onderbrak haar grofweg omdat ik er niet aan wilde denken. Dan schakel ik gewoon die Braziliaan wel in, zei ik lachend. Maar natuurlijk kon ik haar geen ongelijk geven. We waren moe van de reis, en na het rondlopen door het kleine dorpje voor informatie, boodschappen en een nieuwe regenjas keerden we terug naar het hostel. Het dorpje was trouwens uitgerust met Braziliaanse vlaggen vanwege het WK, Panama was duidelijk voor Brazil en ik voelde me nog minder welkom toen ik door de straten paradeerde. Toen we de afwas hadden gedaan, verzamelde alle vijf de hostelgasten zich voor de televisie die het WK uitzond. Moeite om iets dat enigszins oranje was aan te trekken, hadden we maar niet gedaan, terwijl de Braziliaanse buurman volledig uitgedost in geel en groen het halletje verscheen. Hij wist dat we Nederlands waren en voegde zich hoopvol tussen het gezelschap. Tot onze grote verbazing viel de eerste goal voor Nederland. Karlijn en ik moesten elkaar eerst tien seconden lang hebben aangekeken, en later pas naar de Braziliaan. Ik stamelde een knullig ‘sorry’, me nog verbazend over het feit, maar deze had zich alweer naar de beeldbuis gericht. Toen het tweede maar ook het derde goal viel, waren we nog verbaasder dat we al waren en toen de wedstrijd ten einde was gekomen feliciteerde het groepje ons. Ook de Braziliaan trok even kwaadwillig zijn shirt over zijn hoofd, maar richtte zich tot ons en schudde ons de handen. Zijn glimlach was dan wel ongemeend-dat zag ik meteen - maar ik kon het gelukkig begrijpen. Dat soort dingen zitten nou eenmaal diep, zeker in Brasil. ‘Nou daar hoeven we ook niet meer op te rekenen als we eens overvallen mochten worden’, zei Karlijn gniffelend toen we enigzins opgewekt naar het kamertje terug liepen. Ik knikte instemmend, ach we redden ons wel.

De opeenvolgende dagen kuierden we een beetje rond door het dorp, bezochten de lokale bar die wel een beetje gezellig was en gingen we naar een fout reggaetton feest ergens aan de rand. De Panameños waren samengeklonterd, eveneens de Amerikanen die in een klein groepje midden op de dansvloer stonden. De scheiding was meer dan duidelijk. Het was wel huiselijk maar geen hoogstandje. Toch vermaakten we ons wel maar de derde dag hebben we het dorpje maar verlaten. De regen en de modder maakte het ons onmogelijk om ook maar een beetje van het het natuurschoon te willen aanschouwen en een vulkaan wilde ik dan al helemaal niet denken. Bovendien wist ik dat Costa Rica en Guatemala vol moest zijn van vulkanen, dus eentje minder zaten we niet mee. Bovendien had Panama niet de beste impressies achter gelaten dus we keken eigenlijk wel uit naar Costa Rica.

Vijf uur ’s middags. De toeterende auto’s en busjes kruisten de straten van David waar we weer naartoe waren gereden. Volgens onze reisbijbel zouden er vanaf hier bussen de grens over rijden maar toen we naar het kantoortje van de Tica bus wilden gaan, bleek het enkel op vrijdag open te zijn. Hoe kan het ook, zuchtte ik. We zijn nog steeds in Panama. Door de chaos op straat en de tegenslag, sprong mijn reisgenootje plots voor een busje waarop Paso Canoas aangegeven stond. Ik had nog zo gezegd dat ik het fijner vond om met een grote bus de grens over te steken vanwege het risico dat we anders in de avond zouden aankomen..maar deze keer was ik te laat. De tassen werden al door een dikke jongeman onder een van de stoeltjes gepropt en voor je het weet zaten we naast elkaar achter in de bus. Er was iets vreemds gebeurt met mijn reisgenote die in een vreemd soort vrolijke bui was. Vanavond zijn we nog in Costa Rica, the adventure reloaded van hike and flash, zei ze op een revolutionaire toon al frunnikend aan de draadjes van haar witte Mp3 speler. Hike and Flash, waren de bijnamen die we voor elkaar hadden verzonnen. Karlijn was immers altijd goed voorbereid. Voorzien van EHBO tas, praktische dingen maar toch leuk en een week geleden nog, bergschoenen. Vandaar Hike. Ik daarentegen, wandelde rustig op mijn slippers een jungle in, beklim nog een vulkaan op hakken en zorg altijd voor voldoende versiersels aan mezelf of mijn rode tas. Ik loop nog liever in de regen in een jurk dan dan een plastieken jas. Volgens sommigen val ik onder de categorie flashpacker vandaar de naam flash. Handig is het niet, maar al met al overleef ik het meestal ook wel. Ieder zijn trip.
Hoewel we trouwens allebei wel goede planners zijn was deze keer de reis was dit keer volledig ongepland. Hike moest vast ook last hebben van de symptomen van de opgelopen PanaManía in de stad des onheils. Wat wil je ook met zo'n pakket-comedie, een ontvreemde jurk en snibbige houding van de mensen. Maar Ach, uit betrouwbare bronnen weet ik dat het vanzelf over moet gaan zodra je het land verlaat. Daarbij kan je diverse maatregelen treffen; zowel de shoppingmall als de keiharde reggaetton doen het proces voelbaar vertragen. En alsof ze mijn gedachten kon lezen kreeg ik al snel één van de oortjes aangereikt en even later zaten we samen te luisteren naar het Diva Virtual van Don Omar in het witte busje op de snelweg. Keiharde reggaeton, om Panama toch nog maar tot een deugdelijk einde te brengen.

La PanaManía ...

2010-07-01T14:53:00.002+02:00

Panama City, ook wel Miami van Centraal Amerika heb ik horen zeggen. Een wereldstad, gespleten door het befaamde kanaal en belangrijk voor de wereldeconomie.. waar de wolkenkrabbers troosteloos afstaken tegen een lichtblauwe hemel. Ook waren er een japanner, een colombiaan, een fransoos, een Spanjaard en een clubje Ausies....en hoe kan ik nou schrijven met al die leeghoofden om mij heen? Met die k*muziek, en nog meer achterlijke backpackers die een gitaar uit één van de kasten van het hostel hebben gerukt en daar nog niet eens een zuivere noot uit krijgen. Ik wil alleen maar dat het stil is, heel even..zodat ik kan denken zonder in de weed te zitten die eigenlijk verboden is maar toch gedoogd door dat de hosteleigenaar zelf vrolijk op het dak mee zit te paffen. Wat een trieste zooi. En voor de zevende keer vanavond die half vergane reggae of van die old skool troep. Soms wil je dat al die lui gewoon eens een keer optieven. Altijd hetzelfde gezeik op een stil hoekje op het toch wel helaas gezamenlijke balkon.., dat er zo’n onnozel aankomt en zijn bek open trekt en er op een net niet coole toon uitkraamt..’and how long you guys have been travellin’? En dan kan je weer het hele verhaal voor de vijfenzestigduizendste keer op gaan dreunen. Weer vijf letters verder, mag ik dan nou please mijn verhaal afschrijven? Gisteren om drie uur ’s middags werd er één van die idioten wakker en die vroeg of het al morgen was.. Wat kom je in hemelsnaam doen als je alleen maar jezelf in je eigen Australische enclave op blijft sluiten op het dakterras van het hostel. Down under hebben ze toch ook zon strand, drank en zee? En al het bijbehorende ongedierte kan ik er ook nog wel bij toveren als ze willen. Het kan nog erger..eergisteren vroeg ik aan de Amerikaanse buurman hoe het in Medellín was. Het enige wat ie zei; What? ow I missed breakfast for a week.. really great parties every day..Zelfs van Pablo Escobar had de ziel nog nooit gehoord, zélfs dát niet..en dan weet ik al dat ik beter kan stoppen.

En natuurlijk kwam ik ook weleens uit mijn stapelbed geflikkerd in het hotel op de media luna straat..als ik er trouwens in ben gekomen.. met mijn tas nog om en mijn bucaramangas* nog aan.. of half aan, of één uit ander aan. Alleen de uitgelopen mascara even bijwerken en kan ik zo weer de straat op. Maar ik dans de salsa, en ik hou ook van reggaeton* net als de p’s, en ik spreek Spaans, en ik hou van dezelfde rum alleen het liefst met mango of aardbeien er doorheen.. Ik kijk nog wel rond.. ik vraag me dingen af en ik ontdek het..niet alleen overdag in de taxi, maar ook ’s nachts.. ik vraag me ook af wat mannen toch altijd willen bereiken met; ‘leidi leidi.. pss pss.. beautiful, kiss kiss’ als je met je boodschappentassen tien minuten op straat loopt. Zou dat met apen te maken hebben? Zouden zij daar nog dichter bij staan dan wij vrouwen? En ik vraag me ook af waarom in Colombia iedereen ‘a la orden’ (at your service) zegt. Ik heb er met Carolina en de rest van het land hartelijk om gelachen. Toen ik de liefste hosteleigenaar bedankte voor het onwerkelijk speciale weekend op het onbewoonde eiland antwoordde hij lachend ‘ falta decir .. a ‘ juist.. maar de beste uitleg was van la paisa*.. Lorena, het meisje van the Fantasy.. ‘gewoon, todos por todos’ zei ze me terwijl ze hielp met de zeilen van de boot. En ik werd daar zo gelukkig van. Ik mis het nu al.

Gisteren wilde we voor de tweede keer een pakket versturen naar de andere kant van de oceaan. Dat moet lukken in Panama stad toch? Zijnde één van poorten van de wereldeconomie door dat die fantastische kanaal. Dat zou je denken. Nou beste mensen, het is bijna nog makkelijker om een alcoholist binnen een dag van de drank af te praten dan dat je een pakketje wilt versturen van Panama naar Nederland. Jeetje mina wat was dat een aanfluiting, we werden van het kastje naar de muur gestuurd. Na het derde postkantoor binnen te hebben getreden om te vragen of ze misschien een pakket naar Nederland konden versturen was het raak. Gek genoeg zat er enkel een postkantoor voor internationale verzendingen aan de rand van de stad waar we dan maar per taxi naartoe zijn gegaan. We waren gelukkig nog wel zo slim om onze paspoorten mee te nemen, en toen we met de veel te zware doos vol bergschoenen en andere nutteloze waar een half uur in de rij stonden kregen we een paar formulieren in onze handen gedrukt om even in te vullen. We voegden ons uit de rij, vulden het papierwerk in en sloten we aan in de inmiddels nog langer geworden rij. Toen we voor de tweede keer de doos en de papieren wilde inleveren en het bedrag al klaar hadden liggen, keek de gezette medewerkster ietwat raar naar de doodnormale doos en zei dat er een speciaal papier om het pakket moest zitten dat we konden halen bij de supermarkt op de hoek. En met haar blik al gericht op de volgende klant, richtte Karlijn zich enigszins ontdaan tot mij en zei dat zei dat ze het stuk papier wel even ging halen. Ik wachtte ook een beetje aangebrand op het bankje samen met de doos, en toen ze na twintig minuten niet terug was begon ik me zorgen te maken. Gelukkig dook ze een moment later op, met een rood hoofd. En terwijl ze tierend het stuk papier om de doos wikkelde zei ze dat in de supermarkt niemand haar wilde helpen, en het stuk papier uit wanhoop zelf maar van de rol af had gescheurd waarna ze een uitbrander kreeg van de caissière. Ze had in ieder geval bergen moeten verzetten om aan het lelijke stuk papier te komen, en voegde eraan toe dat ze ook een beetje genoeg begon te krijgen van alles. Even later hadden we het pakket strak ingepakt, van adressen en afzender voorzien. Klaar om verstuurd te worden. Toen we ons voor de derde keer in de rij voegden, en na enige tijd weer aan de beurt waren, pakte de dame de doos aan, rommelde in een laatje en gaf ons weer een papier dat ook nog ingevuld moest worden. Toen ze verder wilde gaan met de volgende krant, zag ik het gezicht van mijn reisgenote rood aanlopen en zei bits dat ze het nú hier wel even die handtekening zou zetten. De man achter ons was het daar echter niet mee eens, en terwijl ze de papieren snel invulde legde ik de Panamees haarfijn uit dat ik al een halve dag bezig was om het pak te versturen en dat ons geduld nu echt op was. De vrouw achter de balie keek ons met een schaapachtige blik aan, zocht vervolgens naar een Pritt stift om het stuk papier op de doos te lijmen, en die vond ze. Uitgedroogd. De dikke dame verdween achter de schermen en ik zag dat bij Karlijn het huilen nader stond dan het lachen. Bij mij precies andersom door de onbegrijpelijke situatie. Was dit echt? Ik heb zoiets werkelijk nog nooit meegemaakt. Panama. Wat een vertoning. Ik zei dat ik morgen nog weg wilde, toen we het uiteindelijk afgehandeld hadden en er een kleine glimlach van opluchting op het gezicht van mijn reisgenote verscheen. Want het is alles, alles, behalve a la orden.

Natuurlijk zal het land ook andere kanten hebben enkel ik zag ze niet meer. Een week lang leven als piraat heeft me ongetwijfeld beïnvloed. Ik schaam me nu al voor de uitbarsting..
.. maar ze hebben ook nog eens mijn lichtblauwe jurk gestolen in een de wasserette. Spoedig zal mij wreken.

Je kan enkel het leed verzachten door met de Reggaettonbus keihard naar Albrook te rijden- een weerzinwekkende Amerikaanse shoppingmall- , je misselijk eten aan chocola en Oreo koekjes, enkel tien euro meenemen en dan weer stuiterend terugkeren met met minstens vijf nieuwe jurken.. Je moet wat. Hoe zal ik het noemen; Pura Panamanía..?! Ik begin al symptomen al te vertonen...

Tot.. nooit

*Bucaramangas; Colombiaans merk kurkensleehakken (nee, ze staan me echt niet aso)

*Paisa; iemand uit Medellín

*Foutste Reggaeton : Check la ‘Tranca van Carlitos..

Pirates of the Fantasy...

2010-06-28T14:01:00.007+02:00

Ik kan één keer met m’n ogen knipperen, of twee of tien keer maar het blijft hetzelfde. Het is echt waar..op een boot, te midden van de meest paradijselijke eilanden. Zoiets valt volledig buiten alle fantasieen. Je bedenkt het nog niet in je wildste dromen om de caribische zee over te steken in een bootje naar Panama. Alleen als je teveel films kijkt. Je kan niet douchen en je kan er niet zomaar af, alleen als er land in zicht is. Vissen, snorkelen, naar de horizon staren en slapen zijn de dagelijkse bezigheden en de rum, bier en wijn is altijd op voorraad. It’s a Pirates life, zeven dagen lang. Het kostte ons alleen wel even tijd om een geschikte boot te vinden. Je wil niet met het eerste best wrak de zee op en ook met de kapitein moet het klikken. En de eerste die we in de haven van de colombiaanse stad Cartagena vonden -een vijf sterren catamaran - ging het al mis. De hele week waren we gelukkig met het idee met deze boot mee te mogen, maar toen deze uiteindelijk niet bleek te vertrekken vanwege een kapotte propeller moesten we een andere boot vinden en liepen we een week vertraging op in Cartagena. Maar dat was dan eigenlijk wel het laatste waar ik mee zat. Enkel hadden wel het voorschot al betaald en natuurlijk wilde ze ons dat niet direct teruggeven. Maar ach, ook daar is een oplossing voor. Je gaat naar het park in de stad. Spreekt daar een politieman aan en legt je verhaal uit. Vervolgens pakt deze zijn motor, spring je achterop en rijdt je samen naar de haven. Sneller kan je geld niet terugkrijgen. Hilarisch, maar eigenlijk wel spijtig.. het zij zo.

Eva, telefoon voor je. Zei het meisje achter de balie van het hotel nadat ik had gereageerd op een advertentie in Su's café. Het was de kapitein van de tweede boot en die zou al over precies twee dagen vertrekken. Toen ik de Engelse kapitein aan de lijn had kreeg ik er al een onbehaaglijk gevoel bij maar ik besloot het een kans te geven. We maakten een afspraak om zijn tropical bird te bezichtigen. Het was een warrig personage. Ik kende zijn geschiedenis natuurlijk niet maar ik vermoedde dat hij ooit ergens aan verslaafd moest zijn geweest. Daar is op zich niks mee, je kan je leven wel weer op de juiste koers krijgen, maar zijn handen trilden nog steeds en zijn handtastelijkheid bij de eerste ontmoeting zette me toch aan ’t twijfelen. Je gaat er wel mee in zee, een week lang. Toen we bij de haven aankwamen om zijn boot te bezichtigen gingen we niet zoals gebruikelijk via de steigers, maar moesten we een brug over klimmen, om vervolgens in een wrakkige roeiboot zijn boot te kunnen bereiken. De motor van het roeibootje bleek gestolen in Jamaica. Toen we bij de bird aankwamen was het werkelijk één grote porquería oftewel zwijnenstal zoals ze dat zeggen. Overal lag rotzooi, vochtige matrassen, lege vaten, jerrycans en flessen. En dat wel één dag voor vertrek. De man biedde zijn verontschuldigen aan voor de bende, gaf een beetje stamelend uitleg over de reis en vroeg daarna dan wel direct wat we er van vonden. Ergens in mijn binnenste binnen waren alle alarmen en waarschuwingen al enige tijd afgegaan en ik zag dat Karlijn nog aandachtig luisterde en vragen zonder dat er iets van weerzin aan haar te merken was. Later bleek dat ze het verdomde goed wist te verbergen. Ik wou alleen maar weg. We bedankten de zeerover voor zijn uitleg en de moeite maar dat we het toch te snel vonden. Hij kwam ons nog haastig achterna of het soms vanwege de prijs was, en dat hij daar eventueel wel wat aan zou kunnen doen. Nee bedankt. Ik zwem nog liever naar Panama dan dat ik mijn leven waar op een zo’n wrak met een deze kapitein. Opeens draaide de ziel zich om en beveelde zijn Jamaicaanse hulpkracht om ons dan maar terug te roeien naar de brug. De vriendelijke rastafari gehoorzaamde en hielp ons de boot af. Julian mompelde nog iets grofs dat we het maar uit moesten zoeken ‘ of iets dergelijks. Ik voelde een woede in mij opkomen en wilde iets antwoorden maar besloot hem en ook mezelf te sparen. Ik was een beetje ontdaan door de onbeschofte houding van deze zeepiraat, maar ach, always look on the bright side of life, no? Nog een week Cartagena de Indias.. en ik kan er gewoon echt niks aan doen.Ook Karlijn leek ergens opgelucht toen we het gammele wrak verlieten. En lachend liepen we terug over de boulevard richting het oude centrum van Cartagena. Back in la vida Loca. Wat erg ..niet?

Maar toch is drie keer scheepsrecht. Het klopt precies. De derde boot die we zagen was the fantasy. En die was nog mooier dan in je gekste fantasies. De 50ft zeilboot deed ooit dienst als model voor de Amerikaanse serie Fantasy Island. Werkelijk een sprookje. Van binnen was alles koper met kersenhout, het moest een luxe boot zijn geweest. Er lagen oude boeken en kaarten, een soort Titanic mini. Toen we Jack aan de telefoon spraken en we hem later ontmoeten was alles goed. Hij sprak rustig en duidelijk over de reis, de plannen, paspoorten, het leven op zee voor een week én ook niet onbelangrijk; de veiligheid. Toen hij als laatste het levensverhaal van zijn boot vertelde, wilde ik direct naar de haven om de Fantasy te ontmoeten. Hij zei ons nog dat we beter morgen konden komen omdat het er nu nog wel rommelig uit kon zien - het kon ons nooit erger zijn dan de voorgaande bird - maar na het zien van onze gezichten zaten we toen minuten later in de taxi naar de haven. Met een bootje mét motor kwamen bij het wonderlijk mooi piratenschip. Ik keek mijn ogen uit en ook Karlijn bleef maar kijken. Toen de avond viel en we later terug in de taxi zaten, knikte ze. The fantasy? Ik twijfelde niet meer. Volgende week maandag gaan we el Gran Colombia verlaten, met Captain Jack.

En echt. Het zijn natuurlijk allemaal mensen zoals jij en ik, maar echt lezers, kapiteins vallen buiten de boot.. Of eigenlijk alles wat binnen de boot zit, daar valt de rest buiten. Allemaal hebben ze wel iets los zitten . Dat kan ook niet anders zoveel dagen op zee, dat kan niet goed zijn. Op 22 Juni om 6.30 p.m verlieten Colombia terwijl de zon langzaam onderging in Cartagena de Indias. Wat mooi zoiets. Toen we de skyline langzaam uit het zich zagen verdwijnen werd ik overvallen door intens dubbel gevoel. Het was spannend en zeker part of the dream, maar waar ik toch iedere keer maar weer tegenop zie is het afscheid nemen van steden, gelukkige momenten en mensen. Een stad vol herinneringen. Het liefst zou ik mezelf op die momenten willen splitsen en willen verdelen over zeven steden.

Na enkele uren socializen op het achterdek viel de nacht viel in en iedereen maakte tegen een uur of één aanstalten om te gaan slapen in de hut. Captain Jack en de Colombiaanse hulpkapitein Rafaël, bleven zwijgend naast het roer zitten. Lorena en ik dooden de stilte al kletsend op het achterdek van de boot. Tweeëntwintig jaar was het meisje, kwam uit Medellín waar haar familie nog woonde. Ze vervulde de rol van kokkin en andere huishoudelijke klusjes binnen de boot. Toen we 's avonds op het achterdek flauwe grappen maakten over van alles en nog wat sprong ze opeens van de bankje, verdween in het krappe keukentje, en kwam even later terug met een fles rum in de vorm van een schedel. Wil jij, Eva? Ik twijfelde even, ik heb nog nooit gezeild en ik weet niet of het wel zo’n goed idee was om aan de rum te gaan als je al constant bezig bent met het corrigeren van je evenwicht maar goed, toen ik Lorena’s vragende gezicht opmerkte met de bespottelijke fles in beide handen moest ik eigenlijk al lachen. Wat maakt 't ook uit, we zien wel. Maar ik besloot het maar bij een paar slokken te houden. Lore daarentegen, nipte de nacht vrolijk door terwijl haar stem werd steeds luider werd en het lachen ging ons beide ook steeds gemakkelijker afging. Tegen drieën viel er een moment van stilte, enkel het klotsen van de golven tegen de boot kon je horen. Er stak een wind op en de zee werd steeds onrustiger. Lorena had er blijkbaar genoeg van en borg de fles weer op in de kajuit. Het kostte haar zichtbaar moeite om het trapje weer op te komen maar toen ze eenmaal weer naast mij was belandt, Jack in slaap was gevallen en Rafa zwijgend doorzeilde, voelde ik een traan op mijn knie. En toen ik goed keek zag ik twee grote trieste donkere ogen. Hortend en stotend vertelde zij me haar verhaal. Ze mistte haar familie uit Medellín, en dat ze werkte voor hen en het beetje geld dat ze verdiende opstuurde naar huis. Als laatste vertelde over dat Jack als een vader voor haar was, haar redding. En dat ze blijkbaar iets voor hem voelde al had hij een andere vrouw. Een blondine uit Bucaramanga. De tranen stroomden over haar gezicht, en ik wist niet zo goed wat ik zeggen zou. Vriendschappen zijn veel waard, en liefde is mooi, maar soms ook zo vernietigend. Toen het wat rustiger werd besloot ook ik te gaan richting het grote bed beneden. Echter werd ik twee uur later weer wakker door een harde klap...

Ik schrok me wild en plotseling lag ik ongelukkig naast een gitaar die van de plank boven mij naar beneden was gevallen. Ik probeerde het ding beneden te leggen. De schuit schudde wild heen en weer en ik vroeg me dringend af of dat wel zo hoorde. Het dakluik boven het grote bed gaf toegang tot het bovendek en ik gilde naar Rafa of dat alles wel goed was. Deze antwoorde rustig.. ‘ja hoor’, achtien knopen, dat is normaal. Normaal? Hoe gaat ik dit ooit nog volhouden. Ook Karlijn was inmiddels wakker geworden en haalde lachend de naar beneden gevallen boeken van het bed af. Ik staarde uit het raampje en zag de witte schuimkoppen genadeloos tegen de schuit aanklotsen. Que Dios nos bendiga, dacht ik. Na een uur kijken won de vermoeidheid het van de onrust en ik viel weer in slaap. De tweede dag, na een ontbijt van alweer eieren en arepas - een soort maispannenkoekjes- was de hele godganse dag zeilen op open zee. Lorena lag uitgeteld op het bankje beneden en was zo goed als tot niks meer in staat. Jack lachte voorzichtig, ‘ze is ook niks gewend, zoiets doet ze nooit’. Het Australische stelletje lag een boek te lezen op het voordek en de Japanse Yutaka en de Spanjaard Alberto communiceerden in gebarentaal. Naciones Unidas noemde Rafa dat terwijl hij met touwen de watertank opnieuw vastbond. Na twee dagen varen begon er bij mij ook al iets te knagen. Je zit op een boot, je ligt op de boot, je praat op de boot, je eet op de boot, je slaapt op een boot, oftewel je woont in een boot, je kan niet douchen, en je kan er niet af. Je moet je constant richten op de horizon want anders word je zeeziek. Boeken lezen gaat al lastig, en nagels lakken blijkt ook een moeilijk klusje, alhoewel als je het echt wil… het zeker mogelijk is. Het nam niet weg dat ik al na twee dagen open zee blij was dat ik land in zicht had. En nu denk ik.. hoe moet dat wel niet zijn gegaan als ik ooit met Columbus mee was gevaren.. Ik zou ’t knap vinden als ie het langer dan een week met me zou kunnen uithouden. Enfin. Bij het zien van de Cocobanderas eilanden moest ik wel weer even drie keer knipperen. Is dit echt? De panamese archipel was werkelijk onwerkelijk. 100% bounty, alleen ernaar kijken was al genoeg. We stationeerden de schuit tussen de grootste twee eilanden - want het waren er zeker een stuk of tien- en ik kon niet wachten om van de boot een duik in het helderblauwe water te nemen en naar één van de eilanden te zwemmen. De rest van de dag werd er nog wat rondgehangen op de eilanden, gesnorkeld, zeesterren verzameld en werden er nog wat langostas en andere zeeschatten gevist voor het maal van de dag. In de avond terwijl Karlijn en ik zaten te vissen op het voordek stippelden we routes uit op de landkaarten van de lonely planet. Yutaka las een boek op het voordek en Lore, Rafa, Alberto en Robbert waren richting het naufrago gezwommen en de Captain? die lag al te slapen.

De volgende dag na het ontbijt van wederom eieren en de pannenkoeken zeilden we verder richting de Panamese kust. Het zou nog een dag varen zijn om de rest van San Blas eilanden te bereiken. Later in de middag kwamen we bij een plek die bijna nog mooier was dan de Cocobanderas eilanden. Kan dit? Ja dit kan. Chichime was werkelijk het mooiste eiland dat ik in mijn leven ooit heb mogen aanschouwen. Tegenover het eiland, lag nog een ander kleiner eiland, en de zee daartussen was tijdens het eb ondiep geworden. Zodat het werkelijk leek vanaf een afstand dat je over water kon lopen. Door de kleurige visjes en het museum onderwater vergat ik telkens dat ik mijn snorkel ophad waardoor deze telkens volliep met water en ik gedwongen was naar boven te zwemmen. Altijd had ik een soort van angst gehad voor de zee, maar het werd elke dag minder. De vierde dag durfde ik samen met de mannen te gaan vissen op octopusjes, langoustines of kreeft in het rif met het harpoengeweer. Tot dat ik plotseling een enorme mantelrog onder me door zag zeilen en Robbert vertelde over de haaien een eindje verderop, wist ik niet hoe snel ik naar boven moest komen. Ik ben de sloep een half uur niet meer uitgekomen. Maar ook daar kom je weer overheen. De rest van de dag slenterden Carolina en ik over het paradijselijke eiland, schoten we lachend ongezouten plaatjes met de zeesterren en lagen we in de branding te kletsen over koetjes en kalfjes.. nou ja apen en kokosnoten dan. Die avond na een piratenmaal van gedroogd vlees en bananenchips nam Rafa ons mee naar het eiland waar een groot vuur brandde. De hele avond zaten we op een boomstam en vermaakten ons grinnikend met de restanten rum die we nog over hadden. Even na middernacht manoeuvreerde Rafa ons terug naar de Fantasy waar de buurkapiteins en enkele buurpiraten al zingend de nacht de nacht verstoorden. Ik ging op het voordek zitten vissen om even van het gelal verwijderd te zijn. Even later werd ik vergezeld door een Argentijnse kapitein. Een bijzonder persoon, hij was enkel vierentwintig, net als ik en voerde van Mar de Plata via de Antlantische- de Caribische zee en de Golf van Mexico richting Miami. We praatten nog even door en toen ik mijn geduld begon te verliezen omdat ik de hele dag nog niks had gevangen pakte hij mijn vishengel over.‘Weet je?' zei hij met het zwoele argentijnse accent,

‘het belangrijkste is niet het vangen van de vis, maar het vissen op zich’.

Zijn gezicht kwam steeds dichter bij het mijne en ik schoot in de lach. Gelukkig brak een dansende Lorena het moment. Ze greep mijn hand en we dansten een salsa op het dek. Vamos Caliiii, gilde ze.. De Argentijn lachte ook om het grappige moment en toen hij me even later passeerde gaf hij me een knipoog. Toen iedereen aanstalten maakte om te vertrekken, was dat ongetwijfeld het meest hilarische moment van de avond. Alle drunken sailors vielen nogal onhandig van de zeilboot in hun sloep om terug te kunnen naar hun zeilboten. Enkele vielen in het water, anderen over elkaar heen. We ruimden met z’n vieren de boot nog even een beetje op en praatten over de avond. Een bleek maantje verlichtte de sterrenhemel. Een heuglijke nacht. Naciones Unidas, alleen je moet het niet te letterlijk nemen, lachtte Jack richting mij. En grinnikend liep ik het houtje trapje af naar beneden...

De volgende ochtend was iedereen wat later dan normaal. Rafa was al druk bezig met het opruimen van touwen, het Australische stelletje was tv aan het kijken en Lore lag wederom uitgeteld over de sofa. Even later startte Jack de motoren van de Fantasy; Rumbo naar de rest van de archipel… De dag bestond wederom uit chillen op de boot, en terwijl ik naast de vishengel de Zuid Amerikaanse geschiedenis aan het bestuderen was in één van de boeken die we op een boekenmarkt in Cartagena op de kop hadden getikt, werd ik opgeschrikt door een hard ratelend geluid naast mij. De lijnen stonden strak en de hengel boog pijnlijk naar achteren. Ik durfde hem niet uit de houder te halen uit angst dat ik met hengel en al overboord zou slaan. Wat moet daaraan zitten. Een potvis? Rafa en Alberto kwamen al aangesneld en probeerden met zijn tweeen het enorme spartelende vissebeest met een net en een haak in de boot te krijgen. En dat lukte. Even later stond ik met de stevige Guajo in mijn armen, maar een kleine drie uur later lag enkel nog de graatjes verspreid over onze borden. In de namiddag, kwamen aan bij de laatste groep eilanden.De 50 uitzonderingen die worden bewoond door de autonome indianengroep Kuna Yala. Ze leven van het toerisme, visvangst en de prachtige molas, de felgekleurde bewerkte doeken met afbeeldingen van vissen, dieren of andere vormen. Toen we de eilandengroep naderden en the Fantasy haar anker uitgooide nabij het eiland Nalunega en Wichubwala, kwam er een hartelijke Kuna Yala in een kano voorbij om ons op te halen en een rondleiding te geven over de eilanden. Er waren schooltjes, huisjes, kerkjes aanwezig. Geen hotels of resorts gelukkig. Je kan gewoon blijven crashen in een hangmat, net zoals de lokale bevolking, zoals iedereen. Tegen het vallen van de avond, speelden we nog een potje volleybal op één van de eilanden, en toen we er genoeg van de partij hadden en de zandmuggen ons begonnen te aanbidden vermaakten we ons de rest van de avond met Jack’s gitaar op de Fantasy. Dit zou de laatste avond zijn want de volgende dag zouden we het vasteland bereiken.

Zouden. Want het kan je nooit allemaal voor de wind gaan. Dat had ik inmiddels al wel geleerd in Argentinië, Colombia, Chili waar dan ook. Toen we afscheid hadden genomen van de mensen van Wichubwala en Nalunega en we al weer een tijdje op open zee richting de Panamese kust voeren gebeurde het onverwachte. Ik had genoeg van het zonnen op het voordek en terwijl Jack en ik zaten onder het dakje bij het roer voor ons uit staarden, voelde we opeens een schokkerig geluid. De motor van de Fantasy haperde en viel plotseling uit. De kapitein keek me strak aan en beviel Rafaël om naar beneden in de motorkast te kijken wat er loos was. Terwijl Rafa beneden bezig was en gebaarde de motor opnieuw te starten gaf de zeilboot geen reactie. Daar zaten we dan. Er werden nog enkele dingen geprobeerd maar het mocht niet baten. Het navigatiesysteem werkte nog wel, gelukkig genoeg. En op zich hoeft het geen probleem om zonder motoren te zeilen, legde de Kapitein ons uit, maar als er ook nog eens geen wind is, dan varen we simpelweg in de verkeerde richting. Ik staarde naar een tanker die ik in de verte zag en hield me vast aan de reling vanwege de misselijkmakende deining van de zee. En nu? De kapitein haalde zijn schouders op, en Rafaël kwam met het idee om het spinaker te heisen in de hoop op het vangen van een beetje wind, en even later sierde het grote blauw-witte zeil de steeds donker wordende hemel. Het mocht niet baten, en terwijl ik aan mijn rechterkant zag dat het aan land stormde en onweerde deed ik een wanhopige poging tot een gesprek met de windgoden. Misschien verstaan ze wel. Karlijn en Yutaka trokken wit weg door de bewegingen van de boot en besloten te gaan slapen tot dat we ergens zouden belanden. Ik had daar gelukkig geen last van, alleen moest ik me wel constant richting op de horizon. Het werd al donker en ik zag Jack, Rafa en Alberto overleggen en even later lieten ze de kleine sloep die achter aan de boot hing vieren. De tanker die ik drie uur geleden nog naast ons voer was al een uur geleden uit het zicht verdwenen en het leek erop of we geen meter vooruit gingen. Op het navigatiesysteem zag ik dat we sterk waren afgeweken van het lijntje dat we hoorden te volgen, en als we zo doorvoeren zouden we aanspoelen midden in La Guayra, één van de nationale parken van Panama. De sloep werd vastgeknoopt aan de linker zijkant van de Fantasy en enkele jerrycans met brandstof werden in het bootje gezet. Rafaël zou de boot in de goede richting duwen met behulp van de kleine motor van sloep. Qua brandstof zouden we het dan net moeten redden. De hele nacht heeft de jonge colombiaan in het bootje doorgebracht en toen ik de volgende dag tegen een uur of negen wakker werd en in mijn ogen wreef zag ik dat we in de haven van Portobelo moesten zijn.

Jack vertelde me later dat ze tot vijf uur in de ochtend hadden doorgewerkt om de boot in de goede richting de duwen. Jack en Alberto waren de hele nacht bezig geweest en Rafaël had maar liefst vier uur lang in het kleine bootje gezeten, in de regen. Ook dat hoort bij a pirates life..Uiteindelijk waren we tegen zessen dan in de haven aangekomen, en hebben nog enkel vier uurtjes kunnen slapen. We zijn er. Panama...

Panamamusic.punto.com.punto.PA

Liefs Eva

No enviadas...

2010-06-20T14:45:00.006+02:00

Beste Bogotá..,

Wat een stad... Ik heb nooit echt kunnen begrijpen hoe jij in elkaar zit maar het lijkt me interessant om ooit uit te vinden want ik snap er eigenlijk vrij weinig van. Straten hebben vreemde nummers en combinaties zodat zelfs taxichauffeurs niet weten waar ze heen rijden. Op de hoek staan politiemannen met weerzinwekkende geweren doodgewoon een ijsje te eten en doordeweeks na achten ’s avonds was er geen restaurant open. Bovendien was er niet één Colombiaan is die je in de avond ook maar twee blokken alleen liet lopen om bijvoorbeeld eten te halen. Ook al kon je de pizzeria op afstand al spotten. En op jouw beroemde Plaza Bolivar kwam een merkwaardige zwerver naar ons toe en zegt dat het beter van niet is om achter het plein te lopen. De stad is werkelijk onberekenbaar. Net als de regen die plotseling naar beneden kwam vallen terwijl de zon gewoon scheen of de meest luxe bussen die garanderen dat ze direct gaan terwijl ze onderweg nog minstens zeven keer stoppen om juan- en- alleman op te pikken. Overigens stond in het aanwezige busbadkamertje het raampje gewoon wagenwijd open, en natuurlijk moest de bus net naar de binnenste baan rijden en vaart minderen terwijl ik daar net even gebruik van wilde maken. En ik gá al nooit in de bus. Ondoorgrondelijk soms hilarisch Bogota. En niemand gaf eigenlijk écht antwoord op al mijn vragen. Toen wij na het dumpen van onze backpacks in een fijn hostel in de wijk la Candelaria het aankomende weekend het eerste beste Zuid - Amerikaanse bal afwachtte op een paar nieuwe felroze hakken werden we teleurgesteld door de meedogenloze politieke restricties in de vorm van de Ley Seca. Er mocht drie dagen lang geen alcohol worden gedronken, alle winkels, restaurants en barretjes sloten de deuren voor enkele dagen. Er was geen feest, er was niets. Alleen een stelletje irritante Australiërs die de sfeer verpestten door voor de vijfendertigste keer de beachboys te draaien tot vijf uur ’s ochtends en een slechte kopie van een sentimentele Braziliaanse film. Het maakte mij energieloos, ik begreep het maar niet. De eerste dag was het halve hostel nog voorbereid op de drooglegging van de hoofdstad. Er was nog voor even whisky, aguardiente en sigaretten en terwijl een twintigtal militairen buiten de straten wachtlopen op de mogelijke grillen van de Colombiaanse verkiezingen bleven wij binnen de muren van de herberg en speelden met het fuego van Bomba estereo de ganse nacht poker. Ik probeerde ook dit spel te begrijpen maar er werd in een rap tempo gespeeld en door een combinatie van een vreemde taxirit, een zware pizza, en een moeizame nacht op de Chileense airport had ik moeite om het nog langer te volgen. Clara won, de kleine Colombiaanse met de schorre stem en tegen enen maakte ik aanstalten om naar boven te gaan. De tweede dag was er niks meer.. Niet alleen door het gebrek aan alcohol dat er negen van de tien keer altijd al in de eerste nacht doorheen gaat, maar ook de gevolgen daarvan maakten het dat de day after de halve wereld alleen maar suf voor zich uitstarend op de banken bleef hangen.

Bogotá is voor the experienced. Er wordt veel geleerd en hard gewerkt. De transmilenio shuttlebus puilt iedere dag uit van de duizenden mensen die naar hun werk gaan en terugkeren, overdag vullen de straatverkopers de carreras met hun bonte stalletjes en op de markt hangt de fleurige Colombiaanse mode uitgehangen. We ontdekten al lopend door de stad dat de septimazo één van de hoofdstraten moet zijn. Het heeft twee kanten. Een vrolijke en een uiterst trieste. Van openingstijden heeft men ook nog nooit gehoord en informatie is er niet of nauwelijks te vinden. Er was weinig romantiek te vinden en als het er is, dan vind je het enkel in één van de restaurantjes in de zona Rosa waar je met de taxi naartoe moet, vijf meter loopt om binnen te komen, om vervolgens weer te vertrekken en dezelfde vijf meter terugloopt om weer in de taxi te stappen. Vrijheid is er niet, maar Colombia is op weg. Na enkele dagen besloten we een weekend naar Villa de Leyva te gaan, een stadje op enkele uren van de metropool waar de hele stad naartoe ontsnapt als het puente is of – inderdaad - Ley Seca. Het is ergens betreurenswaardig, dat de Colombiaanse overheid het eigen volk wantrouwt en de kleine genoegens ontzegt tijdens de verkiezingen, zelfs de bevrijding van het kantoor– van vrijdag tot en met maandag – na de hele week hard werken in de vuile luchten. En niet één dag, maar het hele weekend. Echt, wat een vertrouwen, en wat een onduidelijkheid… maar ik weet zeker dat er ergens in de stad toch nog wat van Colombia terug is te vinden, samen met de Colombiaanse jeugd in het paarse huisje in la Candelaria gelukkig wel, daar hebben we toch nog kunnen dansen en kunnen lachen. Maar toch, ik snap er niks van..nada..

Buenos días Villa de Leyva:

Na urban bogota waande ik mij plotseling in een stad vol bloemen, chocolaatjes en pittoreske steegjes met hele grote stenen. Girls just love that.. behalve als je weer op hakken wil lopen want echt, dat is weer niet te doen. Denk aan het domplein in Utrecht vertienvoudigd op schaal van stiletto? Maar goed, waarom zou je ook, ik heb natuurlijk nog twee paar mooie laarzen en bovendien regende het op de dag van aankomst. Nee geen buitje.. maar echt, het regende. Geen zonnestralen maar het regende tot de straten in rivieren veranderden en dan we met een aardige lokale voorbijganger ongeveer tien meter verder bij ons hostel af konden werden gezet, of we konden zwemmend. Villa Real, het hostelletje waar we verbleven hadden we zo goed als voor ons zelf en dat zorgde ervoor dat Marisol, de vrouw des huizes ons als leden van de familie behandelde. Na een ruige busrit door het Colombiaanse land kwamen we rond drie uur ’s middags aan in la villa. Een uur later, viel de regen er al met bakken uit en de dag daarna zag het er ook niet veel beter uit. De altijd mooie bloemetjes hingen er enigszins verlept bij en de stad was grijs en zo goed als verlaten. Na deze koude douche van regen maakte het ijskoude water in het hostel ook niet veel meer uit. In Bogota hadden we wel eens een hele dag zonder water gezeten dus dat was dan beter dan niks. Ook dat is Colombia. Toen de derde dag de zon scheen besloten we de gok te wagen en een mountainbike te huren om naar la periquera - zeven watervallen – te fietsen. In enige toeristenbalie van la villa zeiden ze dat het ongeveer 7 kilometer fietsen was. De vrouw van de mountainbikes zei dat het wel wat langer moest zijn, en volgens Marisol deed je er wel 3 uur over.. De eerste uit het rijtje had het netjes uitgetekend en dat zei dat we de eerste weg naar links moesten nemen, de tweede stuurde ons naar rechts en de laatste naar links. We kozen voor links en hebben onderweg nog een paar keer gevraagd of we op de goede route zaten. Alles ging goed. Totdat we een half uur lang bergopwaarts bleven fietsen en dat we onderweg bij een winkel maar hebben gevraagd of dit wel de weg naar de watervallen was. En nee.. we werden weer teruggestuurd de berg af. Onder aan de berg hebben we het nog eens gevraagd en deze vriendelijke man vertelde ons dat we de berg weer óp moesten..

We hebben hem vriendelijk bedankt en de fietsen teruggebracht en zijn met de taxi naar de watervallen gegaan. Robert, de taxichauffeur zou op ons wachten tot we de ronde gemaakt hadden. hij boodt zelfs aan om met mij naar beneden ab te seilen zodat de dag nog een enerverend tintje zou krijgen. Want Villa de Leyva.. je bent beeldig, pittoresk en authentiek.. maar spannend is anders. En dat hoeft ook niet. Al die weelde, frijola wijn of weet ik veel-wat,brave paardjes, hartvormige chocolaatjes, en een appeltaart a la guerilla, bloemen en het knusse hostelletje. Het siert je. Een plek om mooie gedichten te schrijven en zoete ballades. Bedankt voor het behaaglijke gevoel.. we schrijven!

Querida Taganga, Santa Marta y Tayrona:

Dios wat had ik een spijt… dat ik de avond daarvoor iets te lang in de media luna was blijven hangen. En net iets teveel salsa’s had gedanst, en dat er net iets teveel rum in de mojitos zat. Of misschien, nou ja- gewoon net iets teveel mojitos dan. De man met de hamer of op z’n Colombiaanse el man met el martillo komt heb ik ook totaal geen medelijden met mezelf. Maar die betreffende dag was ik wel een beetje zielig. Het was een combinatie van de klassieke hangover maar dan in tweevoud, mijn zware rode backpack en Marsol, de fijne Colombiaanse busmaatschappij die ’s ochtends iets té vroeg klaarstond.Alles was gewoon té. Daar gingen we dan. Op naar Santa Marta in een hemelsblauwe van. Iets waar je altijd al van droomt; de airco stond minstens op -15, en bij Barranquilla viel het er wederom met bakken uit. Bovendien was de weg van Santa Marta naar Taganga ook al niet om over naar huis te schrijven... Volledig brak, ziek en misselijk kwamen we het busje uitgevallen, en wat? Het hostel was vol. We zouden onszelf niet zijn als we gewoonlijk met een pijnlijke glimlach verder gingen zoeken want die avond was zeker de moeite waard, dus no complains want eenmaal in Taganga kwam alles goed na een korte ploegtocht door de modder. Onze kamer in het kleine hostelletje La Tortuga had een wonderbaarlijk mooi uitzicht over de zee..én een hangmat.

De volgende dag zijn we - op z’n Colombiaans - dus met de lokale busjes boodschappen wezen doen in Santa Marta. En dat was leuk. Je moet alleen wel weten hoe zoiets werkt want het staat niet in de lonely planet, dus hier de ontbrekende handleiding; Colombiaanse minibusjes, het kan van levensbelang zijn ; Je springt de bus in, snel, want ze rijden weg voordat je er erg in hebt. Het kost je zo’n twintig cent, er klinkt vrijwel altijd een vallenato en als de chauffeur niet meezingt, is hij aan ’t bellen of iets anders aan ’t doen behalve navigeren, en geloof me de wegen zijn niet zoals bij ons maar het gaat meestal wel goed. Daarnaast blijven de deurtjes meestal open staan en wat met normaal vervoer zo’n 15 minuten duurt doen deze Colombiaanse minibusjes in 5 minuten, dus zorg in hemelsnaam dat je jezelf vasthoudt zodat je er niet uitflikkert. Neem geen drinken mee, zet niks op de grond want je vind het niet meer terug, er zijn geen gordels en er kunnen altijd meer mensen, uien of aardappelen bij. En dan het rubriek ‘toeteren’. 1x toeteren: ik rij achter je. 2x toeteren: ga uit de weg. 3x toeteren: ik rijd nu dwars door je heen… Het is net een kermisattractie en gegarandeerd lol voor twintig cent.. op naar el Parque Tayrona.. waar ik op mijn gekleurde slippertjes een geheel verkeerd voorgestelde jungle inging. Ik dacht aan tien minuten lopen over een paadje dat naar het strand zou leiden. Maar niets was minder waar. Het was een woeste ruige jungle vol modder, gaten en omgevallen bomen. en dat allemaal door het ontbreken van goede informatie over de staat van de paden en de natuur. Het zij zo. In Brazilië zouden we met een 4x4 over deze paden zijn gegaan maar goed.. ik kan dat natuurlijk ook op slippers. Er stond nog wel een bord, ‘Wie teveel van zijn schoenen houdt, kan beter niet gaan lopen’ (echt, ik lieg het niet..). Na 3 kwartier lachend baggeren kwamen we dan eindelijk aan in een verassend paraíso.. Een maagdelijk breed wit strand, wuivende palmbomen, en een zilveren zee.. en dat stond ook nergens aangegeven, waardoor het vreugdevolle moment nog harder insloeg.. Ik was spontaan alle modder en de slopende tocht door de colombiaanse jungle vergeten. Tayrona, ik ga voorlopig nog niet terug, ik overleef ’t hier wel..geef me enkel een hangmat want er zijn kokosnoten en bananen in overvloed.. en mijn bikini heb’k al aan.

Allerliefste Cartagena de Indias ...

Mi Amor lunatico.. Misschien was jij wel de beste plek waar ik in al die maanden heb rondgehangen. Alles was waanzinnig mooi. De gekleurde koloniale huisjes in het oude historische centrum met de balkons met de lichtblauwe deuren, de pleinen en de straten, de koetsjes die als losse versiersels door de smalle straten heen manoeuvreerden en de Afrikaanse vrouwen met de grote fruitmanden op hun hoofden, de grote stadspoort met de klok en jouw murallas die jou al sinds de 17^e eeuw doen bewaken. De haven. Van de zon op Plaza Bolivar tot Santo Domingo by night. Van al het antiek verkleurde tot het strakke nieuwe aan de andere kant. En vergeet vooral de mix aan mensen niet. Alle jurkjes mogen en slippers hakken en laarzen passen ook.. maar je moet er wel op kunnen dansen. Want dansen gaat er vanzelf.
Maar Cartagena, je hebt twee gezichten. De kant die je als passant misschien niet direct ziet, maar ergens in de achterste buurtjes, aan de rand van de stad.. werken mensen hard om te kunnen overleven, zoals de schaars geklede meisjes 's avonds op straat, die met kapotte zielen zijn opgehouden met dromen, en met hun grote lege ogen je afwijzend nakijken. Prinsessen van de straat y sin tetas no hay paraíso. Ergens schaam ik mij diep.. wat een wereld.. Kon ik hem maar een beetje mooier te maken. Iedere avond moest ik om bij het historische centrum te komen langs deze meisjes, het verbitterde mij ook, maar wat kon ik nu doen? Ook al is het geluk niet eerlijk verdeeld er ook gelukkige mensen die slechts een tentje bewonen op het strand, een steiger en enkel een bootje. De laatste was Giovanni, eenentwintig jaar oud en vader van twee prachtige dochtertjes. Soms werkte hij als kok, dan timmerman en hij viste er wat bij. Hij had niet veel nodig zei hij. En terwijl we met de hostelero die avond een goed gesprek voerden op de steiger van één van de islas del rosario, vroeg hij zijn verloofde om de I-pod uit de tent te halen.. voor een beetje achtergrond muziek. Ik glimlachte. Dat zijn de fijne contrasten van Colombia. We glimlachten en waarschijnlijk dachten we hetzelfde. Hoe zal ik het noemen. Caribisch sentiment? Het ontroert...
Op een avond werden we ontvoerd door de Colombiaanse gebroeders, mee uit eten genomen naar een veel te mooi hotel.. het was een gezellige avond. We praten over Polo en over het dansen van de Champeta en spendeerden de laatste uurtjes op het stads strandje in Manga, de maan scheen een licht over de oceaan en een caribish briesje maakte een perfecte nacht. Alleen er was iets.. en begrijpen deed ik het weer niet. Het heeft vast met Bogotá te maken. De volgende dag zouden ze allebei naar de hoofdstad vertrekken voor werk en ik zou ze waarschijnlijk nooit meer zien. Twee kussen, bedankt.. en tot ooit, waren de laatste woorden toen we weer terug op de Media Luna straat waren.

Colombia is onvoorspelbaar. Ik had een zwak voor de hotelero.. Stel je een griekse god voor, maar dan ééntje geemigreerd naar de Cariben. Hij ontvoerde ons naar de maagdelijke islas de Rosario om te zwijgen, te praten, te drinken om weg te gaan van het werk dat zijn hostel 'de halve maan' met zich meebracht en gewoon voor gezelschap... Het hostel ging werkelijk fantastisch, zijn jonge ondernemende geest, en zijn intelligentie wist hij goed wat je zoekt in Colombia..maar maar werken is het wel. Hij klaagde over werken met de costeños die iets minder efficiënt en vooral langzaam te werk gaan. Ik merkte dat hij bevestiging zocht in de manier waarpop hij zijn leven inrichtte en niet wist of het wel de juiste manier was, en waar een ander zich uitleeft op de dansvloer, een studie of andere hobby en met zijn romantische ziel vergreep hij zich aan vrouwen en aan alcohol... maar toch..ik ben ervan overtuigd dat hij succes zal boeken. Zijn hostel heeft alles wat je ook maar zoekt. Werken moet, als een paard. Werken zodat je vergeet waar je het eigenlijk doet. Hij knikte en ik pakte mijn glas... ik mag je.. Dan was er nog Su.. een echte powerwoman die door een fouten nooit echt kansen heeft gehad. Net als ik is ze ervan overtuigd dat je door een sterke wil in staat bent om dromen realiseren. Nu heeft haar eigen café. Niks is onmogelijk, alleen voor de één is het makkelijker als voor de ander' zei ze me nog, waar ik vol overgave mee instemde igual, persiguiendo el sueño loco. Het café is Su en Su is het café. Op de muren zijn gedichten in alle talen op de muren gekalkt in alle talen door passerende reizigers uit alle hoeken van de wereld. Het meubilair is de costeña zelf, met alle bloemen en versiersels in haar bruin gekrulde haar en meestal een vluchtig jurkje of heeft ze een ander gebloemde flard stof omgeknoopt. Voor mij vertegenwoordigd ze la pura vida. En ik ben er bijna zeker van dat zelfs scrooge geen glimlach kan verbloemen bij het betreden van Su’s Caribische café. Ze praat soms zo snel in een accent van de kust dat je haar af en toe niet meer volgt, maar dat doet er niet toe. Ik kan daar naar blijven luisteren zonder te horen wat ze zegt. Het is kunst met onvervalste felicidad. Het hoort zo. Ze werkt hard aan de weg maar het gaat haar voorspoedig. Met Su kan je vallen en opstaan en toch blijven lachen, ook al hou je weleens blauwe plekken over of gebroken neuzen . Met Su kan je dansen, en zingen, lachen en drinken en uit je dak gaan op het dak van een hotel. Met Su is er altijd ‘oprechte gekke liefde voor het leven’, omdat ze niet zonder kan, en dat merk je vooral in het café; ‘Amor lunático'. Wat een energie!

Ik zal je missen. Cartagena. Van las islas del Rosario, Manga, la playita, de reggaeton, de alegría, die avond met die polo spelers.., de salsa met de caleño op het dak van de Media Luna. De wandelingen door de stad met de hotelero met zijn hond, de lancha waar je bont en blauw uitkwam, het straatje van de verbitterde prinsessen, ondanks mijn dubbele gevoelens.. waar ik met Carolina niet meer bijkwam door een ordinaire grap op een verkeerd moment én het foute uur.. ‘a la orden’ was het.. Ja ik zal het missen.. colombiaanse hakken en hangmatten tot de laatste zonsondergang. Cartagena de Indias..Estás en mi corazón..

Last night I dreamt of San Pedroooo

2010-06-06T02:39:00.007+02:00

Despiertatee... Douane, Paso de Jama, Chile.. Ik keek verdwaasd om me heen en even later zeulen Britt en ik onze spullen de bus uit. ‘Alles meenemen’ beveelde de chauffeur, 'alles wordt gecontroleerd'. Ik zuchtte, want de vorige keer werden we in Argentinië om het onchristelijke tijdstip van 5.30 er uitgepikt om onze backpacks volledig te laten controleren.. terwijl de hele bus vol bepakte boliviaantjes zat. Nou bedoel ik daar natuurlijk niks mee, maar goed, 't blijft vreemd en toch ook wel crap eigenlijk als ze die miserabele EHBO-tas ook al moeten doorspitten en bij ieder potje moet uitleggen waar het nou goed voor is. Goed dan. De Chileense grens waren we over. Na de succesvolle controle deze keer wilden we al onze spullen weer de bus in hijsen alleen de chauffeur hield ons tegen. “Iquique?” zei hij. ‘Nee’, “San Pedro” zei ik. "Dan ben je er". Hier? Ik keek verbaasd naar mijn reisgenootje, staarde dan naar de controlepost en toen maar naar de grond.. één grote zandbak. En dat kon kloppen, want dat is meestal met woestijnen. Ik bedankte hem vriendelijk en plots kwam er een man op ons af zijn hostel aan te bieden. Over de Chileense wisselkoers had ik nog niet echt nagedacht maar het leek me toch wel aan de prijs.. de tweede meneer van hostal ‘El nuevo amanecer’ (vert. de nieuwe dageraad) klonk beter en ik had er wel eens iets over horen zeggen. Bij aankomst bood hij ook meteen zijn zoon maar aan, die ouwe grapjas. ’s Avonds hebben we ons vermaakt met een clubje Chileense jongeren die vakantie aan’t vieren waren en het vuurtje op de patio van het hostel en na de fles Chileense pisco en wat laptop- reggaetton ging de avond sneller voorbij dan we dachten.

Daar stonden we dan. San Pedro de Atacama, het noorden van Chili was een knus dorpje midden in de woestijn op een steenworp afstand van Bolivia en Peru. Een dorp. Niks meer, niks minder. Het bestond enkel uit ongeveer zes straatjes, een plein, een handvol restaurantjes, een museum, een postkantoor, een politiebureau, een bank en een buurtsuper. Na een rondje door het dorp die middag, hadden Britt en ik een paar tourtjes geregeld rondom en in de woestijn, en de volgende dag om drie uur werden we met een busje opgehaald om naar de lagunas de la cejas te gaan, zo tweeënhalf uur hobbelen van San Pedro. De lagunas waren enkele zoutmeren in de woestijn.. je kon er in baden.. maar je kon het ook niet doen. Ik koos voor het tweede omdat het in de namiddag toch wel kouder begon te worden en bovendien, quizas mas importante; ik gek genoeg de helft van mijn bikini vergeten aan was te trekken. En das toch wel fijn dan. Aan het einde van de tocht, gingen we met het hele busje de zonsondergang bij de laatste en mooiste laguna tebequiche aanschouwen onder het genot van een Chileense pisco, die toch ietsje minder is dan de Peruaanse.. maar het landschap was werkelijk wonderlijk mooi, zonder of met pisco.

The next day..en nou komt het.. Ik wist niet dat ik de capaciteit had om twee dagen in één te krijgen. Want wat ik doe op een doorsnee dag gaat meestal andersom. Wat je eigenlijk in één dag af wilt krijgen, doe je dan uiteindelijk toch in twee. Maar nee dus. De volgende ochtend moesten we om 3.30m a.m opstaan -ja leest u goed A.M -om naar de geisers van Tatio te gaan. Het was namelijk zo’n drie uur rijden van San Pedro de Atacama en de geisers werkten alleen ’s ochtends omdat de aarde dan nog bevroren was, wat de druk deed opvoeren. De dag van te voren waren we al gewaarschuwd door het vrouwtje van de tour dat we behalve onze bikini’s, ons goed moesten aankleden omdat het ’s ochtends weleens koud kon zijn in de woestijn. Nou, die ochtend of nacht gingen we dus met twee leggings, een broek, drie truien, een jas, een sjaal en een muts weer het gammele busje in om onze tocht te beginnen. En echt waar.. toen we drie uur later uitstapten wisten we even niet wat we moesten doen.

De kou ging werkelijk door merg en been, en ik wist dat ik het in dit klimaat nog geen vijftien minuten ging uithouden, en aan het gezicht van Britt te zien dacht zij precies hetzelfde. De geisers waren waarachtig indrukwekkend, grote bakken kokend water die de lucht in spuiten, mooie kleuren in de grond van de verschillende materialen die de aarde rijk is en de witte plukken stoom die het hele geothermische veld sierden. Natuurlijk raakten we samen met Alex, een Australische het groepje even kwijt toen ik mijzelf in de hete stoom had geplaatst en na twintig minuten vonden we de bus terug met hulp van een andere tourbus die ons passeerde. Twintig minuten strompelden we mistroostig rond midden al het natuurschoon. Maar echt, heel voorzichtig moet ik toegeven dat alle aardse pracht me even geen fuck boeide..als je voeten en handen er letterlijk afvriezen dan wil je maar één ding; Als de zotten dat busje weer vinden. Britt trok ook al een uiterst pijnlijk gezicht en Alex liep langzaam voor ons uit. Toen we de bus terugvonden kon ik geen koffiebekertje meer vasthouden.

Mijn voeten voelde ik niet meer en mijn handen waren geheel wit met blauwzwarte vingers. Echt vrienden en vriendinnen, ik heb het van mijn leven nog nooit zo koud gehad als deze ochtend in de Chileense woestijn. Het bleek later, -23 en zoiets houdt nog geen lama uit. Toen de gids ons zag en ik het koffiebekertje onhandig uit mijn dode handen liet vallen liep hij met ons mee naar het busje naar de chauffeur en zei dat we letterlijk dood gingen van de kou en ik hoorde Britt nog met een klein stemmetje zeggen ‘Eva, als wij één stap op Antartica zetten dan gaan we echt gewoon meteen de pijp uit ’. Ik lachte nog wel maar ik denk dat ze gelijk had. De tranen stroomden letterlijk over ons wangen bij het uitdoen van de rode All Stars en laarzen, maar we leefden nog tenminste. En ik wist dat weefsel zo’n vierentwintig uur zonder bloed kan voordat er de bijl aan te pas moet komen. Na een half uur rijden kwamen we aan bij een thermisch bad. We waren nog steeds half bevroren dus de chauffeur raadde ons aan om dat bad in te gaan. Eerst leek het me een absurd idee om bij -20 in je bikini buiten te gaan staan. Maar toch.. als hij zegt dat je daar warm van wordt en dat je lichaam daar van hersteld, dan geloof ik dat. Dus we deden het. Het water was inderdaad lekker maar al snel voelde ik dat er iets niet helemaal goed ging, want je weet zelf wat er gebeurd als je een ijsblokje in een pan kokend water gooit. Dat blonde ijsblok was ik dus.. en tussen enkele opgeluchte mensen die ook in het badje waren gaan zitten was ik het enige - nou ja- huilende meisje met de witte voeten, die nou voelden alsof ze in de fik stonden. Gelukkig was daar weer de aardige chauffeur mijn voeten buiten het bad hield en begon te wrijven zodat het enigzins dragelijk werd…

Toen Britt en ik weer in de bus op weg naar San Pedro zaten konden we eigenlijk wel een beetje lachen om deze rumbo de suicidio. Maar echt, ik heb nog nooit zo vrijwillig geleden als die dag. Tegen enen waren we weer terug en hadden we enkele uren later nog een uitstapje naar de maanvallei. Dat lag echter op een half uurtje van de stad, en het was het stukje woestijnlandschap dat sterke overeenkomsten heeft met de maan. Overdonderend mooi zoiets.. veel zand en het was er tenminste warm.

Die avond in het hostel hebben we nog een klein feestje gebouwd in het hostel met de twee Ausie kamergenootjes en het groepje Chillies. We roosterden bananen met chocola in het vuur, er was wijn, pisco en nachos en tegen elven in alle joligheid van de alcohol vonden we dat we die avond maar sterren moesten gaan kijken bij het astronomisch platform. Om 23.00 ’s avonds zou de bus weer gaan vertrekken. We trokken onze mutsen, wanten, sokken en wollen onderbroeken maar weer aan en ook al vielen we bijna om van de hele dag… ik had dit laatste avontuur voor geen goud missen. We kwamen aan bij een plaats waar het nog donkerder was dan je nooit hebt kunnen zien, en twaalf grote telescopen stonden naar de hemel gericht. Om klokslag twaalf uur volgden we nog een klasje astronomie van een canadese expert en staarden we naar de miljoenen hemellichamen in de lucht. Eindelijk zag ik de maan van dichtbij, (ik was er immers die dezelfde dag natuurlijk nog geweest), de melkweg, een gaswolk die weer nieuwe sterren maakte, en zelfs de ring van saturnus was zichtbaar met behulp van een trapje naast de telescoop. Ik heb me hier nooit in verdiept.. en ondanks dat onze vervelende voeten er al weer begonnen te bevriezen trotseerde ik dit gevoel met hulp van de miljarden fascinerende puntjes aan de hemel. Tegen de klok van 2.30 A.M dus ja - wederom Ante meridiem -, waren we terug in het pittoreske ‘el nuevo amanecer’. Maar één ding wist ik zeker dat ik na deze suïcidale 24 uur het ‘amanecer’ maar even oversloeg...

....en lekker heel lang wou dromen over San Pedroooooooo…

Next: Santiago, Valparaíso, en Viña del mar

Liefs Eva

Venus

2010-05-26T17:19:00.001+02:00

Er zijn dingen die je nooit wil vergeten. De ene belevenis vergeet je sneller dan de andere, en door de vele impressies die deze reis rijk is liggen de dagen die er wat rustiger aan toe gaan in de vergetelheid. De bus die werd beschoten nabij San Juán in Argentinië, de Andes in met de Guachos is zijn dingen die je ook gewoon op (virtueel) papier gekalkt moet hebben staan, de vondst van het meest onwerkelijke appartement in Granada of een tango met een porteño in de karakteristieke wijken van Buenos Aires zijn dingen die ik voor altijd bij je me dragen en die jullie willen lezen. Ik kan me niet voorstellen dat niemand heeft moeten grinniken om mijn bijnadoodservaring bij de geisers van afgelopen week. En als jullie dat niet hebben gedaan. I did. Dat is de reden van al deze woorden die ik sinds enkele jaren achter elkaar plaats om mijn impulsieve leven te kunnen verwerken, en om vooral niet dezelfde fouten te maken. Het echte doel is onbekend.

Maar er zijn ook minder spannende zaken die ongetwijfeld bijdragen en die ik toch niet zou willen vergeten. De sfeer in een bepaalde stad is soms lastig te beschrijven als je alleen bent, en er verder weinig spectaculairs gebeurt. En toch was het de moeite waard, alleen waarom dat weet ik niet. Santiago, de Chileense hoofdstad is een stad waar ik misschien verder weinig over kan zeggen vanuit mijn persoonlijke beleving, maar toch zeer de moeite waard is geweest en een bepaalde impressie heeft achtergelaten.

Voor even was ik weer alleen toen Britt vroeg in de ochtend het bed naast mij verliet om haar vlucht te halen naar de Paaseilanden. Vier dagen lang heb ik doorgebracht in het gezellige Chili hostel in calle Triana. Een van de zijstraten van de lange en fameuze Alameda in Santiago de Chile. De stad was een net als Buenos Aires een metropool, maar na één dag mee te zijn geweest met een rondleiding door de stad georganiseerd door studenten van de UDS, wist ik mijn weg al aardig te vinden. De eerste twee avonden bracht ik al typend door in mooie lobby van het hostel samen met en verhalen uitwisselend met de vele andere gasten, waaronder Fernanda, een aardige Venezolaanse en Sergio de eigenaar van het hostel. Enkel deze twee zijn me bijgebleven en de Venus-woman, maar ongetwijfeld waren er nog vele anderen. Ook had ik nog het telefoonnummer van twee chileense vrienden die we in San Pedro hadden ontmoet en wonend waren in de hoofdstad van het land. Zoals de meeste Chilenen. Van de rondleiding was ik heel wat te weten gekomen en praatte erover met de chilenos in de lobby. Het was als een grote huiskamer waar werd gediscussieerd en vanalles wordt uitgewisseld. De aardbeving van afgelopen jaar stond Sergio nog op het netvlies gebrand en ik merkte dat hij het graag wilde delen. Gelukkig is alles blijven staan op een paar scheuren na, vertelde hij vol emotie, maar stel je voor, stel je toch voor Eva dat.. ik stemde in. Dat is verschrikkelijk zei ik. Maar ik kon me er moeilijk een voorstelling bij maken, wat ik zou doen, maar zoeist komt dan toch heel dichtbij, al starend naar de grote scheuren in de muur.. Na twee dagen besloot ik een bericht te sturen naar Victor om te zien of we misschien konden gaan stappen of ergens wat gaan drinken.

A las 20.00 Bellas Artes, meldde het smsje en een kwartier van te voren pakte ik de metro. Iets over achten verwelkomde Victor en zijn broer Francisco me met en stevige omhelzing en stelden me voor om naar de Piojero te gaan voor een terremoto (aardbeving). Ik wist niet wat het was en Francisco besloot het nog niet te verklappen. Spot er maar mee, dacht ik aan het voorgaande gesprek. El Piojo was de oudste bar van de stad. Het was vernoemd naar de armlastigen die er altijd kwamen omdat je er goedkoop kon drinken. Het was de bar van de stadsgekken, de dronken dwazen en de zotten. Piojo betekend luis in het Spaans, en dan weet je al waaraan ik aan refereer.

De luizenbar. De terremoto, aardbeving bleek een mix van goedkope wijn, chileense pisco en ananasijs. Ja je leest het goed. Het viel me mee door de zoete smaak van het ijs. Pisco bevat ontiegelijk veel alchohol en met goedkope wijn erbij slaat het in als.. nee geen bom. Een aardbeving. Alhoewel zoiets als een bomba ook een uiterst geschikte naam geweest zou zijn. De naschokken merk je de volgende dag, voegde Victor er lachend aan toe. En daar kon ik hem geen ongelijk in geven.

Toen de broers me na drieen bij het hotel weer netjes had afgezet, te voet weliswaar en ik doodgewoon het trapje naar de derde verdieping op liep en de kamer binnenkwam sloeg me de schrik om het hart bij het zien de Venus Woman. De Franse meiden waar ik de vier persoonskamer mee deelde waren blijkbaar vertrokken en nu deelde ik hem enkel met Venus. Waar heb ik het aan verdiend. Nou kon ik onmogelijk slapen. Op de gezamelijke barbecue en in de lobby was Venus al menig maal ter sprake gekomen. Het was een slonzige vrouw van achterin de vijftig, schat ik met viezig bruin haar tot op haar kont. Ze had wel iets weg van een zwerfster al was ze dat niet, ze was gewoon een uitzonderlijk gestalte. Iedereen noemde haar maar Venus, omdat ze haar echte naam niet wilde zeggen, en ze vol bleef houden dat ze van Venus kwam. Nou weet ik heus wel dat mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, maar als zij van Venus komt dan kom ik van de maan want er waren vrijwel geen overeenkomsten te ontdekken.

Toen ik net het licht even aan wilde doen op de kamer en het knopje had gevonden op de muur, schoot Venus plotsklaps uit het bed overeind en staarde me een dodende blik aan. Plots was ik helemaal terug bij mezelf , ik dacht even dat ik sterretjes zag en zei stamelend dat het me speet maar ik moest even mijn spullen zoeken. Ze reageerde niet, bleef me dezelfde dodelijk blik aankijken, vouwde haar handen en ging in een soort van Boeddha houding op het bed zitten terwijl ze me bleef volgen met haar vuurspuwende ogen. Nou ben ik niet bang aangelegd, maar ’s nachts een kamer delen met één of andere vreemd gedragende toverkol zag ik ook ná de aardbeving niet zitten.

Al moest ik het hele zonnestelsel verschuiven, ik twijfelde geen moment en pakte wat spullen, deed het licht weer uit en de deur achter me dicht. Even bleef ik staan omdat ik een vreemd soort lach hoorde. Ik twijfelde of ik naar binnen zou gaan om Venus niets meer dan de bikkelharde waarheid te zeggen dat ze de pech heeft om met mij te zijn tegengekomen hier op aarde, en dat vannacht nog naar de maan kan lopen. Maar aangezien het tijdstip hield ik me in, dat komt morgen wel. Bovendien dacht ik dat ze misschien wel over bovenaardse krachten kon beschikken, het zou me niets verbazen. Ik liep het trappenhuis razendsnel naar beneden en vertelde Sergio -die voor vannacht de balie in de gaten hield - dat ik het na die vreemde uitbarsting niet over eens over peinsde om die kamer nog te delen met die feeks. Gelukkig was het geen probleem en hij gaf me gek genoeg de zilveren sleutel van de suite tegenover de balie, ‘ver uit magnetisch veld van Venus’, zei hij grinnikend om mijn gezicht waar blijkbaar de naschokken van de aardbeving al enigzins zichtbaar waren . Ik lachte opgelucht, 'dankjewel' gelukkig had ik voor vannacht Mars aan de overkant.

23-05-2010 00.17 De maan door telescoop Atacama Woestijn Chili

Eva

Balazos y Miguelitos

2010-05-22T17:16:00.004+02:00

San Juan. Exact twaalf uur ’s nachts..Vijf harde klappen en ik voel de Andesmar bus slingeren. Enkele seconden later staan we stil. De twee chauffeurs snellen door de bus en vragen ons direct de blauwe gordijntjes te sluiten. Britt kijkt me verschrikt aan als ik uit het badkamertje kom. Een doos met alfajores ligt compleet verspreid door de bus. En een fles whisky. De geur is ondragelijk. Even is het chaos en één van de chauffeurs komt naar beneden gerend om te vragen of we misschien uit willen stappen, we moeten wachten. Het ziet er troosteloos uit. De parabrisas zijn gebroken doordat de bus is bekogeld met stenen, en één van de voorbanden is volledig plat. Terwijl de rest van de bovenverdieping naar buiten dromt besluiten Britt en ik in de bus te blijven. De daders moeten niet ver van ons vandaan zijn. Plots slaakt iemand een kreet aan de voorkant van de bus en de menigte buiten wordt onrustig. plotsklaps schoot er een zwart busje voorbij. Het was de zesde steen, die het hoofd van één van de chauffeurs raakte… de wanorde neemt toe en enkele passagiers zoeken naar hun plek terug in de bus. Anderen vervingen het wiel aan de andere kant zodat we tenminste verder konden rijden. Een uur later hervatten we onze weg richting Salta gepantserd door enkele politie busjes uit Mendoza. Ik viel in slaap.

Caucete, provincie Mendoza. 9 uur ’s ochtends. Ik ving op dat er werd gestaakt en dat de ruta 40 geblokkeerd is. We staan weer stil. Over twaalf uur kunnen we pas verder. De chauffeur hebben ze toch maar naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. Ik baalde als een stekker, want vrijdag hebben we de bus naar de woestijn van Atacama. Dat wordt niet slapen in Salta willen we de excursie naar Cafayate nog meemaken. Ik vroeg de Argentijnse jongen naast mij of ik met zijn telefoon mocht bellen om een reservering te maken. En we wachten…

Een paar dagen geleden besloten we de bus naar Mendoza te pakken. Het stond op mijn lijstje zijnde het wijngebied van Argentinië. Echter viel het ontzettend tegen. Het was er koud, lelijke vlaktes en een grote rotzooi. Het leek meer op één groot industrieterrein. We besloten en fietstocht in Maipú langs de bodega’s te maken bij mr. Hugo. Een oud mannetje die fietsen verhuurd, compleet met kaart en tips waar heen te gaan. De eerste stop was een klein fabriekje dat chocolade, olijfolie en marmelades produceert. Je kon er dingen proeven. Met de vier meiden uit alle uithoeken van de aardbol deden we een wijnproeverij bij de familia Di Tomasso, en lunchten we bij Tempus Alba. Twee bodegas die op de route lagen. Het was een enige fietstocht, gezellige met enkele meiden uit allerlei windrichtingen maar daar lieten we het bij. Ik hoorde van de nieuwsberichten dat de pas Mendoza- Santiago de Chile al enkele dagen geblokkeerd was vanwege de sneeuw in de Andes. Te paard de Andes over dan?.. ni pensar.. Dat zou geen man noch paard overleven..vandaar dat we in de bus terug naar noord- argentinie zitten om daar de grenzen over te gaan.

En ook nu zitten we hier weer vast in een bus. De Argentijnse jongeman naast verteld me net dat er geen andere chauffeur meer beschikbaar is vanuit Mendoza. Het lijkt erop dat we helemaal niet verder gaan… Het gezicht van Britt staat inmiddels op onweer. Wanneer zullen we weer in Salta zijn? Laat staan San Pedro de Atacama..? ‘Solo Dios sabe cuando’ zucht Diego..

Wordt vervolgd…

Historias Salteñas; Gauchos, Parillas y Vino..

2010-05-22T17:10:00.008+02:00

Noord Argentinië is eigenlijk als een heel dik boek, waar je in enkele dagen alleen maar een enkel hoofdstuk van kan hebben gelezen. Dus dit noem ik dan maar het voorwoord. Ik heb namelijk de afgelopen week de meest prachtige verhalen gehoord dat ik niet weet waar ik beginnen zal. Dus vandaar dat ik me er ook niet aan hebt gewaagd want ik weet niet of er wel woorden voor te vinden zijn die de dingen beschrijven die ik beleef. Natuurlijk zou ik een lang verhaal kunnen schrijven over hoe de Nazca plaat ooit de andere plaat raakte en zo het meest overweldigende landschap vormde dat je het je bijna niet kan voorstellen. Enorme breuken en scheuren in de aarde. Of over de gekleurde bergen in de Humahuaca, in diezelfde Cordillera de los Andes die ooit ontstonden toen de oceaan langzaam wegstroomde van het continent. Net zoals de zoutvlaktes trouwens waar je gewoon magische foto’s kan maken. Maar dan kan je natuurlijk ook gewoon discovery channel kijken. Dus misschien over de bodega’s in Cafayate en het amfitheater van la pacha mama zelf waar iemand spontaan een gitaar pakt en waar je de meest fantastische akoestiek hebt. Over de parilla’s (barbecues) in het familie hostel in Salta of in el ‘Viejo Jack’. Over samen de was doen met de meest hartelijke vrouw die je maar kan voorstellen. Over Justo. Over dansen met de gaucho’s die een uitdagende Argentijnse vlag om hun middel dragen. Over Adobe huisjes en indianenverhalen. Over alfajores, dulce de leche en fantasmas in la finca. Maar ook over Britt die dacht dat Milagro het paard was in plaats van de gaucho zelf, en hem vriendelijk vroeg of ze het betreffende paard mocht berijden. Het herentoilet inlopen. Of over Marcos, de oudste Argentijnse versierder die er bestaat, en over de gidsen Pablo en Guillermo.. ongelofelijk... het blijven latinos, is de conclusie die ik iedere keer weer trek. Maar echt.. ik heb zoveel veel verhalen, namen gehoord en verzameld, dat ik niet weet hoe ik het een plek moet geven. And so the same eigenlijk voor mijn rode backpack.. alleen die heeft helaas wel zijn beperkingen, el pobrecito..

De afgelopen dagen, - na urban Buenos Aires en tropical Puerto Iguazu - hebben we ons vooral bewogen in en rondom Salta & Jujuy, de noordelijkste provincies van Argentinië. Het is de stad van zilver en leer, paarden en gaucho’s. Ook kan je er al beetje de Boliviaanse spirit voelen door de kleine inheemse dorpjes en de namen daarvan in quechua, één van de vele indiaanse talen. Onvoorstelbaar hoeveel verschillen Argentinië heeft maar Salta is werkelijk prachtig. Omdat het onmogelijk was om de Andes over te komen bij Mendoza te paard, - één van mijn sueños locos - besloot ik de oude weg van de generaal Guëmes te rijden in het noorden van Argentinië, een tocht van enkele dagen door de bergen. Ik verbleef met mijn reismaatje, die nog uit Bariloche moest komen in een schilderachtig familiehostel in Salta. ’s Ochtends werden we opgehaald door Gonzalo en Milagro, de twee gaucho argentinos waarmee we de tocht zouden maken. De Finca, en dat is ietsje kleiner en persoonlijker dan de grote estancia, lag op een uurtje van Salta. Het bleek een oud klooster uit het jaar achttienhonderd dat jaren lang leeg heeft gestaan. Ze waren het klooster nog steeds aan het restaureren maar het woongedeelte was al zo goed als af. Er waren nog mensen aan het werk. Serene en schuwe mensen. De meeste van hen waren salteños of uit de dorpen daar om heen en een enkele Boliviaan vertelde Milagro. Ze praaten niet en ze buigden hun hoofden als ze langs ons liepen.

Op de Finca hadden ze hadden zo’n 23 paarden, maar toen we aankwamen zagen we er enkel een paar. Door mijn verbaasde blik schoot één van de mannen in de lach, we moeten ze ook eerst nog halen. Halen? Ze bleken naar de buurman te zijn gelopen. De paarden moesten ergens in de bergen lopen dus we zijn ze gaan zoeken. En echt, toen ik de lasso’s zag moest ik eigenlijk wel weer een beetje lachen. ¿Sabes cómo..? ’Sí señor’… Gelukkig hebben we ze uiteindelijk alleen gebruikt om de kudde vooruit te jagen en terug brengen naar de Finca en sloten we de hekken maar. Met twee man, en twee vrouw, weliswaar. Na de parilla, zijn we de onze tocht begonnen naar het huis waar ooit de generaal is gestorven. Het schijnt dat zo’n 4000 gauchos elk jaar op 7 juni, zijn sterfdag vanuit Salta de pelgrimstocht naar zijn huis maken om hem te herdenken. Onderweg vertelden we elkaar verhalen, en leerden ze ons liedjes en coplas die ook ter afleiding werken, want ook al is rijden in deze stijl best wel fijn door de dikke wollen dekentjes waar je op zit, je begint de kou van de avond toch echt in je botten te voelen. Maar ‘s Avonds was er gelukkig een groot vuur, eten en heel mooi uitzicht. Ook ruilden we later af en toe van paard. De ene is namelijk de andere niet, en ze bewegen allemaal op een andere manier. Die afwisseling is verstandig., want aan het einde van de dag, na 6 uur aan één stuk bijvoorbeeld, durfde ik bijna niet van het paard te springen omdat alles zo pijnlijk was, dat ik dacht dat ik alle spieren zou scheuren…

Zo vervolgende we onze weg. ’s Ochtends was het fris maar tegen elven was het lekker tot een uur of drie, en daarna koelde het weer af. Af en toe leek het alsof er geen weg was door de takkenbossen en doornen struiken waar we langs of doorheen moesten, of blokkades door omgevallen bomen of keien. En nee, zonder (kleer)scheuren kom je er zelf ook niet vanaf. Het laatste stuk, een brede zandweg, hebben we onze spullen gedumpt, zodat we het laatste stuk naar het huis konden galopperen. Ik had geluk met La donosa, de Argentijnse criollo merrie met Arabische bloed. Ze was de snelste. En dan bedoel ik écht zo ongelofelijk snel dat ik bijna spijt had dat ik niet iets van een skibril op had. De laatste honderd meter liep een riviertje en omdat het paardje niet meer voortijdig te stoppen was, - wel te houden overigens - gingen we vol door het water heen. Maar eigenlijk dat zo goed! Britt en el rosillo zag ik vlak achter me hetzelfde te wachten staan. ’s Avonds hebben ze met een krakkemikkige radio nog iets van de lokale folkore en het weer geluisterd, een fles wijn leeggemaakt en zo hard met Milagro gelachen dat ik denk dat ik daar ook weleens spierpijn van kon hebben…

Liefs uit Argentina

Puerto Iguazu; Grandes Aguas & Caipirinhas

2010-05-12T23:57:00.012+02:00

Het was zeker een mooie naam. Dat wel. Het zou ongetwijfeld de naam van een godin moeten dragen. Ik weet dat ze zichzelf beschermt door haar harde schild met turkooizen afwerkingen, en haar ranke ledematen laten haar snel en gracieus over het gouden koord dansen. Rustig wacht ze tot het moment waarop ze haar wapens zonder genade in kan zetten. Maar ze neemt rustig de tijd….

Ik zag het spinnebeest bungelen toen ik omhoog keek tijdens de Sendero Macuco (trail) in het Iguazu national park. De Nephila, en echt daar niks romantisch aan. Werkelijk waar. Waar onze gids in een groene zakkenbroek het ding de hemel in prees tijdens een tocht door de jungle zou ik het liefst de stofzuiger pakken en dit natuurschoon willen opzuigen. Eveneens zonder genade. Het leven is hard. Wat zag het ding er vreselijk beangstigend uit, en van mij mocht de 4x4 tour met gids op dde trail met zo’n 80 kmph door de jungle crossen. Gaan met die banaan. Maar verder was het mooi. Mooie bomen, bijzondere planten en dieren. We reden verder door het park tot dat we de rivier bereikten waar een grote raftingboat op ons wachtte. O mi Dios, ik had Buenos Aires nog niet eens verwerkt. De boot zou ons dicht bij de Iguazu watervallen brengen. Naar de kleine saltos chicos, saltos Eva y Adán, salto weet-ik-het-wat, en salto-botti-nog-iets maar ook de enorme Garganta del Diablo; de keel van duivel… en die vergeet je niet zo snel.

Dit duivelse strot, het hoogtepunt van de Iguazu watervallen op de grens van Paraguay, Argentinie en Brazilie was de hele week gesloten geweest vanwege de heftige regenval van de voorgaande weken. Het water in de rivieren Paraná en Uruguay zou te hoog staan en het was niet veilig genoeg om de watervallen via de aangelegde ijzeren brugwerk te bezichtigen. Die dag hadden we geluk. Het werd net geopend en we waren de eerste die het gat in de aarde mochten bezichtigen. Met een Amerikaan die ik ontmoette in het Marco Polo hostel ruim voorop, (mocht de boel het toch begeven hou ik overzicht ;) en een schattig Iers stelletje achter mij betraden we toch maar de brug en naderden we de poorten naar de hel. En echt, ik zou niet weten hoe ik dit neer moet schrijven toen ik naar beneden keek wat ik daar zag. Alle woorden uit het Nederlandse woordenboek samen komen dan enigzins in de buurt..gigantisch, kolosaal, enorm, buitengewoon geweld(ig). Als je daar staat voel je je als mens werkelijk niks meer. Zo’n vijftien minuten lang heb ik de brute watervallen aanschouwd vanaf het stenen platform dat via de bruggetjes bereikbaar was, en toen vond ik het weer tijd worden voor het vasteland. Enfin, het avontuur met de oranje raftingboot moest nog beginnen. Het meisje in het hostel had ons al gewaarschuwd dat we compleet zeiknat zouden worden dus had ik een extra stel kleren en mijn bikini onder een jurkje aangetrokken. Het duurde misschien een half uur varen over de Paraná voordat we de watervallen naderden en de kapitein ons waarschuwde dat we de camera’s en rugzakken in de waterdichte zakken moesten stoppen. De rest van de bootmannen met serieuze gezichten hezen zich ook een nauw gesloten groen regenpak en ik trok de riempjes van het oranje reddingsvestje strakker aan, terwijl ik me aan de reling vastklampte. Het water werd steeds wilder en de boot butste over de draaikolken in de rivier.. dit is niet zoals de wildwaterbaan in de Efteling.. maar serieus. Ik hoorde de mensen in de boot juichen toen we de watervallen naderden.. En daar kwam het. De boot gaf nog één keer vol gas vooruit toen ik mijn ogen gedwongen moest sluiten en mijn handen zich strak aan de reling vasthielden. Ik voelde van alle kanten water, water en nog eens water en ik heb mijn adem maar ingehouden.. Als een stel verzopen apen gingen we uiteindelijk van boord. En het was zo koud. Alles was wit en nat, en mijn mascara liep troosteloos over de rest van mijn gezicht, waarop de Amerikaan grijnzend een ‘very sexy’ mompelde. ‘Thanks’.. de volgende keer mag jij weer als eerste voorop het ijzeren bruggetje als het water nog eens hoog staat. .. ik kon me inderdaad zo verenigen met de talloze raccoons die ik in het park rondscharrelden. Die hebben ook van die mooie zwarte kringen. We kleedden ons om in één van de badkamers van het park, en besloten de gele el practico bus naar het centrum van Puerto Iguazu te pakken. Die avond, hebben we gezellig zelf pizza gemaakt in de grote buitenkeuken achter in de tuin van het hostel en caipirinhas gedronken in de kleine bar daartegenover.

Puerto Iguazu is klein en rustig, en we zaten gelukkig niet in het hoogseizoen, dan stroomt het er namelijk vol met Amerikaanse toeristen en moet je plekje reserveren. Nu hoef je niks uit te zoeken van te voren, en dat is opzich wel fijn maar….

… wat we wel beter hadden moeten uitzoeken, achteraf gezien, is hoe je vanuit Paraguay terug in Argentinië komt zonder al teveel ‘hassle’. We hebben vanuit Puerto gewoon een 5 peso/ one euro ride naar Ciudad del Este genomen. En dat kan. De bus stopt bij de grens, wacht op je om de migratierompslomp te voltooien en dan kan je weer verder. Ik zou met het Ierse stelletje, Cris & Liz gaan, omdat hun camera kapot was gegaan en ik Paraguay in de bordertown ‘Ciudad del Este’ daar goedkoop aan een nieuwe kan komen. Het stel spreekt geen Spaans dus ik zou het wel even afhandelen met de Paraguayos..

Argentina uit ging wel maar toen Paraguay, en god wat een grens.. ik heb nog nooit zoiets gezien.. Ik wist werkelijk even niet meer wat ik moest doen toen de bus gewoon het land binnentufte zonder te stoppen voor onze stempels.. In feite waren we dus enkele uren illegaal in Paraguay, maar dat maakt blijkbaar daar niet uit vertelde iemand me achteraf. We zijn maar wel dicht bij de grenzen gebleven, snel onderhandeld over een nieuwe camera en zijn via de brug terug de grens overgelopen. Via Paraguay wilde we eruit om de in- stempel te halen, en vervolgens ook de uit- stempel, maar we moesten via Brazilië te voet naar binnen en hebben we vanuit Foz do Iguassu de bus naar Puerto Iguazu gezocht.. en gevonden.

Wat een dag.. En met Nephila, de strot van de duivel, en de tropische regenbuien bedenk me dat ik alle tropische natuur geweldig mooi vind, maar misschien zonder mij. Ik ben niet zo’n jane in the jungle.. ik hou niet van groene zakkenbroeken, kroeshaar, apen en regenbuien en muggen en de nephila met haar gouden web… Waar ik wel van hou zijn de bananen en ananassen bij het ontbijt de samba en de caipirinhas en de zodat je alle impressies, bordercrossen en het wildlife rustig kan verwerken..

Next stop will be Salta Argentina, naar de gekleurde bergen, de Gauchos en de Pampas…

Hasta pronto x

Santa Maria del Buen Ayre...!

2010-05-05T20:02:00.007+02:00

Por fin..Por fin....!

Eindelijk heb ik een beetje tijd gevonden om iets op het virtuele rode papier te kunnen neerschrijven over het turbulente leven in Buenos Aires. Alhoewel de vlucht lang duurde en ook niet geheel probleemloos verliep ben ik vanaf de Argentijnse Airport Ezeiza in een adembenemende draaikolk terechtgekomen waar ik zo’n 7 dagen niet uit heb kunnen stappen. Mi Dios wat een stad, ongelofelijk..! Buenos Aires lijkt onvermoeibaar, ze prikkelt alle zintuigen, het schuimt en het bruist, het zindert, ontroert, het raakt je en sleept je meedogenloos mee. Deze stad slaapt nooit..

Op deze zonnige doordeweekse dag werd ik afgezet voor het kleine hostel in de schilderachtige wijk San Telmo. Daar waar ooit de allereerste tango werd gedanst op een hoekje van de straat, daar waar je jezelf makkelijk laat inpalmen door het zingende accent van de porteños, en daar waar kleine boetiekjes vol fijne dansschoenen je de ogen uit doen kijken. In het hostel was het aardig rustig, en kreeg ik een eigen kamer met balkon met hemelsblauwe luiken, bloemetjesbehang en een grote goudkleurige spiegel. Ik wilde hier nooit meer weg. De schilderingen op de muren maakten het gebouw tot een museum en het barretje bovenin was tot in de late uren gezellig bevolkt met mensen uit allerlei landen. In de zomerse namiddag zocht mijn weg door de stad, en tegen zessen liep ik richting Puerto Madero om Maria te ontmoeten. De hele avond konden we niet stoppen met praten. Het deed deugd. We spraken af om Koninginnedag te vieren met de Nederlandse ambassade in een modern café in de stad voordat Maria naar Ushuaia zou vliegen; het einde van de wereld. Het was iig een gezellig feest. De rest van de dagen in de metropool ben ik onder andere op stap gegaan door de yuppen wijk Palermo met Milou, heb ik samen met twee gezellige Brabantse meiden de trein gepakt naar Tigre; de delta van de rivieren Uruguay en Paraná dat bestond uit allerlei eilandjes die je alleen per boot kan bereiken. Het was een geslaagde middag, tot dat me even de schrik om het hart sloeg toen twee honden plotseling opdoken die waarschijnlijk met ons wilden spelen, en daarbij net niet mijn hand grepen. We voegden ons snel bij een groep Braziliaanse toeristen die ons aanraadden een stokken te pakken en gewoon rustig door te wandelen. Zo liepen we bewapend (snel) verder door de jungle en zijn we enkel onze fles water verloren.

Ook het weekend was zinderend. Zaterdag 1 Mei was de dag van de arbeid, en daar op de Plaza de Mayo waar de moeders de wekelijkse demonstratie hun verloren kinderen herdenken, bedwong de stad deze dag zijn emoties. Tenminste, dat leek zo want met een Canadees ben ik naar de paardenraces geweest in Viejo Palermo, en daar doemde de chaos weer op in de vorm van tierende Argentijnen die veelal op het verkeerde paard hadden gewed. Het winnende paard van de grote prijs van Argentina was lucky number 7, een jonge merrie met de naam studentessa. Ik had met haar te doen. ’s Avonds was werkelijk’ incroyable’ zoals Emely dat zou zeggen. Volledig in stijl, dansten we de tango in een oude balletzaal in het hart van de stad, en hebben daarna van de aangrijpende tangoshow genoten. Het was prachtig, geen woorden voor.

Zondag was weer zo speciaal maar compleet anders, en eigenlijk verdient het een aparte pagina. ’s Ochtends ging in naar het museum van Evita Perón en heb ik de bus gepakt naar La Boca, de typische buurt van Buenos Aires. Niet eens van de veiligste, er woont veel arme bevolking maar het heeft karakter. La Boca staat bekend om haar muurschilderingen en gekleurde huisjes en het voetbalstadion van Boca Juniors dat ooit de club van Maradonna was. Die avond werden we met een bus opgehaald om naar het stadion te rijden met enkele mensen, voor de wedstrijd tussen de Boca Juniors en Club Independiente Argentina. Allemaal gekleurd in het geel en blauw, de kleuren van de club. De legende gaat dat de club de kleuren zou kiezen van het eerste zeeschip dat ooit in de haven van Buenos Aires aankwam. De eerste boot was Zweeds. Onze gids Paola, was denk ik dat wat je bij de Argentijnse vrouw moet voorstellen. Een hese stem, snelle bewegingen, donkerrode lippen en een getekend gezicht. Ze verbood ons om ook maar iets uit te halen wat riskant is en dat zij altijd voorop door de menigte moest lopen. Ik geloofde haar meteen. Het was bijzonder om zoiets in een voetballand als Argentinië mee te maken, de sfeer was adembenemend en het is alleen al fascinerend om te zien hoe de Argentijnse legioen opgaat in het spel. Er werd gezongen, gescholden, gefloten en gesprongen. Alhoewel Independiente alles uit de kast had getrokken, wonnen de Bocas , en we reden door naar een kroeg in de betreffende barrio zelf voor Pizza, birra... y faso.. zoals het hoort. In de bus naar La Boca had ik een erg boeiend gesprek met een Argentijnse jongeman met bruine krullen die erg geïnteresseerd was in een specifiek soort plant die in Nederland legaal is. Ik was andersom geïnteresseerd in de zuid Amerikaanse bloemen en planten. Het was een interessant gesprek. Met het stel meiden keerden we keerden terug naar het hostel met het briefje met zijn naam veilig in mijn zak gestopt. Hij had wel hele mooie ogen.

Die nacht, het moet rond 1.30 zijn geweest, besloten om een kaartje te kopen voor de boot naar Uruguay. En ik pakte ’s nachts mijn spullen bij elkaar. Met pijn in mijn hart weliswaar door de gedachte dat ik het liefelijke hotelkamertje in Ayres Porteños zou gaan verlaten...

Puur vergane glorie; Colonia de Sacramento - Uruguay

En toen waren we net op tijd…of beter gezegt; kantje boord. Met de Eladia Isabel – het grote en trage ferry schip met een veel te mooie naam – doorkruisten we die ochtend om 9.30 de Rio de Plata op weg naar het land aan de overkant. Het was mistig maar toen we de Uruguayaanse kust naderden was de stilte het eerst wat ons opviel. De stad, Colonia del Sacramento was werkelijk precieus. Als je ooit een foto van Cuba hebt gezien ben je in staat ook een beeld te maken. Er waren bouwvallige koloniale huizen, hobbelige straatjes, oude stoeltjes en tafeltjes, antieke brommers, motors en automobielen. Eigenlijk was alles hier oud en vervallen. Rond 1680 stichtten de Portugezen de stad Colonia en gebruikten het als smokkelroute om goederen over de Rio de Plata, Buenos Aires binnen te krijgen. Je kan je precies voorstellen hoe het moet zijn gagaan. De tijd heeft hier werkelijk stilgestaan. Maar het was goed om even aan het prikkelende Buenos Aires te ontkomen. Hier kon je tenminste even stilstaan, denken en ademen. Het hostel Colonial - How original -, dat we op de route door de stad troffen was eveneens geheel in stijl. We sloten een deal met de vrouw des huizes, en voor een paar dollars deelden we een pittoresk kamertje met grote ramen in het pensionnetje. Het deed me denken aan het Portugese vakantiehuisje waar ik ooit ben geweest. Bijna alles was bedekt met mooie bloemen en In het midden lag een patio met paardenspullen en fietsen die we mochten pakken. Uruguay was gemoedelijk. De mensen praten er langzaam en zijn vriendelijk ook is er genoeg om te ondernemen. De volgende dag, in de haven nam ik afscheid van de twee lieve meiden, Emily en Jessie. Ook dat is reizen. Ik ging alleen terug naar Buenos Aires om die avond de bus van het Retiro station naar Puerto Iguazu te nemen..

And so it is.. daar zit ik dan. Ook al duurt de reis nu nog 10 uur. Ik ben blij dat ik zit. Dat ik kan lezen en schrijven en alle impressies van deze week kan overpeinzen. Ik word hier ongelofelijk gelukkig van ondanks dat ik soms wel het gevoel heb dat ik op de proef word gesteld. Zoals de vulkaan die me mijn plannen deed omgooien, dan één van de vliegtuigmotoren die uit was gevallen waardoor we een extra stop in Brazilië moesten maken, de hond die uit het niets op me afkwam, de creditcard dier eerst niet werd geaccepteerd in de haven, terwijl ik bleef aandringen dat hij het wel deed wat uiteindelijk ook zo was.. en dat het platform van de bus van Via Bariloche naar het noorden maar niet op het bord verscheen waardoor ik hem op drie minuten voor vertrek zelf tussen de talloze perrons eindelijk ontdekte… maar goed dat soort momenten zullen zich nog wel vaker voordoen en toch, je doet het toch wel maar weer. Als ik naar buiten kijk zie ik dat het land veranderd en de rotsen richting Misiones langzaam rood kleuren. 'Dat wordt geen witte broek' denk ik dan meteen ;). Ik ga naar Puerto Iguazu; daar waar de enorme watervallen een gat slaan op de grenzen van Brazilië, Argentinië en Paraguay. Vamos a ver..

Liefs uit Argentina,

Eva

24 is...Ready for Take-Off!

2010-04-22T00:37:00.015+02:00

'24 is het aantal uren in een dag, 2 x 12 (het getal van de perfectie), het aantal cycli in het chinese zonnejaar, het aantal boeken in de Tenach, gewoonlijk het aantal tanden in de mond van een menselijk kind, het aantal karaat van zuiver goud, het aantal letters in zowel het modern als het klassieke Griekse alfabet, het aantal hoofdstukken of "boeken" van Homerus' Odyssee en Ilias, het totaal aantal van majeur- en mineur toonsoorten in Westerse tonale muziek; exclusief enharmonische equivalenten; Chopin's 24 Preludes en natuurlijk de 24 preludes en fuga’s in het Wohltemperiertes Klavier van Bach, de naam van een populaire Amerikaanse actieserie die exact 24 uur duurt inclusief reclame, Elvis's verjaardag, het aantal flessen in een standaard bierkrat' 20dag+4maand = 24, 10(/2)+8(/2)=24, 24 Maart = Eva!

I figured it out! Tenminste dat dacht ik. Ik ben ontiegelijk slecht met nummers en getallen 'maar toen die dag nam ik ze voor lief... Ze zijn namelijk niet toevallig. In de 6e eeuw v.C. maakte Pythagoras reeds gebruik van de leer der getallen en ze zijn eveneens van grote betekenis geweest voor de Mixteken, Zapoteken. Azteken en Maya's. Natuurlijk, volledig berust op deze berekeningen had ik een plan geschetst. Nou ja, min of meer want na het ongeveer (vierentwin)tig keer kijken van Motorcycle diaries was het sommetje snel gemaakt. Ik kan er niet langer omheen; I’m 24 en het is tijd om dromen te realiseren.

Ik zal jullie niet langer vervelen met onzinnige informatie, maar op de magische datum van 20 april 2010 zou (20/4 dus),- Atención; ZOU - ik eigenlijk naar de nieuwe wereld vertrekken, daar waar menig ontdekkingsreiziger vele eeuwen terug ook voet aan de grond zette. Alleen jammer dat de goden het vuurwerk voor me op deze magische dag hadden geregeld. Een vulkaan? Dat had nou ook weer niet gehoeven.. Dus (pas) om 00.10 kreeg ik het tragische bericht van de BAeService:

"Flight BA0441 on 20 Apr AMS-LHR has been cancelled.Our apologies"

In zak en as zat ik - letterlijk en figuurlijk - maar veel tijd om over na te denken had ik niet.. ik moest het turbulente weekend nog verwerken..na dagenlang buienradar en windkaarten, en andere meteorologische informatie op mijn kamer te hebben aangezet -het leek het KNMI wel- kwam er nog een te gek feest. Zondag de18e kwam er verrassend genoeg een Portugese reiziger die vanuit Denemarken, via Duitsland op station Nijmegen in beeld, om vervolgens in op een mooie lente avond in het Groesbeeks dorpscafé door te brengen. Het werd al veel te snel de 19e en, acht 's ochtends zaten we in de trein naar het zuiden, hij ging door naar België, en ik strandde ergens vlakbij Rotterdam en kwam ik veel te laat thuis. 'How Bizarre...' en ik moest natuurlijk al mijn spullen nog pakken.

Maar goed, ik heb een week om mezelf bij elkaar te rapen en ik ga natuurlijk toch gewoon volledig in stijl in de voetsporen van el Ché. Mijn rode koffer heeft plaatsgemaakt voor een rode backpack en ik zal landen te Buenos Aires, het startpunt van mijn reis. Ik ga naar Uruguay en een stukje Brazilië, terug naar het Westen, en - 'maybe I'm crazy',- te paard de Andes over richting het Zuiden van Chili, district Lagos Frías. Vanaf Santiago de Chile vlieg ik eind Mei naar Bogotá, Colombia, en dan reis ik door naar het noordelijkse punt van het continent; Cartagena de Indias. Vanuit hier neem ik voor de verandering de zeilboot naaar Panama via de San Blas eilanden. Vanaf de bakermat van de Reggaeton wordt het voornamelijk de bus door Centraal Amerika en het Mexicaanse schiereiland Yucatán via Acapulco naar Mexico stad. Al moet er wel helaas een stukje Argentina geschrapt worden door de IJlandse puist.

Misschien nog wat (kleine) geruststellingen; ik vlieg niet met AirFrance, ik zal liever een paar pesos meer uitgeven voor een fatsoenlijke bus en/of chauffeur) en ook niet meer m'n migratie papieren kwijtmaken. Tevens zal ik ook niet snorkelen zonder instructie noch surfen als je net je een manicure hebt ondergaan, en nooit meer ontbijten met een piñacolada op een boot, en ik neem ook niet te veel (schoenen) mee, tenminste, ik zal het proberen. Bovendien heb ik ook niet echt de ambitie om me bij de FARC aan te sluiten...

...maar wens me toch maar wel succes. En misschien een tip voor de creatieve mensen; je mag me uitknippen en plakken op je wereldbol, maar wel netjes langs de lijntjes, ik kan namelijk niks missen. Het eerstvolgende nieuws komt de 27e vanuit de stad der tango; Buenos Aires, Argentina..

Un Abrazo,

Eva

Fuego con agua en el corazón

2009-11-24T23:44:00.019+01:00

Mijn ogen vallen bijna dicht maar toch kan ik de stortvloed van woorden niet tegenhouden. Het is net als de regendruppels die onophoudelijk tegen mijn raam aan slaan. Eigenlijk zou ik mij moeten wagen aan de stapel maagdelijke papieren die hier nog steeds onaangeroerd voor me liggen, maar ik laat ze enkel vanavond nog voor even wat ze zijn. Een zomer lang op en neer fietsen van werk naar huis, van huis naar werk, en ook het eerste masterblok was om: Drie keer acht. Moe maar toch voldaan besloot ik te vertrekken uit de regen. Ik had enkel vier dagen om mijn hoofd te kunnen legen. Terug naar de stad zonder haast en zonder spiegels en waar er onverwacht gezellige cafeetjes verscholen zitten in smalle steegjes, waar je al tig keer bent voorbijgelopen. Gewoon omdat wandelen daar niet erg is ook al loop je op nieuwe blauwe hakken. Of omdat je het niet goed meer wist. Het gaf niet.
Naar een sprint op het vliegveld in Al -Mariya, tegenwoordig Almería samen met mijn favoriete roadtripster haalden we op de seconde de bus. Er moesten slechts vijf andere passagiers in hebben gezeten. Ongelofelijk zoiets. Op deze woensdagavond tegen tienen, toen ik de miljoenen lichtjes van stad voor me zag werd ik overvallen door felicidad, iets wat ik lang niet heb gevoeld na een gekwelde donderdagavond in juli. In de allerlaatste stadbus 33, kon ik niet meer stoppen met glimlachen en eenmaal in calle Cardenal Mendoza, vlakbij de fonteinen van Triunfo, woonde de Zuid- Italiaan, een jongedame uit Tenerife en een Malagueña met een rauwe stem. We lieten onze tassen voor wat ze waren in de kamer van de italiaan en verdwenen nog steeds pratend in de Andalusische straten, wij zijn immers nooit uitgepraat. Ik vond mijn weg naar de welbekende bar la antigualla waar een aardige spanjaard ons in ruil voor onze blikken een glas rode wijn schonk. Toen we hem wilde bedanken was deze reeds vertrokken. Ook dat is Granada, je moet je er niet afvragen waarom, waarvoor of wat. Het zit ergens in de stad.

Op de bloementjesmatras in een kamer sliepen tot de zon opkwam om vervolgens onze dag te beginnen met crepes op de plaza de la Universidad. Een beter begin kan men zich niet wensen. De man van de crepería lachte nog om mijn foute kop koffie van een Amerikaans concern, waarin ik hem gelijk gaf. De rest van de dag slenterden we door de stad, en bij het vallen van de namiddag streken we bepakt en bezakt met Zara, Friday's en nog meer tassen neer op de Paseo de los Tristes, in strijd met de waarheid weliswaar. 's Avonds waren het al the single ladies, in las Escuelas, een rumoerige studentikoze bar, waar ik alleen maar goede herinneringen aan had. Ze spraken over signos en over ingewikkelde liefde. Terwijl Elena alles moeilijk vond, was voor Maricruz het leven simpel. En terwijl Suzan in de wolken zat, bleef Tineke met beide benen op de grond. Ik zweeg, ik ben de contradictie zelf. Fuego con Agua en el Corazón. Misschien ga ik daarom graag lachend naar de Paseo de los Tristes. Terwijl de rest huiswaarts keerde om ter gaan studeren na twee glazen, besloot ik samen met de flamenca de nacht te plukken in de meest marginale bar van de stad. Het past totaal niet bij me; maar toch wilde ik er graag heen; El 'más que chupitos' , daar waar nummer 72, ooit mijn favoriet was, maar nummer 152 het deze keer won. Perfecto amor. Na deze misselijkmakende mix van alles wat ook maar iets met de liefde te maken had binnen een kwartier te hebben achterovergeslagen, besloten we de nacht dansend af te maken in de Soho, daar waar een feestje van de fisio gaande was. Ook de italiaan vonden we hier terug.

Vrijdag, was min of meer een herhaling van de donderdag. Overdag dan. Ik kocht een nieuwe mantel, laarzen en kastanjes op straat van de gitana, en 's avonds nam ik Tien mee naar de flamenco bar in het Albaycin waar ik tot op een half jaar geleden bijna iedere week kwam. De weg ernaartoe rook naar jasmijn, en mijn benen leken onuitputtelijk. Ik heb hier met zo veel mooie mensen gelopen, dacht ik. De Franse eigenaar van de bar knipoogde naar me, en zei ' je weet de weg'. De jonge flamenco danseres was weer een jaartje ouder geworden, doch sierlijker. De man iets meer gezet. Na de pizzas schonk de fransman ons een bakje huisgemaakte tiramisu, en een half uur later vonden we de weg terug naar beneden, zonder daarbij te vergeten, even opzij te kijken naar het overweldigende verlichte wereldwonder aan onze linkerzijde. Het liep al tegen elven, en stiekem besloot ik de taller latino te passeren op de Cuesta de Gomérez. Er lag geen rode loper, binnen was het er donker, en er lag stof op de kozijnen en plots dacht ik aan la ausencia, dat wat Montero ooit uitlegde. Het was maar een voorbeeld. Het werd de salsabar in het centrum, en na anderhalf glas Cuba en eindeloze danspassen met een andere latino gingen we terug naar het huis bij Triunfo. Het werd langzaam stiller, enkel een ritmisch geheel van tikkende hakken en nachtvogels maakten de scene af tijdens de weg naar huis...

Op de plaza de Bibrambla was het de lokale bevolking die het weekend vierde in de stad. Het had stijl. De marktkraampjes zorgden voor de kleuren, en de kruiden verdoezelden de geur van de vishandel die een eindje verderop stond. Iedereen zat al pratend aan hoge tafeltjes buiten in de zon. Kinderen speelden met het bronzen beeld op het plein, en de tientallen wagentjes blokkeerden de doorgangen. Niemand klaagde. Na een wandeling door het oude Realejo, eindigden we bij een schilderachtige tapasbar in het centrum. La taberna de Baco, oftwel Bacchus, de zogenaamde god van de wijn. Drie tinto's later besloot Tina een siesta te gaan houden terwijl Suzan en ik eten gingen inslaan voor de allerlaatste cena granadina van het jaar. laat ik er maar niet te veel over na denken. Als je bij alles wat je het laatste zou doen, moest stilstaan.

Zaterdag tegen vijven, een rode gloed verscheen aan de hemel en later liepen we blindelings langs de schappen van de Mercadona. Alles was nog steeds zoals toen, zelfs mijn favoriete Ribera del Duero stond nog op exact dezelfde plek, daartegenover de Rum en de pakken tafelwijn, met aan het einde de olijven. Met pit. Eenmaal thuis besloot ik nog even te studeren, maar door twee dansende meisjes en een italiaan die plotseling !Viva España! door het gebouw liet galmen, werd de theorieen van Krashen en Muñoz met de minuut vager. Tevergeefs verplaatste ik mij naar de keuken waar ik maar paprika's ging snijden. We kozen voor een simpele pasta. Makkelijk? Niets is minder waar. Bovendien waren er andere factoren waar je rekening mee moet houden bij het aangaan van deze uitdaging. Ten eerste er was er natuurlijk een italiaan pur sang, ten tweede een aperitief pur alcohol en ten derde? Een kapotte kurkentrekker pur... Dat laatste laat mag u zelf in vullen na het lezen van de onderstaande anekdote. Terwijl de pasta bijna klaar was, zo'n 11 minuten koken, onder toezicht van drie gillende keukenmeiden zou het praktisch gezien moeten lukken. Tot dat tijdens het openen van de Ribera, de kurkentrekker afbrak. Terwijl de pasta inmiddels 5 minuten kookte, poogde de italiaan om bij de beneden buren een andere kurkentrekker te lenen maar deze waren niet thuis. Ook de bovenburen lieten het afweten en we besloten onze krachten te bundelen. De pasta kookte nog steeds zo'n 4 minuten en na een hefboom te hebben gemaakt van een bieropener en drie trekkende jongedames kwam er beweging in. De pasta borrelde beeldig zo'n 3 minuten door en de italiaan bleef maar zingen. Inmiddels was ook de buurman van opzij gearriveerd. Wij bleven wrikken en de kurk schoot los. Resultaat? Wijn + Weke pasta, = gek genoeg, nog steeds lachende gezichten. De muziek van laptopDJ nam steeds wildere mixen aan, evenals mijn kapsel, en er kwam nog wat lokale bevolking het huisje binnen, waaronder een stel granadinos met precies zo'n zelfde rum. Nog voor drieen vierden we de laatste uren van de zaterdag in de Granada 10, de club in het hart van de stad. Ik had een zwart jurkje aangetrokken met de laarsjes, en ik had alleen maar ruimte nodig. Ik kon niet anders dan onbezonnen dansen, en ik zou ook niet anders gewild hebben. Totdat de het Alhambra op de berg haar lichtjes doofde, de fontein op de plaza weer water begon te spuwen, en vuur weer plaats maakte voor het water. Er is maar één waarheid mas claro que el agua;

Dale limosna mujer, que no hay en la vida nada, como la pena de ser, ciego en Granada.

(Francisco A. de Icaza)

Eva

Ausencia

2009-06-14T11:26:00.029+02:00

Ik zette het op een lopen en liet de stad achter me voor wat ze was. Vervreemd. Ik nam het vertrouwde pad naar boven want daar was het tenminste stil. Ooit liepen we hier met z'n tweeën, en had ik genoeg aan jouw arm. Ooit. Toen ik het laatste moorse boetiekje voorbij was en de enorme stenen poort passeerde zocht ik naar troost in de boog van schaduw. Het grind van de gladde kasseien van de straat knarstte onder mijn bruine laarzen en ik versnelde mijn pas. Welk uur het was of wat mijn bestemming zou zijn wist ik niet. Het deed er niet toe. Er waren geen stemmen noch maskers, en geen blauwe hemel...

Ik bleef lopen, alleen. De laatste winterse regendruppels sijpelden in het gootje naast mij naar beneden, en het geruis van de wind door de bomen leek op gefluister dat mij het mysterie van de stad duidelijk probeerde maken in een taal die ik niet beheerste. Onverstaanbaar. Ik week af van het pad, en kwam uit bij de open plek. Ooit hadden we hier een zondag doorgebracht, onder de oude eik, met z'n zevenen. De halve wereld op een geruiten kleed. Waar we lachten en dronken, oranje bessen van de bomen plukten en elkaar verhalen vertelden. Ooit. Nu was het er leeg en stil. Geen stemmen noch maskers, geen blauwe hemel, geen flessen rode wijn...

Ik liep nog verder, en de lucht kreeg langzaam een bittere smaak. De weergoden lieten hun donkere stemmen weerklinken tussen het zilver van de bergen, maar gelukkig bood het groene dak boven mij bescherming tegen de vallende tranen uit de hemel. Ondoordringbaar. Ooit, op een winterse dag in November meenden we de wereld te kunnen verbeteren terwijl naar de foto's langs de kant van het pad keken, en discussieerden over muziek en toekomstplannen. Diezelfde dag, toen we pacha mama nog op handen droegen. Ooit. Vergeten zal ik het niet. Nu hoor ik geen stemmen noch maskers, zie ik geen blauwe hemel, geen flessen rode wijn, geen zilveren bergen...

Intussen liep ik mijlenver en ik wendde mijn hoofde af en merkte de stenen trap langs de kant van het pad op. Onveranderd. Terwijl ik omhoog liep, dacht ik aan wat ik hoopte te zien. En de wijdse oliveira doemde langzaam op. Dit was het hoogste punt, waar ik toch ooit verdwaalde, mezelf compleet verloor tussen de honderden olijfbomen, en mijn weg weer terug vond door de gouden zon te volgen die me terug bracht naar het allermooiste huis van de stad. Ooit. Nu kende ik de weg nog steeds, maar er waren geen stemmen noch maskers te bekennen, geen blauw van de hemel, geen flessen rode wijn, geen zilveren bergen en geen gouden zon...

Plots schrok ik op, en voor het eerst dacht ik jouw arm te voelen en leek ik de bomen te verstaan die fluisterden; 'Volgende halte'... Neckardreef'. Er was nog steeds niemand. Het mooie groene dak dat eerst nog bescherming bood werd langzaam grijs, en omarmd door slechts het wit gevlochten hengsel van tas die ik bij me droeg bedacht ik me dat het half elf was, en het langzaam nacht werd. Onthecht. Voor het eerst had ik een hekel aan lopen.

Geen stemmen noch maskers, geen blauwe hemel, geen flessen rode wijn, geen zilveren bergen, geen gouden zon... maar twee haltes te ver.

Eva

Las mañanas cusqueñas

2009-05-06T02:50:00.010+02:00

Cusco, dag drie. De volgende dag had ik gek genoeg geen wekker nodig. In ieder geval, geen telefoons of muziekspelers, noch andere moderne uurwerken. De hanen ietsje verderop lieten duidelijk van zich horen deze ochtend, door de toch wel enkele beglazing van het hostal. Lekker primitief, maar de snooze –functie van dit Peruaans gevederte doet het gegarandeerd, en je kan het helaas niet uitzetten. Nou ja, ieder voordeel heb z’n nadeel zeg ik altijd maar, want als je om kwart voor acht op staat, ben je wél de eerste in de douche, de eerste voor het ontbijt, de eerste achter de enige computer in’t hostel, en heb je als eerste de spiegel en alle tijd om ook nog je haar te doen en je spullen bij elkaar te zoeken, én vervolgens de halve Lonely Planet uit te lezen, denk je, en voor je het wist was het half elf en stonden Tineke, Sandra en ook onze Ángel weer klaar om weer naar de bus te gaan. Destino?... Valle Sagrado, oftewel de Heilige Vallei.

Dit keer was ik al minder enthousiast als voorheen want een bus is altijd weer hetzelfde verhaal. Je rijdt ergens naartoe, je stapt uit, loopt rond, luistert naar de gids, stapt in en de bus rijd weer verder. Zo ging het ook precies, dus om een lang en saai verhaal kort te maken. De eerste halte was een kleine artesanía langs de kant van de weg, en vervolgens Pisac, de eerste Inca en pré- Inca ruines, met een astronomisch observatorium. Ik hoor jullie denken, nog meer stenen?Ja, maar voor mij is dat leuk, want ik kan alles vergelijken met dat wat ik ooit eerder ergens anders heb gezien, tussen de verschillende inheemse culturen, plus daarbij dat je er altijd weer iets Quest- achtigs van opsteekt. Toch moesten we in Pisac langer moesten lopen dan we dachten, langs een afgrond weliswaar en ook al heb je dit niet in de laaglanden, geloof me, het went. In goed gezelschap van wat Brazilianen en Argentijnen, (Tien had ze ook al gespot), hadden we behalve het fantastische uitzicht nog wat meer om te bezichtigen, en het zit natuurlijk gewoon bij de prijs inbegrepen, en dat was ook leuk. De volgende halte was in Urubamba, een gezellig wegrestaurant, dat over het algemeen nooit echt tegenvalt en daarna reden we door naar Ollantaytambo, daar waar we ook ooit eerder met de trein uit Aguas Calientes waren gestrandt.. eigenlijk was dat het gister nog, gekgenoeg. Ook hier werd er verteld over de terrassen waarop de Inca’s verschillende gewassen verbouwden, zagen we de graftomben verscholen in een berg, en leerden we iets over het gebruik van water.

Het was al laat in de middag en de bus reed verder de Andes in, naar het bergdorp Chinchero waar iets bijzonders gaande was. Het begon inmiddels al koud te worden, ook om de reden dat we weer zo’n vierhonderd meter stegen dus ik haalde mijn witte alpaca trui tevoorschijn. Dat klinkt misschien niet zo hip, dat weet ik, maar hij is het toch echt wel, al zeg ik het zelf. In Chinchero, was net een processie bezig vanwege het paasweekend en ‘El Señor de los temblores’ (De heer der aardbevingen), voor ons gewoon ‘Jezus Chr.’ de zoon van God, werd de kerk weer uit gedragen. Zoals we weten, ligt Peru op een breuk waardoor de aarde vaak in beweging is. ‘El Señor de los Temblores’, de beschermheilige van menig Peruaanse erfgoed, neemt dus deel aan de processie op deze Heilige Maandag. Dat was bijzonder om eens mee te maken, als Nederlandse tussen de Peruanen. De mensen kijken en observeren je, en een wat oudere man sprak me gewoon aan en vroeg waar ik vandaan kwam, terwijl ik samen met de rest in de stoet aansloot, ‘ik ben Peruaan, welkom’ zei hij, en gaf me een hand. Zo zou de hele wereld moeten zijn, dacht ik, dan zouden we veel minder problemen hebben, terwijl de lokale fanfare inzette. Voordat we de bus ingingen, het was inmiddels donker geworden, aten we nog een stuk kaas met een maïskolf, die de vrouwen in het dorp in grote ijzeren ketels kookten op straat.

Die avond, hebben we nog zo’n drie kwartier op het enorm drukke plein van Cusco gestaan. De opkomst was enorm, en eigenlijk wisten we niet zo goed meer in welke richting we naar ons hostel moesten lopen. En ach, met drie soortgelijke kathedralen aan elke zijde van de plaza de Armas, is dat misschien ook niet zo raar. Terwijl Sandra en Tineke bakkeleiden over waar we nou heen moesten, haalde ik mijn schouders op.. ‘God weet waar waarheen’ dacht ik, wachtend op wat er met ‘El Señor’ zou gaan gebeuren. Toen het enorme kruisbeeld de binnen de kerk werd gedragen, begonnen opeens alle mogelijke sirenes te loeien, en de grote verlichte Jezus, op de berg Saqsayhuamán achter het stadcentrum, sprong plotseling aan. En laat dat nou net in de richting van ons hostel liggen. Verrek, Zie je wel dat God het weet?... De rest van de avond zaten we weer in Jack’s, dat toch wel favoriet was geworden. Normaal gesproken ga ik nooit zo graag een paar keer naar hetzelfde restaurant, maar deze was zoo goed, dat we er niet eens over hoefden te peinzen. Ik wist eigenlijk in de bus al waar ik deze keer voor ging,

Hasta mañana..

Pachu de Micchu..?

2009-05-05T03:39:00.008+02:00

Met twee truien, een muts en laarzen, zaten we op ’s ochtends om half acht dicht tegen elkaar gedoken in een trein van Poroy naar Aguas Calientes. De blauwe locomotief blies zuchtend grijze wolken naar de lucht, en zette zich langzaam in beweging. Ik dacht dat het ijzeren dieselpaard wel even de tijd nodig had om op snelheid te komen, maar na twintig minuten heb ik deze gedacht maar gelaten voor wat hij was. Deze trein reed gewoon niet harder. Ik deelde de bank met Sandra en tegenover zat een vriendelijk Colombiaans stel uit Medellín, waarmee we aan de praat raakten maar waarvan ik de namen alleen niet meer weet. De twintig jaar jongere vrouw heette ook Sandra, volgens mij, dat weet ik nog, en het kaartje van de man moet nog ergens in mijn tas zitten. De treinreis naar het dorpje aan de voet van de Machu Picchu (Oude berg) duurde precies drie uur, langs dorpen en gehuchten, de onstuimige Urubamba rivier en de grote rotsblokken van het Andes gebergte. Het was prachtig, maar drie uur is toch wel lang. Ik vermaakte mezelf door foto’s uit het raampje van de wagon te maken, en een beetje heen en weer te lopen.

Toen we het station naderden, zagen we nog niks. We hadden nog een tocht naar boven voor de boeg. Snel wat te eten zoeken, en daar gingen we. Al bewegend zagen we de blauwe trein onder ons steeds kleiner worden, tot er hij na enige tijd veranderde in een minuscuul Märklin- treintje tussen het groene gebergte. Ik moest meteen denken aan de miniatuurtreintjes van mijn vader, en de spoorbaan die ooit uitgestald stonden op de zolder van ons oude huis, maar nou ergens in een doos moest zijn verdwenen. Deze gedachte werd overtroffen door de Wayna Picchu (Jonge berg) die echter als eerste op mijn netvlies verschijnt, ze is hoger, vandaar. Terwijl we nog steeds richting de verborgen stad liepen, en we al door de poorten waren gekomen, was er nog geen glimp op te vangen van de Inca stad. We klommen op ons eigen tempo door de Peruaanse Jungle omhoog achter de gids aan. En dan opeens dan krijg je het voor je. Dan hoor je muziek, niet in echt natuurlijk, maar dat hoorde alleen ík in mijn hoofd, als ik iets geweldigs zie. Daar beneden, daar lag het. Wauw, this is it..!

Ik stond nu zelf in de foto, samen met Sandra en Tien waarnaar ik wel tachtig keer heb gestaard in de Lonely Planet. 'Of in het het schilderij op de muur van Javi’s kantoor in Granada, en op de satelliet van Google Earth. Het is werkelijk magisch. Machu Picchu. En echt, you can feel the old spirits..! De Spaanse gids vertelde de mythes en de legendes van het werelderfgoed ten noorden van Cusco, dat het pas ontdekt in het jaar 1911 door een Engelsman die op een ezel het gebergte in trok. De stad moest zo rond 1437 zijn gesticht maar het is slechts 100 jaar bewoond geweest. Waarom de stad is verlaten, weet niemand. Waarschijnlijk een epidemie moet de stad hebben leeg doen lopen. De Spanjaarden, waarvonder Pizarro, hebben de stad echter nooit ontdekt… Daarom is het in zijn geheel intact gebleven, al moest er her en der wel even gesnoeid en wat gras gemaaid worden natuurlijk.. We hebben een halve dag op de spirituele plek mogen doorbrengen, en zijn we ook drie keer van outfit gewisseld door de wolken die gewoon door ons eens kwamen, maar het was zeker de moeite. We hebben de Inca muren, tempels en gebouwen met onze blote handen kunnen aanraken, nog wat geleerd over de bouw- en vechttechnieken en dat er drie manieren zijn om rotsen te splijten. Namelijk water, hout, en vuur, en over hoe je verschillende gewassen kan verbouwen op dezelfde berg. En ach, je weet maar nooit waar je het nog eens voor nodig kan hebben, zeg ik dan, denkend aan mijn avocadoplant die ik Utrecht ben vergeten in de keuken te zetten. Jammer dan. Ik plant wel weer een nieuwe... Er waren ook zelfs nog wat lokale Andes bewoners thuis, zoals de lama’s, alpaca’s en vicuñas die vreedzaam op de terrassen stonden te grazen. En ja, je mag ze rustig fotograferen, ze hoeven er niks voor terug.. Terwijl het al tegen vijven begon te lopen en onze maagjes lieten weten dat ze ook nog present waren daalden we weer af, waar ik me in een klein Mexicaans restaurant in het Peruaanse dorp te goed deed aan jawel.. pizza.

Terwijl we nog even over de markt struinden, en Sandra er een sport van maakte om overal af te dingen totdat het niet voor minder kon, luisterde Tien en ik aandachtig naar de manier waarop deze Oostenrijkse dat deed, om er vervolgens van de profiteren. En dat lukte. Voor een paar sol zaten we uiteindelijk in de trein terug, Sandra met nieuwe oorbellen, en Tineke en ik met een nieuwe portemonnee. Het was inmiddels donker geworden en de Vista trein van de terugweg was wel sneller en luxer ook. Het was een enkel rijtuig, en leek meer op een oude tram, met een soort van glazen dak. Hierdoor kon had je echt een fantastisch uitzicht naar hemel, waaraan duizenden sterren verschenen. Na enige tijd stopte het rijtuig in het dorp Ollantaytambo, ons eindstation. Vanaf hier zouden we met een bus opgehaald worden, om terug naar Cuzco te gaan. Zouden...

Na een half uur zoeken naar een bus die er niet was, vijf boze telefoontjes die ons uiteindelijk niks opleverden gingen we in zee met de opdringerige taxichauffeur die ons wel voor 80 soles naar Cusco wilde rijden. Er was iets aan hem dat me niet aanstond, maar we hadden blijkbaar geen andere keus. Hij wilde het maar al te graag doen, maar waarom er stonden toch nog meer mensen? De eerdere spannende verhalen van Tineke over ontvoeringen en verdwijningen werken ook niet echt bevorderend, maar she was damn right..! Het was gevaarlijk om zomaar negentig kilometer in het wilde westen met één of andere vage taxichauffeur mee te gaan door een in Andes. Als je moeder het wist. Maar wat moesten we dan? in de dorp was anders ook niks. En we waren we met z’n drieën, maar toch, ik heb mijn ogen de hele weg wijd open gehouden, en geestig genoeg dacht aan de Inca- vecht technieken die ik eerder op de dag gehoord had.. in geval van nood dan. De hele weg door de Andes, werd er niks gezegd en toen we eindelijk in Cusco aankwamen moest ik eigenlijk wel een beetje lachen om mijn voorbarige gedachten, ik ben wel blond.. maar toch he. Ik zag dat er bij Tien ook een glimlach verscheen en ik slaakte toch wel een zuchtje van verlichting. We zijn er…

Roadtrippin' to Cusco..

2009-05-05T03:28:00.007+02:00

.. en daar zijn we gek op, al moeten we de hele nacht wakker blijven. Wat dus ook zo was. Tien kwam terug van haar ‘Perentino’ of ‘Argentano’ date, wat je ook wil, maar in ieder geval door mij goedgekeurd. Ver na enen weliswaar terwijl ik nog een spaanse cultfilm afkeek op mijn geliefde laptop en ik had mijn roadtriptasje alweer ingepakt op het bed gezet. Deze keer kreunde het niet en de rits ging zonder mokken dicht. Tien’s rugzak stond er wel hoogzwanger bij, maar de backpack van Sandra spande toch wel de kroon… of nou ja, de kroon. De zoom. Om drie uur ’s ochtends stond er weer een taxi klaar voor General Silva nr. 699, en onze tassen werden achterin geladen. Op het laatste moment griste ik nog snel een zak Doritos van tafel die over was gebleven van een verjaardagsfeestje, en reden we even later door Lima- by- night richting het de airport. De taxi reed hard en de weg ernaartoe wat eerder een drukke verkeerschaos was van toeterende bussen en kruisende voertuigen, leek nu meer op een verlaten racecircuit, waarvan deze taxi dierbaar gebruik maakte. Ook de borden boven de vierbaansweg, waren op één of andere manier minder opvallend geworden en de zee was een was veranderd in een donkere vlek. Het wijzertje van de kilometerteller zakte van ongeveer 130 naar de 90 en het glazen gebouw van Lima airport doemde voor ons op.

Twintig minuten later zaten we onderuit gezakt op een bankje voor de controle. Niemand sprak. Ik overhandigde Tien een paar Amerikaanse dollars om vliegbelasting te betalen, ik vroeg waarom, waarop ze geen antwoord gaf. Het zal wel weer een té simpele vraag zijn geweest,.. ‘niet alles is zoals in Europa’, zei ze uiteindelijk. ‘Slaapgebrek’, dacht ik. Ik had geen zin om er verder op in te gaan, en sloot aan in de rij voor de bagagecontrole. Terwijl de twee behendig hun spullen uit en weer inpakte, werd ik plots uit de rij geplukt. De man wees naar een kaart met allerlei plaatjes, en hield mijn mini- deo omhoog. Dit valt onder explosieven, mompelde de meneer, ik knikte, en het flesje werd in een transparante bak gemikt. Tien en Sandra wachten nieuwsgierig buiten de controle op me, en toen we eenmaal in het vliegtuig zaten haalde Tineke opeens een normale grote bus deodorant uit haar tas.. ‘en dit dan zeker niet’. ‘Sja’, ik grinnikte, maar vroeg ook deze keer maar niet verder.‘ Inderdaad, niet alles is zoals in Europa’, bevestigde Sandra lachend.

Terwijl we al enige tijd vlogen over een dik wolkendek, de rest in slaap was gevallen, en ik uit verveling al twintig keer het ‘wat-te-doen-bij-nooduitgangen-in-geval-van-nood- boekje had gelezen, staarde ik maar uit het raampje en zag dat er opeens zwarte punten uit het witte wolkendek staken. We vlogen boven de Andes en de voormalige Inca stad was op nog slechts tien minuten van ons verwijderd. Dalen hoefde we eigenlijk niet echt, Cusco ligt op ongeveer 3.323 meter hoogte. Vandaar. Luttele minuten later was ik voor even opgelucht toen ik Pacha Mama (moeder aarde) weer onder onze voeten hadden. Maar dat opgeluchte gevoel verdween al in minder dan een uur. Ik merkte al zeulend met mijn tas, dat ik sneller moe was dan ik dacht, en dat had niet te maken met de acht kilo die ik op mijn rug droeg, want normaal neem ik ongeveer zes keer zoveel mee op reis. En vlakbij ons hostel In Cusco en eenmaal op het station, voelde me opeens zo High, dat het er op leek of ik engelen ging zien. En die zag ik ook.

Ángel, de sportieve Peruaanse medewerker van het Flying Dog hostel in Calle Choquechaka (spreek uit: Tjokketjakka), hielp ons aan informatie, bustours in Cusco, begeleidde ons naar het station voor treinkaartjes naar Machu Picchu, de Inca Express, en een toeristenkaart om alle monumenten te kunnen bezoeken, en een sleutel van het hostel, en alles wat ik nog meer vergeten ben. Hij was er eigenlijk altijd, bracht ons ’s ochtends naar de bus, wachtte ons soms op, en deed zelfs de ansichtkaart van Sandra op de post. ‘Yo soy vuestro Ángel’ (ik ben jullie Engel), zei hij breed glimlachend toen Sandra hem iets vroeg over de stad. Ik ging hem al bijna geloven zo. Bijna, zeg ik er bij.

Van de drie dagen die we hadden in de voormalige Inca hoofdstad, waren we twee dagen lang weer onderweg. De dag dat we aankwamen, waren we om tien uur eindelijk ondergedoken ons pittoresk peruaans hostelletje, en wel in de dikke donzen dekens want ik verging inmiddels van de koppijn. We deden wat de cusceños ons hadden opgedragen; namelijk slapen, want op deze hoogte moet je het lichaam de tijd geven om zich aan te kunnen passen, zeker als je uit landen van beneden zeeniveau komt. Wat dus bij Tien en mij het geval is. Daar zijn wij Nederlanders ook gewoon niet op gebouwd. Bovendien moesten we de dezelfde dag nog op pad naar allerlei cultureel erfgoed, dus die siësta konden we wel gebruiken. We gingen vóór de stadtour van 13 h, nog snel even lunchen in een café dat meteen favoriet was, en vervolgens stond onze Ángel al voor het hostel te wuiven dat we op moesten schieten, rennen deden we niet want dat konden we gewoon niet, maar toch zaten we tegen half twee in de bus.

De eerste stop was de Qorikancha, dat in Inca tijden de ‘Gouden Tuin’ moest zijn geweest. Een belangrijk deel van Cusco, de stad in de vorm van een poema. De Qorikancha was ooit bedekt met gouden platen, en tempels gewijd aan de zon, maan, de aarde de sterren etc. Tegenwoordig is het een museum waarin je veel over de Inca’s te weten komt, en nog monumenten en resten van de stadsmuren kan zien. Toen we het gebouw uitkwamen werden we meteen gestrikt door een paar verdwaalde Inca families in traditionele kleding, compleet met lama’s en schapen, dus daar hebben we maar even een foto van gemaakt. En ach, niet voor niks ging die spreekwoordelijke zon op, en dat lieten ze ook duidelijk weten. De bus reed verder, naar de Saqsayhuamán, heilige fort, of de hals en hoofd van de poema door het zigzagmotief in het 80 ton wegende gesteente, dat een strategisch doel had. Zo was het voor de vijand onmogelijk om de stad aan te vallen. Wat er verder nog gezegd werd is me helaas ontgaan, door mijn bonzende hoofd, want we waren stiekem toch nog 200 meter gestegen. Ik had er al een halve zak cocablaadjes in mijn wangen verscholen zitten, maar deze keer kon het effect van de coca niet op, tegen de hoogte. Ik staarde naar de lichtblauwe hemel en ging vervolgens maar plat op de grond liggen, dat scheelde dan weer zo’n anderhalve meter. Ik hoopte dat we bij het volgende station iets zouden afdalen, maar niks was minder waar. Het landschap was werkelijk adembenemend. Zenuwachtig kauwde ik nog meer cocablaadjes, ik dacht dat mijn hoofd zou gaan ontploffen. In Q’enko, Tambomachay en Puka Pukara liepen we een rondje, luisterden we naar onze gids en schoten we een paar foto’s, en toen het al weer donker begon te worden en de bus weer langzaam begon af te dalen, zagen we de verlichte poema in het dal liggen. En dat is werkelijk een prachtig gezicht. Toen we thuis kwamen, was ik kapot, en mijn hoofd was ondragelijk geworden. Ik kon mijn ogen niet open, noch dicht doen, niet naar links noch naar rechts en niet naar boven noch naar onder. Niet niks meer. Ik ben op het heilige tijdstip van vijf uur p.m gaan slapen. Dat was het beste. Ware het niet dat ik de volgende dag dan wél om vijf uur uit mijzelf wakker werd. Dat kwam goed uit, want we moesten om zeven uur die ochtend de trein hebben naar Aguas Calientes. Bestemming..? De Machu Picchu natuurlijk!

And everybody goes surfin'..!

2009-04-29T01:44:00.006+02:00

De oceaan die de vorige avond vanaf het park nog zo bedriegend kalmpjes had geleken, veranderde de volgende dag in een kolkende massa met een ongekende kracht. Als Nederlandse zou ik moeten weten wat de kracht van water is, maar tegen de pacific kon ik niet op. Hoezo pacific..? Toen ik met mijn rode surfplankje compleet in cat of wetsuit, hoe je het ook graag ziet, en surfleraar het water in ging, had ik er toch eerst een ander idee van. Het rotsenstrandje van Lima Beach, is ook lang zo romantisch niet als het strand in Aveiro en de venijnige steentjes sneden in de zolen van mijn voeten.. De eerste twee golven waren ook niet zo heel leuk. Ik was mijn surfleraar kwijt in de oceaan, en Tien, Sandra en Johannes waren al helemaal nergens meer te bekennen. Stel het even voor; Ik, gillend, plat op mijn plank richting playa.. Golf drie ging ik overigens wel lachend, maar de surfers die zich op mijn pad bevonden maakte ik toch maar duidelijk dat ze maar beter uit de weg konden gaan. Waar zo’n lach al niet goed voor is. Bij de vierde deed een poging tot staan, en ik stond, maar opeens was mijn plank onder me verdwenen. Mijn armen besloten ook al niet meer verder te roeien en ik maakte de surfboy duidelijk dat ik naar het strand wou.. En dat ging nog sneller dan ik dacht. De eerste golf, of vijfde dan, die zich aankondigde nam ik, zo gezegd zo gedaan. Toen ik nog maar 50 meter van het strand verwijderd was gebeurde het. Toen ik me omdraaide zag ik een enorme schuimkop op me afkomen. De surfers aan mijn linkerzijde schreeuwden ‘buceeeeeooooo’ in mijn richting in het Spaans, en gelukkig begreep ik het snel..ik heb ook nooit spijt van die studie gehad. Het kan zelfs je leven redden, dus ;). De golf naderde en hield mijn adem in, boog mijn hoofd en de klampte de rode plank strak tegen me aan, en dook er midden in. Ik brak daarmee de golf, en das beter als andersom. Verder weet ik niet hoe ik nou weer boven kwam maar ik ben alleen maar mijn oorbel verloren. Mijn voeten zagen er weer gehavend uit en door mijn pijnlijke armen van het roeien kon ik die catsuit niet eens in mijn eentje uitkrijgen. Om over mijn kapsel nadien, nog maar te zwijgen. En serieus, ondanks alles, ik vond het fantaaastisch. Het gevoel is onbeschrijfelijk leuk..! Na het surfavontuur aten we ook nog eens guacamole van Peruaanse palta’s, tortilla's en wijn, zaten we met z'n zevenen in een vierpersoons taxi, en sleten we de rest van la Noche Latina dansend in ‘la Tayta’..! y ya está..

Miraflores, Pachacamác y la película peruana..

Wat normaal een saaie zondag had kunnen zijn was nou eens alles behalve dat. Tineke had een stadstour door Lima voor de ambassade georganiseerd, en ik mocht ook mee. Om half tien ’s ochtends reden we met de Mirabus de brug over richting het centrum van de stad. Kwamen we langs musea en de belangrijke gebouwen, wijken en stranden van Lima. Terwijl we reden dacht ik aan de stadtour die we een jaar geleden met zijn drieën door Guadalajara hadden gemaakt en terwijl we elkaar aankeken wisten we allebei wat we dan toch wel misten; Lau, en een fles. Maar toch, ook zonder flessen, dus daar kan het niet aan gelegen hebben, herinner ik me toch het meeste al niet meer. Behalve het Convento de San Francisco in het hart van de Peruaanse hoofdstad. Het was prachtig, en ik moest ook hier weer denken aan iets dat ik al eerder had gezien, dat was in Portugal geweest. Waarom vergelijk ik toch altijd alles? Tijd om er verder over na te denken had ik niet, want de groep liep inmiddels al naar de catacomben van het Convento, waar botten en schedels uit de koloniale tijd netjes gesorteerd lagen. Het was interessant, dat zeker maar toch had ik geen zin om lang te blijven. Simpelweg om de reden dan de gids een anekdote over een aardbeving begon terwijl hij in de catacombe aan het werk was, en als je je dan toch onder de grond in een doolhof bevind, is dat natuurlijk het laatste wat je horen wil. Gelukkig was de rest het er ook mee eens, en de weg naar de uitgang was dan ook zo gevonden. Een kwartier later zaten we weer in de zon op het pleintje te wachten op de Mirabus.

De rest van de dagen bracht ik door op het dak van Casa Roja of slenterend door Miraflores, langs artesanías en schoenwinkel ‘Vilma’, de Ripleys. Lezend op een bankje in Parque Kennedy, luisterend naar de jonge panfluitspeler op straat of zeulend met ons wasgoed naar de Laundry Service, en terug. Lunchen voor zeven soles (á 1.75) met Tien in de stad, en cultfilms kijken in de bioscoop van Miraflores. Het was ‘la Teta asustada’, over de roerige geschiedenis van Peru, de vrouw, het terrorisme en alle andere miserie. Maar ook ben ik per bus naar Pachacamác gegaan, een archeologische vindplek van de Inca’s, waar ik ben overladen door nog meer historie, mythes en legenden en zand, zee en iets teveel zon.

Bohemian' Barranco..

En dan, El Barranco, de art- wijk van Lima. Dat is vooral kerkjes en verlichte kapelletjes, beelden, muzikanten en allerlei jaren ’60 electricos vullen het pleintje. De restaurantjes zitten gezellig vol, en er klinkt muziek op straat. Een affiche op straat vertelt je het ware verhaal van de Barrio Latino, net zoals de muurschilderingen die je door de hele Barranco verspreid ziet. En dan heb je nog la Puente de los Suspiros, de brug der zuchten.. Een houten brug, waar je overheen mag lopen, met ingehouden adem weliswaar, want dan mag je een wens doen. En daar hou ik van, net zoals het bronzen paso- paardenbeeld dat op het plein stond opgesteld. Een plek vol geheimen, verliefden, oorbellen en goede cocktails. En ach, zo werd het nog sneller vrijdag in Lima dan ik dacht. Want zaterdag 4 april, betekent: Roadtrippin’ …!

En dat..wordt natuurlijk vervolgd..

Lima

2009-04-29T01:25:00.022+02:00

Lima is een stad met pech. Veroverd door Pizarro in 1572 en vertrapt door de terrorisme van de Sendero Luminoso, de maoistische guerillabeweging van het land. Het is er verstikkend, chaotisch en gevaarlijk. Honderden taxibusjes en auto’s kruisen toeterend ons pad. En er staan mensen, die midden op straat kauwgom verkopen, of je wordt opgehouden door voertuigen die dwars over de weg staan. Het heeft iets triests. Terwijl Tineke over haar Peruaanse avonturen vertelde, keek ik ondertussen mijn ogen uit. De verlichte reclame langs de kant van de Pan Americana, de felgele borden, ‘Inka Kola’, schreeuwen naar je, net zoals de enorme Las Vegas- achtige gokhallen, ‘Tragamonedas’ zijn onvermijdelijk. Aan de andere kant zag ik huizen zonder ramen, noch daken, en de smoezelige straatkinderen onder een knipperende kermis van de casino's die afsteken tegen de schemering van de vroege avond..
Ay, Lima.

Het volgende moment doemde de oceaan op, die kalmpjes zijn golven tegen de klif gooide. Starend naar het tafereel, en Tiens verhalen, droomde ik langzaam weg maar werd spoedig weer ontwaakt door een toeterende combi, of zo’n oude Amerikaanse schoolbus. Een nog onbekende cumbia klinkt uit de krakerige radio. De deuren van de taxi zijn vergrendeld, en onze tassen liggen onzichtbaar op de grond. Ik glimlach even om waar ik me nou weer bevind, en laat het allemaal niets vermoedend over me heen komen. Het leven is raar, als recent drieëntwintig, twee nachten niet geslapen hebt, en ook nog eens een halve dag teruggaat in de tijd. Gelukkig is Tien, die terwijl alles is veranderd, nog steeds hetzelfde gebleven. Ook hier.. in Lima.

Casa Roja, het gasthuis waar Tineke verblijft is groot en opvallend. Een beetje Cubaanse stijl, koloniaal, prachtig weliswaar. Ik zou er de hele dag wel op de bank kunnen zitten, samen met de wit ijzeren art nouveau leuning van de entre sol, kijken naar de mangobomen uit het grote open raam. Er wonen meestal dertien mensen, en is in bezit van een Hare Krisna familie. De mensen in het huis noemen het dan maar Eeitch Keej (HK), om maar niet telkens over de familie gebruiken te hoeven spreken.. Het huis namelijk voorzien van vele boeken en ze leven volgens een strikt regime. Ik weet niet precies wat het allemaal inhoudt, maar volgens Tineke staan ze iedere dag op zes uur op, drinken ze geen koffie en alcohol, geen vlees etc. Toen ik een kind in een soort van superman pak, door het huis zag lopen, voegde zijn HK moeder eraan toe dat het waarschijnlijk niet is wat het lijkt. En OMG.. haha. Het was namelijk niet de gewone, maar de vegetarische superman. En die bestaat echt mensen, in Lima.

Tineke vertrok vrijdagochtend rond achten naar haar werk, en om jetlag redenen werd ik om twee uur in de middag pas wakker. Tien was gelukkig tegen drieën alweer terug en zijn we naar een bezoek aan de lokale supermarkt ‘Wong’, dat op vijf minuten lopen van La Casa ligt, het centrum van Miraflores ingegaan. En ach, de naam zegt het al want de fleurige bloemperkjes springen het eerste in het oog. Miraflores wordt goed bijgehouden, en het is er schoon én veilig. Een van de rijkere wijken, van Lima.

We zijn op onze slippers de hele Avenida de Benavides afgeslenterd, naast van de tientallen toeterende micro’s die voorbij komen schieten.. over de Expresa via Avenida Larco, richting la calle de las Pizzas in het centrum. Vlakbij Parque Kennedy nip ik voorzichtig van de Pisco Sour, het nationale drankje van Peru.. en ik moet zeggen, dat had ik net even nodig om tot slot op precies het moment suprême aan te komen in el parque del Amor, gewoon voor ‘la tristeza agradable’- gevoel. Een Peruaanse zonsondergang omringt door mooie woorden in mozaïek in de muur geplaatst zoals ‘Amor es como luz’... een Gaudi- achtige bank en een nog prachtiger beeld.. ‘El Beso’ van Victor Delfin. En toch.. a pesar de toda esa belleza, me faltaba una cosa.. Gelukkig breekt Tien met mijn afdwalende gedachten, door te zeggen dat ze een plek weet voor iets lekkers. Het werden panpizza’s, met daarna ook ietsje minder Peruaans, de salsabar ‘el Son de Cuba’, met uiteraard Cubaanse Live muziek. Ach ja, na twee echte peruaanse pisco’s moet je niet te snel meer willen integreren, ook niet in...

...Lima

Eve goes Latin America: Peru!

2009-04-29T01:10:00.007+02:00

Een waterval kwam naar beneden. Verscholen in de kraag van mijn jas hees ik mijn welbekende roadtriptas en paarse koffer de trap van de gloriantdreef naar beneden. Een zomers duo, maar het paste niet op één of andere manier. Het was koud, de regen sloeg genadeloos dikke druppels in mijn gezicht en het bleke witte licht van de lantaarns op de grote parkeerplaats voor het gebouw weerspiegelden op het asfalt en de taxi kwam de hoek om. Tien voor vijf ’s ochtends, Dios mio.. Ik verliet mijn huis op weg naar het station om de eerste trein naar Eindhoven te nemen. Vanaf hier ging het snel. Behalve dan op de luchthaven, het welbekende bagageverhaal. Hoe dan ook, ik neem altijd net iets te veel mee. Gelukkig mag ik altijd doorlopen, maar toen de baliemedewerker me duidelijk maakte dat de laptop toch echt in de rode tas moest passen, brak me het zweet uit. Het ding barstte zonder dit object nog net niet uit zijn voegen. Met mijn beste neplach, ritste ik de tas open en deed alsof ik de laptop er zonder problemen in kreeg. Na tien minuten wrikken, deelde de medewerker me dan maar mee, dat de tas dan maar niet dicht hoeft te kunnen. Een zucht van verlichting, want al had ik het met tien man geprobeerd, de tas zou niet dichtgaan, en ach, eigenlijk wilde ik dat niet eens proberen, ik was aan die tas gehecht. Lees de rest van de verhalen en je weet over welke van de honderd tassen ik het heb. Ik draaide me om richting gate, en grijnsde. Het was me weer gelukt. Volgende keer kijk ik écht wel uit, écht...

Noche madrileña I

Om 12.15 landde het toestel op Barajas, Madrid. Na een iets te geïnteresseerde medepassagier uit Panama wist ik me hier toch eindelijk van los te maken, haalde ik mijn spullen op en belde een studiegenoot. Vanwege de aansluiting op de vlucht naar Lima van de volgende ochtend, was ik genoodzaakt eerst via Eindhoven naar Madrid te vliegen. Tirza die voor een paar maanden in de Spaanse hoofdstad woonde bood aan om samen iets gezelligs te gaan doen de tijd die ik er was. Toen ik het nummer intoetste op mijn mobiel om kwart over één, kreeg ik een ietwat verwarde stem aan de lijn. Ze sliep nog, ‘oja’ we zijn in Spanje, dacht ik meteen, maar toch, om twee uur zou ze bij Plaza España staan. Ik nam de metro, en ging de Starbucks binnen op de afgesproken plaats. De reis was begonnen, Viva España, terwijl ik de helft van de kleding uit trok die ik aan had. De bagage dumpte we in het huis bij Nuevos Ministerios, om vervolgens de Gran Vía af te lopen, langs alle Mango’s, Blanco’s en de Stradivarius. Ja, lieverds, ik héb ze gemist. Tot het Park zijn we niet gekomen, want op de Puerta del Sol, zijn we bij een bekend café maar aan de Sangría gegaan, waar we dan ook maar meteen twee uur zijn blijven zitten. Toen de zon al bijna onderging, zijn we ook met Marie- Claire, een huisgenootje maar naar de 100 Montaditos gegaan. Een typische tapasbar, warm, druk en rokerig, maar het maakte me ergens wel gelukkig. Het deed me denken aan Granada. Van de rest van de avond kan ik me overigens weinig herinneren, niet waar we het allemaal over gehad hebben, noch hoe we thuis zijn gekomen. Ach, één nacht overgeslagen plus twee Sangria’s, is ..juist. Dat krijg je ervan. In het huis van Tirza reorganiseerde ik mijn koffer, en propte er vijf kilo van mijn handbagage bij, ja je moet wat over hebben voor een goedkopere vlucht, en tegen 00.15 pakte ik de laatste metro naar Barajas. Om 5.50 zou het vliegtuig vertrekken naar Lima.

Noche madrileña II

Of het nou ochtend of nacht was, ik wist het verschil niet meer, ik had alleen telkens het gevoel dat ik al een week onderweg was. Op Barajas, had ik serieus echt moeite om wakker te blijven wat me kwaad maakte. Met twee koppen koffie slaagde ik er toch in, en las ik drie uur lang het boek ‘Gomorra’, ik heb het al voor de helft uit. Had ik al gezegd dat ik nog een tussenstop had? Enfin, eenmaal ik het KLM toestel, viel ik in een diepe slaap, en werd ik wakker in jawel, Amsterdam. Ik moest haasten, weer twintig douanes en controles, en toen kon ik dan eindelijk het toestel naar Lima betreden. Eigenlijk was ik van plan verder te gaan dutten in mijn stoeltje bij het raam, want na twee nachten vertelden de spiegels van het Schiphol toilet, dat het blijkbaar nodig was. Maar niets was minder waar want één van mijn medepassagiers naast mij was Maria Fernanda, van 2.5 jaar oud. Tja, je kunt niet alles hebben, luidt het gezegde. Verder heb ik trouwens geen kinderen in het hele toestel gespot. En laat de kleine MF nou uiteraard (huilend) in het stoeltje naast mij zitten. Ergens had ik medelijden met de moeder die verontschuldigende gebaren naar mij maakte en tevergeefs pogingen deed om het kind te troosten. Ook eten was een probleem, en af en toe moest ik me verschuilen achter mijn blauwe KLM blanket, om rondvliegende koekjes, en stukken fruit te ontwijken. Gelukkig duurde het gehuil slechts ongeveer 6/12 van de hele vlucht, en na vier films, en een boek, was ik ergens blij dat het Peruaanse meisje naast me zat. Zo had ik tenminste wat te doen, wat met Maria, liep ik enkele rondjes met het kind door vliegtuig.

Een donderdagavond in Lima. Tien, (nee, nog niet die Tien) voor vijf in de middag, Peruaanse tijd. Terwijl de drukke aankomsthal langzaam leegstroomde, bleef ik achter met de tientallen taxi chauffeurs en een Peruaanse professor uit Trujillo die ik leerde kennen tijdens de vlucht, zoekend naar een bos die ik maar niet kon ontdekken tussen de menigte. De man knoopte een gesprek aan, en twintig minuten lang praatten we over Peru, wie we waren en wat we deden. Toen eindelijk zijn Latijns Amerikaanse vrouw haastend op haar hakken op de man kwam afgestoven, bleven ze nog even staan, en boden me zelfs aan ergens af te zetten. Ik bedankte ze vriendelijk, maar besloot toch echt op mijn huisgenootje te wachten, die waarschijnlijk vastzat in het drukke verkeer van de hoofdstad. De vrouw gaf me nog een kaartje met haar nummer in geval van nood; Patricia Fernández, San Isidro. Ze was kapster vertelde het kaartje me. Terwijl ze langzaam uit het zicht verdwenen, werd ik opeens opgeschikt door een arm om me heen, ze moest op mijn blinde vlek hebben gezeten, want ik schrok me rot; hé ‘Evita’..! Daar was ze dan, met precies dezelfde bruine bos krullen die ik me ook had voorgesteld. Mijn roadtrip maatje, huis- en studie- en landgenoot, en tevens lid van ‘la banda’: M.C. van Rijn, alleen zo krijg je der door alle douanes.

Pero el mundo es pequeño...

2009-03-05T04:05:00.007+01:00

Uit de zak van mijn zwarte jas viel een verfomfaaid papiertje. ‘El Serallo’, C/ Esquivila 4 b, Granada. Eigenlijk wilde ik dat het voor eeuwig in die zak bleef zitten, en dat ik het er jaren later pas uit had gehaald of dat ik het nooit meer had gevonden..

De afgelopen dagen ook voor dat ik naar Portugal ging waren euforisch, mijn geluk kon niet op. Ik heb twee negens gehaald, en een zeven, ben op reis samen met mijn maatje, doe ik datgene wat ik het liefste doe, zie ik het gene wat ik het liefste wil zien, en heb mooie plannen, .. wat wil een mens nog meer…? In de trein naar Lisboa passeerde ik gouden zeeën en zilveren bergen, en dan ben ik altijd bang dat het nooit nog mooier kan worden dan het is, op deze momenten. ‘Waarom?’, vraagt hij.. ‘Nou gewoon, omdat je soms gewoon gelukkig bent, en dat er ook tijden gaan komen waarin het minder gaat, daar ben ik bang voor, dat je dat verliest, dat het ten einde komt...’ ‘Maar je moet niet denken aan die dingen’, voor je het weet presenteert er zich weer iets moois.. ‘si’.. en ik keek weer uit het raampje naar buiten. Afscheid nemen kan ik niet, net zoals dingen weggooien, ook dat kan ik slecht. En te vroeg juichen, dat doe ik nooit meer, dat weet ik inmiddels wel. Ay, Calle Esquivila, het was ook weer te mooi geweest om waar te kunnen zijn…

Donderdagavond in Porto, aan de grote tafel in het midden van de kamer, wilde ik het liefst dat ik de mailbox niet had geopend, dat ik niet had gekeken, niet die dag, niet de volgende en ook niet de volgende week. Daar stond het, een mail vol spijt, ik was niet meer nodig, wegens problemen met de familie, ik werd bedankt. In de sfeer van volmaakt geluk, kwam dit als een slag, maar gek genoeg, deed het me niks, het bleef rustig, geen tranen, ni nada, maar toch kon ik er niet van slapen... Het was alsof ik het wist, alsof ik het in die trein naar het zuiden me al voorbereid had. Maar goed, ik zal er niet langer omheen draaien.

Op een heldere dag in Februari, terwijl Marieke en Jaime met Sarah en Suzan boven in de bibliotheek van de faculteit hun tentamen voorbereidden, pakte ik een taxi op Plaza Nueva richting de rivier, het briefje bewaarde ik in mijn zak. Lopen werd me afgeraden omdat het nogal gecompliceerd lag met het huis en de straat. Zij betaalde. Tien minuten later stopte de taxi bij een grote roodgeverfde poort en betaalde ik de vier euro, stapte uit en belde aan. Een hese vrouwenstem gaf me aanwijzingen om binnen te gaan, en naar de volgende poort rechts nog een keer aan te bellen. Vreemd. Maar goed, ik deed het, en een conciërge groette me en deed de deur voor me open. Ik keek een beetje in het rond, zoals Alice in Wonderland. Het was een groot wit en licht huis, met een groen gazon en bomen. Ook het zwembad dat als een grote spiegel leek, bleef niet onopgemerkt. Ik zocht naar iets dat op een voordeur leek, en vond een grote houten massieve deur, met de zoveelste goudkleurige bel. Een blonde vrouw van mijn lengte deed de deur open en groette me vriendelijk. Ik passeerde de latina poetsvrouw en zag de drie kinderen door het huis rennen. Twee jongetjes en een meisje van zeven. Ik presenteerde mezelf en sprak met de vrouw over het baantje als au pair, dat ik op internet had gevonden. Vijftien minuten later drinken we samen koffie in de keuken en de jongens laten me hun speelgoed zien. ‘Ik wil dat Eva blijft’ zegt het meisje met de blonde krullen in een staart. De moeder lachte en sprak het meisje toe, dat ik ná Portugal zal komen, over twaalf daagjes.. Ze gaf me een rondleiding door het huis, liet me mijn kamer zien met de eigen badkamer. Ze gaf me een hand en twee kussen, zegt dat het goed is en vraagt nog of ik wil denken. ‘Ik niet’, zeg ik, ‘ik ook niet’ zegt ze. ‘Nou welkom Eva’, bel me als je terug bent, dan kan je vast een paar avonden komen. Ik knikte, en liep met een brede glimlach de deur uit op zoek naar de uitgang…

En nu, het vakje in de muur van dat wat mijn Refugio Andaluz was, staat voor even nog vol kaarten, briefjes, geld uit vreemde landen, landkaarten, boeken en een verdroogde roos, dingen die ik heb verzameld. Ik vind een kroontje van Halloween, en de jurk achterin de kast die ik met het eighties feest aanhad. Een entrada voor het museum in Madrid, een Portugees metrokaartje met de naam Andante, de oorbellen die ik kreeg van Pepe, een lege zak pipas en een oranje briefje met ‘gracias para la falda’ van Giulia, en de kerstgroet van Marieke.. En ik heb foto’s, het zilveren hart dat ik van Jaime met kerst kreeg, mijn naam in het Arabisch, onze namen op de lichtblauwe muur van Casa Cubana. Een kaartje van het restaurant hier beneden, en een verdwaalde sok van de chino, en het gedicht, en een vijftal boeken van Lorca, acht punten van de Chupitería ’69, een verkreukeld Alhambra kaartje en de vele lege flessen wijn..en nog meer, maar ik zal het bewaren in mijn hoofd, net zoals de typische zondagen van Graná, en de maandagen daarna.

Dit was het dan, Eva en Andalucia, 2008 -2009. De spullen zijn gepakt, de rest is al vertrokken. Het zal nooit meer hetzelfde zijn, en er resten mij leuke en mooie herinneringen, en heel veel foto’s, chemische afdrukken van onze levens in kleur die vertellen dat we gelukkig waren. De flamenco poster met mijn naam liet vandaag vanzelf los, het kan geen toeval zijn. Vanavond nog een rondje Granada, het was één groot feest, en ach, de wereld is maar klein, zegt Youssef altijd. Ik glimlach en weet dat hij gelijk heeft, daar doe ik het dan maar mee. Ik doe de deur achter me dicht, net zoals het roze raam waarover ik droomde, mijn boek is uit. Het is tijd om te gaan…

Granada para siempre,

Abrazo fuerte, Eva

De Granada a Madrid, pasando por Porto hacia Lisboa...

2009-02-25T15:31:00.021+01:00

12 februari, één uur ’s nachts. Marieke hielp me nog snel met rits van mijn gebloemde bekende roadtrip tas dat ik al tien jaar trouw in mijn bezit heb. Helaas beste lezer, het is iedere keer weer het zelfde bagageverhaal als ik ergens heen ga. Ik moest ook nog eens opschieten, en kreeg de die verdomde rits weer eens niet dicht, en had alweer spijt dat ik weer eens zuinig wou doen om alleen handbagage mee te nemen, en geen koffer, het zijn wel 10 dagen, maar goed. Ik had ook geen zin om met vijfentwintig kilo op pad te gaan. Ik stapte in een taxi voor de deur op Plaza Nueva naar het busstation, en om 1.30 liet ik Granada achter me. Deze keer lukte het me wel te slapen in de bus, het moest vast het glas wijn zijn geweest dat de tijd deed vliegen, ik viel in slaap bij Fuentevaqueros en werd wakker in Madrid. Alles deed me zeer, ik reis gewoonlijk tweede klas, maar toch deed het me deugd. Het wordt een lang verhaal dus pak een fijne stoel, zet een achtergrondmuziekje op en ga met de bussen en vliegtuigen, auto's, treinen, metro's en electricos met Eva door Portugal...

Om half zeven ’s ochtends hees ik mezelf in de metro naar Barajas en kon kiezen uit vier terminals, en gokte het op nummer twee. Ik gokte goed, gelukkig. Om 11.35 nam ik het vliegtuig naar Porto, en had zou om twaalf uur landen. Later had ik door dat de vlucht toch ietsje langer duurde dan twintig minuten, want de tijd gaat terug. Geland. Op de airport van Porto, wachtte João en Cristiana mij op en reden we een rondje door de universiteitsstad van Porto, en lunchen bij restaurantje vlakbij het roze gebouw van de faculteit. Hij zei me dat Cristiana ons naar het station Campanhá zou brengen en direct een trein naar Lisboa zouden pakken. Het zou drie en half uur uur reizen zijn. Om drie uur zaten we in de Alfa naar Lisboa en ik we keken foto’s en een film die we telkens onderbraken om te kijken naar alles wat we passeerden, van bruggen tot blauwbetegelde stationnetjes, duinen en aquaducten...

Het landschap veranderde, de zon draaide, en de zee werd langzaam goud toen we tegen zessen de buitenwijken van Lissabon passeerden. We kruisten na de Douro, de brede Taag, en reden later station Santa Apolónia binnen. Buiten, voor het station wachtten we twintig minuten op de eerste bus naar het huis van een meisje dat Maria heet, daar waar we zouden verblijven, het lichtblauw van Santa Apolónia, stak af tegen de inmiddels donkerblauwe hemel van een avond in Lissabon. Tegen zeven uur, en enkele verkeerd ingeslagen steegjes, waren we dan eindelijk boven in het huis. Een oud traditioneel Portugees huis, houten trappen en gebloemde tegeltjes. Op de vierde verdieping woonde Maria die hij kende uit Aveiro, met nog vier andere Portugese huisgenoten, en één Italiaan, die weliswaar de mooiste kamer bezat. We stationeerden onze spullen in een kamer. En gingen met zijn drieën boodschappen doen voor de cena. We eten kip en rijst en dronken wijn, dat in Portugal stukken goedkoper uitviel dan in Spanje, viel me op. Na het eten had ik moeite om mijn ogen open te houden en vroeg João of ik wou slapen. Ik weigerde en verzocht de Italiaan om koffie voor me te maken want ik moest de hele nacht nog mee. Hij lachte en deed het voor me zonder aarzelen. Rond middernacht liepen we met zeven man omhoog naar de Bairro Alto, een soort pittoresk 16e eeuws uitgaanswijkje van Lisboa, met een bruisend nachtleven, waarbij ik meteen aan Granada moest denken. De ijzeren lantaarn en kunstuitingen op de muren voelde riepen een Bohemien achtig gevoel op en er klonk Fado muziek. We passeerden een oude bar voor een net zo oude zoete wijn een (vinho velho), en speelden tafelvoetbal op dat er ook uitzag alsof het al een aantal eeuwen meeging. Het mocht de pret niet drukken, in tegendeel. Aan dat ene antieke glas wijn had ik overigens wel weer genoeg.

Donderdag de 12e werd zo langzaam maar zeker vrijdag de 13e, en ik vreesde voor wat er komen ging. Twee jaar geleden, op de dag des onheil in Italië, heb ik samen met Laura en Tineke namelijk vier uur op de trein kunnen wachten naar Rome die niet kwam, en op stip en sprong hebben we nog een veel te duur hotel hebben kunnen regelen. Daar zijn dat soort dagen dan voor. En toch, het was één van de beste dagen van 2009 uiteindelijk. Rond één uur ’s nachts, zat ik met drie mannen in de Taxi naar een discotheek van Lissabon, ‘de Lux’. Een van de mooiste discoteken waarbij je in twee gespreide benen binnen moet gaan, zo is de ingang. Prachtige moderne disco, met uitzicht op de Taag. Via een van de mannen, kwam ik gratis als een VIP binnen, met hem in plaats van de achttien euro entree te betalen. De muziek was goed, Moulinex, ik had er al over horen praten en we dansten tot een uur of zes tot dat we er bijna bij neervielen. We zijn weer per taxi naar huis gegaan.

Sexta- feira, 13 de fevereiro;
Lisboa - Cabeça de Cabra (Alentejo)

Lang geslapen hadden we niet. Geen tijd. Tegen één uur ’s middags werden we wakker van de zon die midden de kamer in scheen. Snel douchten en we ontbeten met zijn drieën, een studentikoze improvisatie van de overgebleven kip met pasta en kaas op het balkonnetje in de zon. Meer heb je niet nodig op dat moment. Een uur later lopen we door de stad naar de Baixo Chiado, de old style, en ietwat sjieke art nouveau wijk van Lisboa. Vele gebouwen uit deze wijk zijn destijds vernietigd door een vuurzee in 1988, dat waarschijnlijk begonnen in een restaurant. Maar de wijk is ervan hersteld besef ik, met Hermes en Cartier aan mijn rechterzijde. We passeren de gele en blauwe electricos, de trammetjes die voorbij komen rammelen, en slenteren door straatjes met uitzicht op de Taag. Ik volgde mijn Portugese gidsen. Ik zocht een plaatsje naast de bronzen dichter Fernando Pessoa in de zon, en João maakte een foto. We stopten voor een koffie bij een lounge van een museum en namen even later de ijzeren Santa Justa lift, die er net zo Art Nouveau uitzag als de rest. Het bouwwerk deed me deken aan de Eiffeltoren, en dat was nog niet eens zo’n blonde gedachte want het was blijkbaar ontworpen door een leerling van Eiffel. Via de lift kwamen we in een andere wijk terecht, in Bairro Alto. Lissabon is de stad van de heuvels wordt me verteld. Het ene deel licht hoog, het andere lager, vandaar. We lopen over een boulevard, en stoppen bij een volgende bar, dit keer voor een Portugees biertje, en daarna gingen we terug naar het huis van Maria, om onze tassen op te halen. We zouden het weekend naar het zuiden gaan.

Vijf uur ’s avonds, de zon verloor zijn kracht en we nemen de metro van Baixo Chiado, naar het busstation van Lisboa. We rennen voor kaartjes want we zijn laat, zoals altijd, maar bussen naar het zuiden wachten niet. Ook niet in Lissabon. Ik erachteraan, als laatste weliswaar, met mijn twee tassen en een doos wijn. Het kostte me zeker moeite, maar ik dacht er aan dat ik straks twee uur uit het raam kon kijken. We namen een bus, naar god weet waar, een plaats waar de paus nog niet passeert, zegt Pedro, de lange Portugese jongen met een vriendelijke uitstraling. We noemen hem Sines, omdat iedereen hem zo noemt, naar de stad waar hij vandaan komt. Sommige namen passen gewoon niet bij mensen en andere wel. Het was totaal geen Pedro, maar Sines en daar hielden we het maar op, we waren niet de enige. We laten Lissabon achter ons over de San Francisco II, de Golden Gate van de stad. Ik maakte een foto, want de zon zakte langzaam weg in de brede Taag, die ik telkens met de zee bleef verwarren. João en Sines praatten maar ik zette mijn IPod op en val met de doos naast me in slaap terwijl we naar de Alentejo (onder de Taag) rijden, en zelfs nog verder, naar een plaatsje waar het huis staat: ‘Cabeça de Cabra’. De landkaart in mijn hoofd liet me in de steek, ik had geen idee meer waar we ons bevonden.

Het was vroeg in de avond, en we kwamen aan in Granôla, de bus ging niet verder zei Sines, en zijn moeder wachtte buiten het kleine busstationnetje op ons. Het was al donker geworden inmiddels. We reden en praatten over onze landen, over Lisboa, Spanje en Portugal, en onze plannen. Plots vroeg ik me af waarom ik al een half uur geen licht aan de rechterzijde zag. ‘Omdat daar de zee is’ zegt João. Even ben ik stil. ‘Zee?’ Ik heb twee dagen een andere plaats in mijn hoofd gehad, het lukt me niet voor geest te halen, de plaats die ik in gedachte had stond toch echt ergens anders op de kaart in mijn hoofd, niet aan zee in ieder geval. ‘Dat heb ik toch gezegd’, zei hij, ‘dat het aan zee is’. Ik zeg dat ik het niet wist, ‘tu estás loca, Eva’ zei hij lachend. ‘Ik heb je toch foto’s gestuurd, van dat witte strand tussen de rotsen.. daar waar we vuur hebben gemaakt, en zijn blijven slapen’, ik heb je verteld, Eva, echt waar’… Ik was verbijsterd, en probeerde de weg te volgen, en zei maar niks. Terwijl ik aan mijn linkerkant ronde puntjes van de toren van een raffinaderij opdoemen, hoorde ik al een paar keer het woord ‘Marisol’ voorbij komen tussen de gesprekken door, ik vroeg me af wie het was maar ik durfde niks meer te vragen, in ieder geval niet over zeeën of foto’s noch wie ‘Marisol’ was… ‘Wacht maar tot het morgen licht is, Eva’, zegt João. Het werd langzaam maar zeker nog stiller in de auto, terwijl de oranje lettertjes van de autoradio vertelden dat het 20.47 was. We reden een zandweg op, ik hoorde de wind terwijl we de poorten van het landhuis zich openen, en zag nog net een bordje dat zegt dat het huis ‘Cabrinha de Baixo’ noemde. Ik stapte uit en ademde in. Het was fris, de geur van de zee. Buiten maakte ik kennis met de vader van Pedro die op ons stond te wachten, João reikte hem de doos wijn aan. Het gezicht van de man werd nog vriendelijker. Binnen in het Portugese landhuis was het warm, met een grote open haard, sofa’s, kleedden, kussen en bruine boekenkasten, mijn tassen worden gedragen. Ik hielp nog wat in de keuken, en dronk een glas witte Spumante leeg. Er lag zelfgebakken brood en kazen en noten op een houten plankje. Een tweede stuk brood met kaas, werd me aangereikt, en weigeren durfde ik niet. Tegen tienen, gingen we aan tafel, en de vader van Sines vraagt wat ik van Portugal vond, en hoe Lissabon was geweest, en we dronken een rode wijn uit de streek. João en Pedro noemden de plaatsen op waar we zijn geweest en iedereen knikte overeenstemmend, ik ook maar. De tafel stond vol met kleine bakjes en schaaltjes, twee kristallen glazen en zilveren bestek. We gingen racletten, een tikkeltje Zwitsers maar uiteraard met chorizo en kaas uit huis, en Portugese wijn, en we aten de Ovus Moles die João had meegenomen, een zoet lekkernij gemaakt van gesuikerde eieren uit Aveiro… Als snel voel ik me wat meer op mijn gemak en tegen een uur of twee, zetten João en ik koers naar Mar e Sol, het kleine vakantiehuisje waar we sliepen achter in de tuin, en even was blij dat ik niks heb gevraagd in de auto, maar ze was werkelijk prachtig, met een keukentje en een badkamer, een woongedeelte en een slaapkamer met vier dikke dekens, Mar e Sol...

Sábado, 14 de fevereiro;
Cabeça de Cabra - Porto Covo - Sines

Half twaalf, ik hoorde mijn naam. De zon scheen weer harder dan ik ook maar een beetje had gehoopt. Ik stond op en zette voorzichtig een pas op de stenen voor het huisje, wreef in mijn ogen, en keek om mij heen. Ik dacht even dat ik mij in een schilderij bevond, ik voelde een hand op mijn schouder maar er schoot me even niks te binnen, pas twee minuten later kon ik slechts iedereen een goedemorgen wensen. Stel je voor, een tuin vol amandel en citroen en mandarijn bomen, lavendel, chilipeperplantjes, en een grote Eucalipta in het midden. Alles was al zo goed als in bloei. De olijfbomen aan mijn rechterkant stonden netjes geordend in het heuvelachtige landschap, en voor me lag het huis, met een groentetuin en wat wijnplantages ernaast. Ik nam een douche, en kleedde me aan om te gaan ontbijten in het witte landhuis waarvan de houten deur al openstond, en me uitnodigde om binnen te gaan. Ik passeerde de waslijn om de handdoek in de zon te hangen en terwijl ik de koffie mee naar de tafel wou nemen, wierp ik een blik uit het keukenraampje, en ik zag voor het eerst de het strand en de zee voor mij.

Na het ontbijt, rond één uur stapten we in de auto naar Porto Covo, een dorpje aan zee waar we Choqo Frito gingen eten. Een soort inktvis in een jasje, geen rubber maar zacht, met rijst en bonen en een glas wijn.. We liepen wat door het stadje waar het opvallend rustig was en na een half uur verlieten we het plaatsje voor een bezoek aan de stad Sines. Daar waar Vasco da Gama ooit vertrok. Er was verder niet veel te zien, op de zee, kasteelmuren, pleintje, en een ‘calzada portuguesa’ met de naam van de ontdekkingsreiziger in zwarte stenen gelegd, en een standbeeld van deze. Ik stationeerde me voor het bronzen beeld naast een canon, en keek uit over de zee die rustig was die dag, en probeerde me het gevoel voor te stellen. Even later, verlieten we het stadje en reden verder de kust af. En terwijl we in de jeep naar beneden reden over ruige zandwegen en asfalt, doemde opeens een eiland op, ‘La pesseguiera’ (perzik eiland), en stopten we bij een strandpaviljoen. Met zijn drieën keken we tien minuten lang voor ons op een houten bankje naar de zee. Ik zag stelletjes voor bij lopen, en besefte evens dat ik deze Valentijnsdag niet met één man, maar met twee doorbracht. Ik moest vast de enige zijn.. We beslisten we wat we die avond gingen eten. Ik mocht kiezen. João wist het antwoord natuurlijk allang.

De bacalhau lag in een bakje water te ontdooien, en we begonnen met het maken van het toetje, ‘Dulce de Leche’, hij zei dat hij het toetje het minst leuk vond om te maken, dus ik deed de rest maar, terwijl Pedro de eiwitten klopte, en een poging deed om de amandelen van de boom in stukken de hakken in de keukenmachine. Zijn moeder hielp ook mee, en schonk wederom vier glazen champagne in. Terwijl we praatten, viel de avond en plots verliet João de keuken en duwde me voor hem uit.. ‘Kijk dan, Eva’ zei hij. De lucht was rood en de zon was een laaghangende vuurbal, ... Ik klom bovenop de molensteen- tafel in de tuin, en keek het tafereel langzaam af, totdat de zon verdronk. De kazen, de bacalhau, en ook het toetje waren weer fantastisch, evenals de wijnen, dat het onderwerp van de avond werd. De man vroeg wat ik van de Portugese wijnen vond, en João zei dat we in Granada altijd Porto Cruz dronken, het enige merk wat er te koop was in de Mercadona. Het was helemaal niet slecht, overigens. Hij vroeg wat ik prefereerde, en ik gokte Ruby, Rood (want de rest had ik nog nooit gedronken) ‘Zoet of Droog’, ‘Droog’ zei ik. De man verdween voor even, en kwam terug met bestofte fles met een vergeeld etiket, een Fonseca uit 1994. Voor jou, zei hij. Je hebt een week de tijd om hem op te drinken. Ik was weer sprakeloos, en keek naar João en Pedro die naar me glimlachten, ik bedankte de man uitbundig, en genoot van de laatste avond in de Alentejo, want morgen zouden we terug naar Lissabon reizen. Die avond gingen we nog even naar Sines, en dronk ik een Caipirinha voor de afwisseling, in de lokale bar. Het was er vol studenten die de weekenden doorbrachten bij hun ouders in de stad, die nog niet eens over een universiteit beschikte. En mensen die Pedro en João nog kenden van een feest dat er ooit in de zomer was geweest. Zo ook Camilo, een surfleraar die een piso had in de stad, waar we nog wat gingen drinken. Zo rond vieren waren we weer terug in Cabeça de Cabra.

Domingo, 15 de Fevereiro:
Cabeça de Cabra - Lisboa

De volgende dag, keek ik nog even goed om me heen voordat we uit Cabeça de Cabra wegreden, per auto naar een station, waarvan ik de naam niet meer weet, om de trein te pakken richting Lisboa. Sines zou verder gaan naar Aveiro, hij moest immers maandag weer gewoon beginnen, ik geloof dat hij informatica studeert. We kochten kaartjes in de trein, en na drie uur stapten we uit in Santa Apolónia, terug in Lisboa, en namen de metro naar het huis van Maria, wegens problemen met de bus. We gingen boodschappen doen en kookten samen pasta voor het huis, het was zondag en Lissabon leek wel uitgestorven, we liepen wat door het standsdeel maar gingen niet al te ver en met de Italiaanse huisgenoot van Maria keken we een voetbalwedstrijd in de bar tegenover het huis, en dronken een biertje. Benfica verloor die avond. Uitgaan deden we niet, want de volgende dag moesten we vroeg opstaan om de stad te gaan bekijken. We praatten nog wat, keken een film en gingen vroeg slapen.

Segunda -feira, 16 de Fevereiro;
Paseo por Lisboa - Aveiro

Tien uur stonden we paraat. De hele dag lopen, maar dat kan ik goed, dus daar maakte me mij geen zorgen over. We namen een gele electrico naar de wijk Alfama, de historische ziel van Lissabon, gesticht door de Romeinen en Visigothen met een Moorse naam. Het is de wijk van de Fado en van de middeleeuwse taferelen, van de kastelen en de kerken en van de Miradouro, het uitzichtpunt over de Taag. Bovenin bevind zich het Castelo de Sao Jorge. Veroverd door de eerste koning Henrique van Portugal, in 1147. Zelfs de kanonnen zijn nog intact, we hebben ons er mee vermaakt. We liepen nog wat door het centrum van de stad, en namen bus 28 naar door naar de wijk Belém, de wijk van de Portugese ontdekkingsreizigers. De zon scheen fel en we liepen langs de UNESCO Torre de Belém, naar het Monumento de descubrimentos. Het monument van Prins Henrique, de navigator van de eerste expedities ter verovering van Ceuta in Marokko, en Bartholomeus Dias, Ferdinand Magelhaes, en Vasco da Gama en Christopher Columbus die hier ook ooit is gestopt. De 25 april brug, over de Taag ontging ons ook niet. We lunchten samen in een Churrasquería in Belém, en als toetje aten we de beroemde Portugese custard taartjes in een traditionele Pastelería; los famosos pasteles de Belém.

Tegen vieren nemen we de bus naar het centrum waar een oude man me nog een geschiedenis les gaf, hij sprak wel vijf talen, met mij sprak hij Spaans. João lachte en viel overeenstemmend bij. ‘Heb ik je toch verteld dat de Filippijnen eerst Portugees was’ zei hij. ‘Sí claro’, zeg ik. Vijf uur, we namen de Alfa naar Aveiro, 24 euro, maar dan ben je er wel zo. Half acht wachtte de vader van João ons op in Aveiro. ’s Avonds aten we konijn, met de familie, en zijn zus en vriend. En ik bood iedereen maar een glas van de Fonseca aan. In een week haalde ik dat nooit namelijk. Later gingen we nog wat drinken met Nando, Lino en Rita, vrienden, die ik al ooit in Granada had ontmoet met Oud en Nieuw.

Terça - feira, 17 de fevereiro;
Aveiro - Porto

De volgende dag, hadden we wederom een stevig ontbijt, de beste Hamburgers van de stad, samen met Sines die we weer ontmoeten en een andere jongen. Ramonas was een typisch studenten café, waar veel jonge mensen gingen lunchen. Het viel zwaar, en we gingen naar Costa Nova voor een koffie, het strand waar hij altijd surfde. Terwijl de jongens praatten, liep ik wat over het strand en vond een mooi wit schelpje, dat ik in mijn zak bewaarde ter herinnering. João zei dat de golven vandaag slecht waren, niks om op te surfen, ze braken te snel. Maar dat maakte me niet uit natuurlijk. We namen afscheid van de jongens en we reden met de auto naar het centrum van de stad waar hij me zijn stad liet zien. Het was, een gezellig geheel, een vissersdorpje, met een soort van gondels in het kanaal, ergens zag ik wel wat overeenkomsten met Nederland, vooral in de gevels van de gekleurde huisjes aan het kanaal. Hij zei, dat Aveiro ook wel het Venetië van Portugal werd genoemd. De huisjes waren bekleed met gekleurde tegeltjes, traditioneel, en de straat, was ingelegd met taferelen die met de zee te maken hadden. We stopten even bij een huis met een enorm ‘Brazón’ een soort familie symbool, dat betekent dat er een rijke familie moest hebben gewoond. Hij vertelde dat het een droom was om ooit zo’n huis te bezitten. Ik knikte. We reden door naar de Salineras, de zoutvelden, die tegenwoordig verlaten zijn, het levert niets meer op, en hij vertelde over hoe dat in zijn werking moest zijn gegaan. Ik luisterde. Het was al tegen achten, we aten thuis, die avond zouden we met de trein van 23 h terug naar Porto gaan.

Aveiro -Porto Campanhá. Rond middernacht wachtte Claudia op ons in de rode mini om ons mee te nemen naar haar huis waar we die nacht zouden slapen. We dronken thee met koekjes, en we praatten nog wat aan de tafel in het mooie huis. Maar omdat we moe waren, keken we nog een film de volgende dag zouden we de stad gaan verkennen. Die avond kreeg ik nog een mail die ik liever niet wilde dat ik het had gelezen en ik heb in tranen de halve koektrommel maar opgegeten. Ik kom er wel uit, dacht ik, plannen genoeg.

Quarta - feira, 18 de fevereiro;
Porto - Gaia

Tegen twaalf uur pas stonden we op. Ik had de halve nacht niet geslapen, en na een ontbijtje in de keuken van Claudia, gingen we naar de faculteit, waar we wachtten op Cristiana die om twee uur les had. We zouden in de stad, ook nog de club van Lissabon ontmoeten wat die hadden om acht uur een vlucht naar Barcelona, waar ze het weekend zouden verblijven, we gingen Francesinhas eten vlakbij Campanha. Een enorme sandwich uit Porto, met verschillende soorten vlees en kaas, en saus. Ook hiervan is de geschiedenis bekend, en het heeft te maken met de Franse emigranten die van resten geroosterd brood, kaas en vlees of vis een stevig gerecht wisten te maken. De saus is het geheim. Je kunt er de hele dag op vooruit. Ik koos er een met vis, dat lag niet al te zwaar. We namen afscheid van de club en wensten ze veel plezier.

Vier uur. We namen de metro naar Gaia. De andere kant van de rivier, en liepen de brug naar beneden tot de Douro, om een wijn kelders te bezoeken. We haasten ons naar benee want we hadden geen idee hoe laat ze zouden sluiten. Uit het enorme aanbod aan merken kozen we voor Sandeman, een merk met een soort grote batman als logo. Eenmaal tussen de vaten, werden we rondgeleid en alles werd uitgelegd in het Portugees over de tawny en de ruby, de houten vloeren en vaten, het productie proces, de wijnbouw en tot slot een proeverij, het beste deel natuurlijk. ‘Als je het niet snapt vraag het maar aan mij’, fluisterde João, maar de vrouw praatte duidelijk genoeg. Toen we de kelders uit kwamen, moesten we nog naar boven, mijn benen waren zwaar en de zon ging al bijna onder. Hij wilde me per se het uitzicht over de stad laten zien. Ik liep de weg, iets langzamer, maar het waarde de moeite. De stad van de zes bruggen was op zijn mooist op dit moment. We daalden af, en hoorde een oude man ondragelijk huilen. ‘Ik kan dat soort dingen niet aanhoren’ zei ik, ‘ik ook niet’ zei hij. We liepen verder, en het gehuil werd langzaam overstemd door de trein, die beneden over de ijzeren brug denderde. Zeven uur, en we haasten ons naar de faculteit waar Cristiana ons opwachtte, om onze spullen op te halen bij het huis van Claudia. We gingen nog even koffie drinken met zijn vieren aan het strand en João ging terug naar Aveiro. Ik bleef bij Cristiana, want ik zou Porto in één dag niet halen. We namen vluchtig afscheid, en Cris en ik zetten koers richting Rio Tinto, het stadsdeel waar ze woont. En waar we gegrild vlees met salade aten, en aardbeien... Die nacht gingen we nog even shoppen in een winkelcentrum dat tot middernacht open was en later wisselden we onze avonturen uit in een cocktailbar, met Sandra een vriendin die net uit Brazil kwam, en tegen vieren gingen we lachend te voet door de Mc Drive.

Quinta - feira, 19 de Fevereiro;
Paseo por Porto

We sliepen tot de wekker ging, en Cristiana en ik bleven slechts anderhalf uur liggen voordat we opstonden. De matras was te goed. Douchen, aankleden kostte ook nog een uur, dit keer wel gelukkig, want met een jongen is dat toch altijd anders, ook al douchte ik meestal al eerst ;). We stapten in de auto richting Bom Fim, waar de moeder van Cristiana een lunchzaakje had, en we de auto probleemloos konden parkeren, om zo te voet het centrum van Porto te verkennen. We liepen de gehele route, met een gids uit de stad zelf, beter kon ik het weer niet treffen. Via de winkelstraat Santa Catarina, liepen we naar Sao Bento, het oude station waar het hele ontdekkingsverhaal in blauwe tegeltjes op de muur stond, langs de beurs van Porto, de Mercado, de fameuze boekwinkel Lelo, de kathedraal, en nog meer. We lunchen beneden in de Ribeira onder de ijzeren brug, ontworpen door Gustave Eiffel. Eén van de zes bruggen van de stad. We liepen nog meer bezienswaardigheden af en wat traditionele winkels, en gingen we lekker sjiek koffie drinken in de Majestic. De foto’s zullen genoeg vertellen. Tegen negenen reden we richting huis. We aten gegrilde Dorade en daarna reden we nog even de stad door. De volgende dag zou ik naar het landhuis gaan in de Portugese Siërra van de familie, na het bezoeken van het strand in Matosinhos, dat had ik nog niet gezien.

Sexta - feira, 20 de fevereiro;
Porto - Matosinhos - Braga

Vrijdag de 20e was het qua opstaan ongeveer hetzelfde verhaal, het is ook nooit mijn sterkste kant geweest. Cris en reden tegen tweeën langs de broodjeszaak naar het strand van Matosinhos, waar we een rondje maakten, een eigen versie op Chiki Chiki zongen en daarna richting de groene long van de stad; het stadpark van Porto, waar we lunchten en onze plannen bespraken. Plots belde João, dat de verwarming kapot was in het landhuis in de Siërra, hij was er geweest met zijn vader en vertelde dat het er veel te koud is om te blijven slapen. Ik had twee keuzes, en daar houd ik eigenlijk niet zo van, want daar ben ik slecht in. Of ik kon terug naar Aveiro gaan vanavond, of nog een dagje in Porto blijven. Uiteindelijk werd het geen van beide, want Cristiana kwam met een briljant plan, en belde Sandra of we die avond nog in Braga konden blijven slapen. Zo gezegd zo gedaan. Tegen vier uur zaten we in de trein Rio Tinto - Braga, en vijf uur werden we opgehaald door dezelfde Sandra, uit Braga. We liepen wat door de stad, en reden we richting de boerderij van haar ouders, dat op twintig minuten rijden lag. Het boerderijtje lag er vreedzaam bij, en volgens het leek alsof ze in de negentiende eeuw waren blijven steken. Naar de supermarkt hoefden ze vast nooit, want de groenten en kruiden kwamen uit de tuin, de kiwi’s appels, citroenen uit de boom, de kippen en de konijnen werden thuis geslacht. Puurder kan je het niet krijgen. Na het eten reden we richting stad waar we nog een ijsje gingen eten, en besloten we dat we de volgende dag richting Bom Jesus zouden gaan. Een plaats waar je van al je zonden zou worden verlost, verkondigde Sandra met een knipoog…

Sábado, 21 de Fevereiro:
Braga - Bom Jesus vs. Aveiro

Als ik de titel hier boven zie staan moet ik eigenlijk al lachen als ik terug denk. Bom Jesus en Aveiro, een contradictie in terminis, vandaar de ‘versus’. Deze keer stonden we niet al te laat op, want klokslag één uur konden we een lift krijgen terug naar Porto, bovendien moest Cristiana om drie uur werken, en wilde ik nog naar het strand in Aveiro. We raceten naar het Lourdes van Braga, namen een trein naar boven, liepen wat rond door het rustoord en namen de trappen weer naar beneden. Het was een mooie rustige plek, met een mooi uitzicht had je wel over de stad. Bovendien werden onze zonden voorgoed kwijtgescholden, en dat mag ook wel naar een half jaar Granada, en rond kwart voor één aten we nog snel iets van de boerderij, en stapten we in de auto richting Porto. Cristiana en ik namen afscheid op het station Porto - Campanha. Het was een beetje vreemd, want ik heb geen idee wanneer ik haar weer zal zien. Niks is zeker. Ik nam de trein van drie uur naar Aveiro, en rond vieren zat ik in een bar in het centrum met wat vrienden en familieleden van João, het was stralend weer, maar lachen kon ik niet. Dat werd mij onmogelijk gemaakt door mijn nieuwe drie euro zonnebril die ik helaas niet had getest op een glimlach, want dan ging hij scheef van staan... Ik deed hem maar omhoog dan. We gaan meteen door zei hij, want er is een feestje gaande bij mijn ooms, die ik al eens had ontmoet, toen ze hem op kwamen zoeken in Granada. Het was een groot tuinfeest, er werd gezongen, gedronken en gedanst en er waren veel lekkere dingen en ik werd hartelijk ontvangen en van alle kanten werd me van alles aangereikt door de grote Portugese familie, ik heb zelfs nog een serenade gehad, en een eigen kan wijn uit de kelder. Het moet niet gekker worden dacht ik... We keken een voetbalwedstrijd na het feest in het huis van een van de ooms, en daarna gingen we te voet naar een ander huis in het dorp, waar zijn ouders waren, want autorijden dat zat er echt niet meer in en we moesten wel met hen meerijden wilden we thuis komen. Eenmaal in het huis, kreeg ik weer de hele historie van Portugal te horen, maar ik vond het niet erg, de meesten weten dat ik een persoon ben dat je bij mij gerust alles twee of drie keer kan herhalen, graag zelfs. We deden nog een poging om een film te kijken, maar na tien minuten trok ik het niet meer.. Bom Jesus, Porto, Aveiro, zon, strand, zee en feest, én die kan met wijn, dan houdt het langzaam op…

Domingo, 22 de fevereiro:
Aveiro - Porto - Madrid - Granada

De volgende dag, 8.30 maakte zijn vader ons wakker, ik nam een douche, pakte mijn spullen bij elkaar en we ontbeten nog met de familie beneden. Ik bedankte zijn ouders en rond half tien reden we naar de airport in Porto, en ik wachtte op het vliegtuig naar Madrid. ‘Tot donderdag’ zei ik, en gaf hem mijn boek van Lorca... De tijd ging vooruit, en ik wachtte vier uur lang op Estación del Sur op de eerste bus naar Granada. Natuurlijk was mijn IPod leeg, mijn laptop leeg, en mijn telefoon zonder batterij. Slechts mijn camera functioneerde nog. Ik vroeg mezelf dringend af, hoe ik erbij kwam, om die camera de avond van vertrek op te laden, en de rest niet. Da's me werkelijk een raadsel, de blauw geruite kan misschien? Maar gelukkig, op het Estación del Sur vond ik gelukkig een stekkendoos achter een paar stoelen, en plugde alles vast, ik leek wel een communicatie centrum. Maar goed. Ik had immers vier lange uren de tijd. Ik belde Marieke dat ik helaas niet naar het afscheidsetentje kon komen, vanwege de vertraging, en om 18.30 zat ik in de bus Madrid - Granada. Nog eens vijf uur, maar wel mét muziek. Eenmaal thuis in Granada, nam ik een taxi naar Realejo en we verdwenen in een bar met Calle Salamanca, Reyes Católicos en het huis bij de kathedraal, om de laatste avond van Marieke te vieren. 4.25 werd ik herenigd met mijn bed, boven de Castellana, waar ik enkel nog tot 5 maart zal blijven. Aftellen, doe ik maar niet…

Ik bedank iedereen, heel Portugal, het was een (allememaggisch) mooie reis…

Eva

Camino...

2009-02-11T03:03:00.012+01:00

...Cien jinetes enlutados, ¿dónde irán, por el cielo yacente del naranjal? Ni a Córdoba ni a Sevilla llegarán. Ni a Granada la que suspira por el mar. Esos caballos soñolientos los llevarán, al laberinto de las cruces donde tiembla el cantar. Con siete ayes clavados, ¿dónde irán, los cien jinetes andaluces del naranjal? ...

Aan de ene kant was het oorlog, aan de andere kant was er een gelukkig gevoel ; Of Felicidad, dat klinkt beter. Er staat ook geschreven; Amor y Muerte, Deseo y Autodestruccion. Ik bevond me weer eens tussen de boeken in de bibliotheek en de stoffige biebman ordende de boeken zorgvuldig in de schappen. Ik keek naar de manier waarop hij dat deed, en probeerde mij terug te verplaatsen in 1936, maar tevergeefs. Pepe kwam tegenover me zitten met zijn charmante blik, ja, nou kan ik al helemaal niet meer werken. De ietwat bittere reden dat ik voortaan naar de bibliotheek verkast ben, is niet alleen dat ik thuis niet werken kan, doch ook omdat we de gasrekening van november en december hebben binnengekregen. Toen ik de envelop de desbetreffende ochtend in de brievenbus vond, spoedde mij richting Javier omdat ik het niet wou geloven, terwijl deze knikte dat het toch echt wel zo was. Jaime viel nog in met ;maar in Holanda…, waarop Javier antwoorde; Tja, in España.. Ik staarde maar naar de grond. ‘Asesinado por el cielo’ was de eerste zin die me binnenviel.

En snelle formule zegt me dat Driehonderdachtenvijftig euro en vijfenveertig eurocent : 2 = Een rib uit je lijf is. = ( dat betekent geen rebajas, noch de nieuwe collectie, opnieuw tijden van vijf truien over elkaar heen, lopend naar school, ook in de regen, twee keer hetzelfde theezakje, twee maanden met dezelfde tas door het leven, geen halve uien weggooien, examenpapier mee naar huis nemen, gratis entree kaartjes op straat verzamelen, en vaak naar het café daar waar Matilde werkt; en als we het nou lekker warm bij zaten in die twee maanden. Nou nee.. kortom; we zitten in een recessie, (en de foto's zijn niet representatief), laat ik nou net met de jaren 30 bezig zijn. Een groter inlevingsvermogen kan een mens zich niet voorstellen. We hebben de verwarming binnen enkele minuten maar uitgezet, en ik ben ik dus verhuisd naar de aangename verwarming van de bibliotheek van Filosofia y Letras. Een welkome afleiding, voor het bovenstaande, want met het uitzicht over Granada vanuit het glazen gebouw op Cartuja, werkte ik last minute door aan de ‘Memoria a García Lorca’, en las ik mijn aantekeningen over de Generatie van ‘27, tot dat de schemering inviel en de banken tegenover me langzaam leegliepen.. maar ik bleef nog héél even, totdat de rode letters op mijn witte beeldscherm vragen wanneer ik naar beneden ga, para un café.. Verder kondigden de afscheidsfeestjes zich ook al weer aan, er is altijd wel een reden voor een feest hier in Granada. Zo heb je niet alleen de welkomsfeestjes, en afscheidsfeestje, nee bijvoorbeeld ook nog pré examenfeestjes, examenbreakfeestjes, en post examenfeestjes, om maar even de examens als voorbeeld te noemen. En zo gaat het vast ook met carnaval vrees ik.

Januari was rustig, qua school was er steeds minder les, en de gebruikelijke taken zoals het arte préhispanico werkstuk, de examens, tapas rondjes en cenas. Er kwam ook nog een portugese familie langs en hebben we ons zoveelste rondje door de stad weer gemaakt. En echt ik kan er geen genoeg van krijgen, alhoewel ik meer portugese geschiedenis te horen heb gekregen dan me lief is want het is een trots volk dat blijkt wel. Van ontdekkingsreizigers tot fado, de introductie is er al. Ja, wij zijn latinos zoals hij dat altijd zegt, ik moet daar altijd om lachen..We spraken af bij ‘daar waar je het mooiste uitzicht over de stad hebt’ Ik liep richting Alhambra en deed een gok, je hebt heel veel mooie punten namelijk. Ik gokte goed; ‘la perla’ (de parel), bij de olijfbomen…

Zaterdagochtend, 7 februari, een onchristelijk tijdstip. Ik ben in de hele época Graná nog niet één keer om acht uur opgestaan, (wel naar bed gegaan denk ik), en dat kost moeite. Ik kleedde me aan voor de straalkachel weliswaar, en liep de weg naar school, om het Lorca examen te maken. Het was een beetje vreemd, echt in Montero - stijl. Een scheefgekopieerd ‘Vuelta de paseo’, en drie vragen eronder gekrabbeld, waar het op neer kwam dat we Mariana Pineda, het betreffende gedicht, en ‘La casa de Bernarda Alba’, een theaterstuk moesten interpreteren. Twee uur later, verliet ik de zaal.

Maandagochtend half negen, nog zoiets onchristelijks. Ik zocht naar Auditorio I, een plekje middenin de zaal die langzaam volstroomde, en naar de Franse meisjes die met mij de lessen Historia de la España Actual volgden. Mijn dictator- achtige leraar kwam stipt op tijd binnen, deelde papier uit, en verkondigde met luide stem: ‘de groep van de ochtend (dat zijn wij, alsof we in het leger zitten), Pak een pen en schrijf op. De vragen moesten we gewoon opschrijven, maar bij de eerste kreeg ik het al Spaans benauwd, toen hij één van de 7893475 wetten van het Franco regime opnoemde tussen 1938 en 1942, en we die werden geacht uit te leggen tot op het detail. Ik had het niet meer, en ik dacht aan zaterdagavond dat ik vroeger naar huis ben gegaan dan de norm (zo rond drieën dus), en dat ik om tien uur op ben gestaan om te leren, de hele godganse zondag. En nu dit, cosas detalles... terwijl ik er verdorie alle aantekeningen heb en bovendien al een jaar lang tesis over heb geschreven.. nou ja, die oorlog ís ook niet leuk. En de rest van de vragen werd ik ook al niet veel vrolijker maar kon ze enigzins beantwoorden. Ook Laura en Amadine voor keken elkaar maar verbouwereerd aan. Dat zoek dat dan altijd, gezichten, kijken wat anderen denken, het stelt me dan gerust dat je niet de enige bent die je schouders maar ophaalt. Maar goed ik heb geschreven totdat de uren om waren,.. en keek nog één keer achterom naar de faculteit, toen ik de vertrouwde weg naar beneden zocht voor de laatste keer. Missie volbracht...

Inmiddels zit ik weer in mijn Refugio Andaluz, gezellig boven de Castellana, en ja, de laatste maand is ingegaan, 5 maart ben ik terug. Ik denk er liever maar niet aan, dus vermaak ik mij maar met muziek, wat foto’s van witte stranden, de kaart, en teken ik een route uit; vannacht ga ik naar Portugal…!

Liefs uit Granada,

Eva

Notas..

2009-01-31T16:38:00.011+01:00

..Tussen 'la vida granadina' door (zie foto's), ben ik voor deze week voor even 'ahogada en el tintero', en verstopt onder een boeken-lawine, en mil kantjes aantekeningen.. de laatste tentamens komen eraan...

29 de septiembre de 2008
LA FORMACIÓN ESTÉTICA DE FEDERICO GARCÍA LORCA
Profesor: L. García Montero, Universidad de Granada, 2008

· Identidades inestables
· Dogmas
· Homosexualidad
· Obsesiones
· POETA ANDALUZ: que escribió de Gitanos, pero también de Castilla, como Azorín y Machado, no trató sólo de Andalucía.

Objetos: Conocer a Lorca, la generación del ’27, Matices inteligentes:

1. Orígenes de Lorca: España sufrió de Caciques, política y relaciones internacionales. Los Caciques formaron la política española. Lorca escribió prosa jóven.
a. Expulsión del Rey
b. Segunda Republica se presentó
c. Europa era más avanzada
d. Crisis de los años 30
e. Alemania- Italia
f. Golpe de Estado 1936 (murió Lorca)
g. Dictadura mítica y transición è El paraíso perdido

“La Aurora” (Poeta en Nueva York)

La aurora de Nueva York tiene
cuatro columnas de cieno
y un huracán de negras palomas
que chapotean en las aguas podridas.

La aurora de Nueva York gime
por las inmensas escaleras
buscando entre las aristas
nardos de angustia dibujada.

La aurora llega y nadie la recibe en su boca
porque allí no hay mañana ni esperanza posible.
A veces las monedas en enjambres furiosos
taladran y devoran abandonados niños.

Los primeros que salen comprenden con sus huesos
que no habrá paraísos ni amores deshojados;
saben que van al cieno de números y leyes,
a los juegos sin arte, a sudores sin fruto.

La luz es sepultada por cadenas y ruidos
en impúdico reto de ciencia sin raíces.
Por los barrios hay gentes que vacilan insomnes
como recién salidas de un naufragio de sangre.

1. No tiene argumento
2. Contaminar un estado de ánimo (vanguardista)
3. Estrategía terminada (época cubista en lo que toda esta explicable)
4. Habla de la duda de la modernidad
5. Vanguardia esconde la modernidad.
6. Había contaminación y injusticias sociales

Aurora = Amanecer = Esperanza = nacimiento de la sociedad
Nueva York = símbolo à imágen plástica à Columnas de humo = SMOG = (frágiles y sucios) à “Paloma Negra que chapotea..” (sanctu –paz- ternura- y cambio...)

AGUA = bautismo, que fluye positivo (pero Lorca no le presenta limpia, ni salva, estanqada, en la que chapotean las palomas negras.

ARQUITECTURA DE NY: no es humano, formas duras en la que puedas herir. Naturaleza angustiosa pero la arquitectura la oprime. “No hay mañana ni esperanza posible, no hay futuro, nadie recibe el sol, como ninos abandonados.

Es como...
· Recoger las hojas de las margaritas y la respuesta será siempre ‘no’..
· La luz sepultada por cadenas y ruidos..
· Gente que andan como muertos vivientes, en u naufragio de sangre..
· Toda la avance técnica, sin moral fundamental
· La técnica

NEGATIVO: Se nota por el uso de no, ni, sin, (ciencia sin raices)
“La ciencia y politica trabajan separados, no para la dignidad humana sino para las monedas furiosas”
Lorca tambien va a llenarlo con metaforas que son espirituales, y cristianos. No solo trata del amor y socialismo.

Todo alude a sus experiencias traumaticas, que piden la libertad.
‘Arbol de muñones que no canta’
‘Animalitos de cabezas rotas’
Mariposa ahogada en el tintero.. (reprimida y disfrazada), el esta cansado.
No puede expresarse libremente.
Lorca como muerte viviente, conciencia traumatica, que no tenemos alma, hombres desabitadas.
Radicalizar el romanticismo
Metafora del propio fracaso, tema de la conciencia de la propia crisis.

DIMENSION EN LA OBRA?
1. Crisis personal, de su propia identidad
2. Crisis social, sociedad con problemas.
3. Crisis de la modernidad

Nueva York es el paisaje simbolico, el camino en el que se va andando por la sociedad. Igual como Catalunya , era paisaje simbolico, o la vega de Granada...

(( zoo.. en nu ga ik lekker koekjes soppen in de chocolademelk met kaneel en heel veel slagroom ....))

“El ser humano es el dueño de su propio esfuerzo”

La Ventana Rosa

2009-01-13T01:40:00.017+01:00

Vannacht droomde ik over een groot roze raam. Zo ééntje die open stond, waarvan de witte voile gordijnen naar binnen waaien bij een windvlaag. Ik liep er naartoe en voelde de wind, zo als het voelt als je beneden langs de rivier loopt, als de sopraan viool in ‘inverno’, als de kou je gezicht bereikt ... zo ongeveer was het. Ik keek naar buiten, de straten waren leeg, er was nog niks te zien..

Verder is het vandaag een typische Sunday After. De zon schijnt bleekjes door het wolkendek heen dat de stad bijna volledig bedekt. Matilde en Jaime zitten in de keuken achter hun laptops, levensverhalen uit te wisselen, of gewoon de caprichos van de zaterdagnacht in de Granada 10. Het gaat in ieder geval over, een woordenboek Spansk-Dansk, Murciaans bier, mannen en de foto’s die daarbij horen. Matilde is onze nieuwe huisgenote, een Deense, die sinds twee dagen het huis met ons deelt op de Reyes Católicos. We hadden nog een kamertje leegstaan, en Javier had het zo bedacht dat er wel iemand bij kon vanaf januari, vandaar. Ze is gisteren gekomen, ietwat onverwacht, maar dat geeft niet, het is een stuk minder leeg in huis, gezelliger wel. Alhoewel ze misschien maar voor een maand zal blijven, we zullen het zien.

Vorige week presenteerden zich nog de gezellige naschokken van de feestdagen, in de vorm van Reyes Magos, oftewel Drie Koningen. De de stad was nog steeds geheel verlicht, er klonk muziek die ik in de tweede badkamer aan de achterzijde nog steeds duidelijk kon horen, en een joelende menigte vulde de straten van Granada wachtend op de optocht die voorbijkomen zal. Jaime en ik haastten ons rond half zeven naar beneden richting de Zara, om ons te verenigen met Belgie en Italie, die al met plastieken tasjes en blauwe vlaggetjes paraat stonden. Na dertig Spaanse minuten wachten, passeerden dan eindelijk een viertal fiere Andalusische paarden aan kop, gevolgd door een fanfare en kamelen met reclameborden. Vervolgens kwamen dan ook de verlichte praalwagens in zicht met als koningen verklede kinderen en volwassenen. Het was mooi allemaal, dat wel, al hebben we niet al teveel van het spektakel kunnen zien. Bijna een uur lang moesten we dekking zoeken door een hagel van de El Corte Ingles- zuurtjes die je over je heen kreeg. En ach, we mogen dan wel allemaal twintig plus zijn, maar onze zakken puilden letterlijk uit. Ik heb bijna alles maar een klein meisje gegeven dat naast me stond, die me een brede glimlach daarvoor teruggaf. Het deed deugd. De rest van de avond zijn we na een drankje, naar een goede tapasbar bij Plaza Einstein gegaan. Een idee van de zuiderburen, uiteraard, ‘omdat ze daar gewoon lekkere patatten hebben’...

Tussen mijn nieuwe levensplannen door, heb ik trouwens nog een leuk nieuwtje, iets waar ik buiten mijn verwachtingen blij van werd. Een week geleden spraken we met Javier, onze huisbaas, gewoon over wat zaken, plannen en onduidelijkheden.. typische cosas caseras. Ik kan me niet meer herinneren hoe we erop uit kwamen, maar het moet ongetwijfeld te maken hebben gehad met de peruaanse schilderijtjes en de poncho’s van lamawol die de kamer vol boekenkasten enigszins iets minder donker maakte, maar hij vertelde dat de huur van Jaime , Matilde en mij, naar een huishouden gaat in Peru, naar la ‘Casa de las Estrellas’ ( het huis van de sterren) waar ze kinderen van de straat opvangen en een beter leven kunnen bieden. Hij liet ons de foto’s zien van de plaats, en vertelde wat ze allemaal doen en over het leven daar. Zijn ex- vrouw is er gaan wonen. Ik vertelde over mijn plannen om een vriendin op te zoeken in Peru, die volgend jaar voor de ambassade in Lima werken zal. Opeens kwam er een spraakwaterval van heb-ik-me-jou-daar, en het eerste half uur kon ik geen moment vinden om ook maar enigszins uit de kamer weg te gaan, ondanks de afspraak die ik had staan om zeven uur. Hij kon me helpen aan betaalbare tickets, busmaatschappijen, interessante plaatsen, en drie kwartier later verlieten we het kamertje weer, met een hoofd vol aan informatie en een complete kaart van Peru die ik al bijna uit mijn hoofd ken, ik moet het alleen nog een plek weten te geven. Ik kon ook nog goedkoop doorreizen naar Bogotá, Buenos Aires, Rio etc. mm, ja. In een waas van blijdschap en verbijstering vertrok ik en tien minuten later stond ik op Plaza Trinidad, daar waar ik had afgesproken.

Een korte wandeling, vervolgens een zoektocht tussen fietsen en gitaren, naar een boek van Lorca wat we uiteindelijk niet vonden, verlieten we de winkel met zijn vieren, voor een italiaanse cena beneden bij de rivier. Die avond keken we nog naar een mafia film, plunderden we een bakje Oost Europese koekjes. En zo verdwenen we weer in een typische andalusische zaterdagnacht tot deze weer hand in hand ging met het blauw van de morgen. Ik sloot het roze raam, en ging weer slapen...

Liefs uit de stad der Koningen,

Eva

2009

2009-01-02T04:52:00.009+01:00

24 December, het moet rond kwart voor zeven zijn geweest. Er stond letterlijk een rij tot achter in de Mercadona, maar ik bleef glimlachend staan wachten, en liet zelfs nog een oude man achter me voorgaan. Voor het eerst vond ik dit soort rijen niet erg, vanavond is het Kerst dacht ik, ondanks de tien kilo aan boodschappen die nog ongeorganiseerd over de band verspreid lagen en ik nog mee naar huis moest zien te krijgen. Maar het zou me lukken, en zo groot als ik ook ben, sleepte ik de zeven plastieken tassen en mijn rugzak met kalkoen erin naar huis. Ik ben enkel een ananas verloren..

Marieke bracht het Sloveense bezoek uit Cartagena naar het busstation, en kwam vervolgens met nog meer tassen aangesjouwd en dumpte ze in Jaime’s kamer. Ik had mijn plek in de keuken inmiddels alweer gevonden, en toen ik de kalkoen wilde vullen, met combinatie van een beschrijving van ah.nl en een vage herinnering aan Jamie Oliver, kwam er achter dat er nog een drietal aan allerlei Greys Anatomy- achtige onderdelen, in het gevogelte verscholen zaten. Ik weet tot op heden niet was het in godsnaam allemaal was, maar het stimuleerde in ieder geval wel onze lachspieren. Ik heb het maar netjes in een bakje naast elkander opgesteld, zo als dr. Grey zelf ook gedaan zou hebben, en we hebben er hard om gelachen... Na enkele uren en twee glazen wijn later, terwijl het beest vreedzaam in de oven lag te rusten, waagden we ons alvast aan ons voorgerechtje van artisjokharten met Jamon Serrano en een veel te groot portugees knoflookbrood.. En ach, je weet wat men zegt over ‘Spaanse’ ovens, dus begonnen we ook maar vast aan de bijgerechten van aardappels, salades en opgerolde aubergines met geitenkaas. Het hoofdgerecht hebben we dan maar als toetje genomen…

Het liep al tegen twaalven, en onder de sfeervolle Art Nouveau verlichting van de Carcel Baja, liepen we beiden zowat drie maanden zwanger, via de kerstalletjes op de Alcaiceria naar beneden richting de kathedraal om de kerstmis bij te wonen. Ik herinner me nog de een ietwat studentikoze Erasmus woorden van Marieke bij de poorten van de kathedraal; ‘Goh, als ik had geweten da’k ook gratis die kathedraal in kon’.... prachtig lieverd, ik zal hem voor je opschrijven.. In de kathedraal, na de kerstmis, die altijd mooi maar net iets te lang is, liep ik voor de tweede keer Nanda uit Sevilla per toeval tegen het lijf, en twee banken voor ons werden we spontaan uitgenodigd om de kerstnacht te vieren in het huis van de Mexicaanse Jimena en Zuid Amerikaanse compañia. Na het Feliz Navidad wensen en nog een aantal Latijnse gebruiken, verloren we onszelf compleet aan de túrron de Alicante, polvorones en nog wat spaanse zoete verleidingen die thuis op ons lagen te wachten. Eerste Kerstdag hebben we op een stralende dag een typische kerstwandeling gemaakt naar de parken van het Alhambra, en de tweede, die ze hier overigens niet vieren, schaatsend in de Sierra Nevada ,onder de zon. En als het er zo staat geschreven, zo was het precies, als een postkaart, nou ja bijna perfect dan. Las Navidades Andaluzas..

De oudejaar cena van gisteravond was werkelijk geweldig, evenals de rare avond daarvoor. Toen we de hele avond ons vermaakt hebben volgens een fuga achtig schema van huis ,bar , bar , huis , Mae West , huis , om uiteindelijk weer ‘ns om acht uur te eindigen thuis. En na sluitingstijd van de lokale supermarkt, presenteerde zich gisteravond om half acht het oudejaarscomité aan de deur. Ze waren met een rode mini gekomen, tot de nok toe vol portugese waren, wijnen uit eigen kelders, kazen, en een compleet varken , maar je moest wel even puzzelen dan. Met zijn viertjes, kregen we alles snel boven, en groette ik nog snel de buurman van beneden die een achterdochtige blik over zijn schouder wierp . En zoals ik vorige week nog met een enorm gevogelte in mijn tas door de stad liep, stond ik nu weer met het varken in de lift. Ach, ik heb ook nooit gezegd dat ik niet van dieren houd. Er weerklonken geluiden van muziek en er werd driftig gehakt, geraspt, en gesneden, en de keuken veranderde in een bonte verzameling van van alles en nog wat..
Marieke en haar broer Jeroen met vriendin Puck, van eigen bodem, wijdden zich aan de beste tortillas terwijl João en Claudia uit Portugal achter twee enorme pannen verdwenen.. De italianen, Luciano en Carlo gingen het brood uithollen,en toen ik klaar was met het snijwerk ging ik maar knoflook raspen, dat moest immers ook gebeuren.. Rond negenen kwam ook de rest van Portugal binnen en Manu en Lobo, met Pauline uit Parijs.. plus een hele zware groene tas, die bij ieder bekend is. Vijftien, waren we in totaal.. De tijd ging weer snel te voorbij, en rond kwart voor twaalf, verenigden we ons met bakken vol met druiven en een witte karaf op Plaza del Carmen bij de rest van de stad, terwijl Granada aftelt om het jaar af te sluiten. In alle weelde van de Reyes Católicos en de rode bloemen van het plein, een wonderbaarlijk landschap. Ik wenste iedereen nog een gelukkig nieuwjaar, in zoveel mogelijk talen, en herinner nog me dat ik naar boven keek naar het mooiste vuurwerk dat boven me losbarstte…

En nu,1 januari.. Ik stond op en was blij dat alle woorden die ik in tweeëntwintig jaar heb verzameld nog binnen mijn bereik lagen. Ik raapte mezelf langzaam bij elkaar, trok mijn trui over mijn benen, struikel over een van mijn laarzen die me de weg blokkeerden en omzeil flessen en lege glazen jungle op weg naar de badkamer. Het huis deed me denken is aan een clip die ik ooit zag op MTV, ik wist alleen niet zo snel meer welke. Een rode bloem viel uit mijn haar en ik trof plots mijn huisbaas in de gang, ...dios de mi vida.. hij vraagt me of het traditie is in Denemarken om serviesgoed te laten sneuvelen.. ; Ik mompel iets in de trant van ‘grieks’, en voeg eraan toe dat we plastieken borden hadden, en dat ik later, alles wel uit zal leggen. Voor even bleef het stil, hij gaf me een knipoog en vertrok..

Ik wens jullie allemaal een mooi 2009 toe!

Eva

Dos cenas de navidad y muchíssimas maletas..

2008-12-19T23:17:00.008+01:00

Ik werd wakker, een zwaar hoofd, en terwijl ik twijfelde of ik op ging staan, zocht ik toch nog onder de deken naar de warmte van mijn bed. Het was leuk gisteren, te leuk. Zo leuk, dat ik nog sterker het gevoel heb dat ik de kerstvakantie geen beter begin had kunnen hebben, en dat ik het raar vind dat ik nu opeens alleen hier ben, in mijn kamertje bij Plaza Nueva..

Dinsdagavond in een bar verscholen in een smalle steegje, ergens achter Calle Puentezuelas, lag eens een bar die eerst nog leeg was, maar binnen enkele minuten opeens werd overladen door een bont Europees gezelschap bestaand uit Spanje, Duitsland, Italie, Frankrijk, België, Nederland, en Portugal, dat sterk vertegenwoordigd was. Het moesten minstens vijfentwintig mensen zijn geweest. De tafels overladen met allerlei soorten eten en drinken, en er werd de hele avond gepraat over van alles wat, feesten, school, kerst, familie toekomstplannen, en nog meer. Er werden kerstliedjes gezongen en natuurlijk werd het laat, en zijn we daarna nog doorgegaan naar de Chupitería 69, ja die, waar nummer 72 nog steeds mijn favoriet is. Aan ééntje had ik overigens wel weer genoeg gehad deze nacht, want tijdens het overleg van Giulia en de eigenaresse van de bar zei ik in een spontane bui dat de twaalf Italiaanse vrienden van Giulia, wel Nochevieja (Oud & Nieuw) bij ons in de piso mochten vieren, in plaats van de bar afhuren. Gelukkig is Giulia een vriendin en huisgenoot van Marieke , en zei me dat het voor haar iets als een droom zou zijn, en kon ik op de hulp van João en haar rekenen voor de voorbereidingen van de Cena,plus de rest, de betreffende avond. De woorden van Javier, mijn huisbaas ‘dat we geen feesten kunnen houden' waren vast ergens achter een gesloten deurtje in mijn hoofd blijven steken, maar ik zal een oogje in het zeil houden, als de situatie dat toestaat tenminste…

Part 2: Seis manos frías… un Bacalao..

Zorgvuldig ging ik door met het scheuren van de huid van de bevroren vis. Mijn vingertoppen waren inmiddels wit en gevoelloos geworden, maar ik werkte stug door. Een uur lang was ik compleet verloren in de enorme Alcampo geweest, op zoek naar datgene dat ik maar niet in de Mercadona vinden kon voor mijn Charlottes de Granadas, het toetje dat ik op me had genomen. Na een half uur rennen had ik alles bij elkaar gevonden en inmiddels stond het op te stijven in de vriezer en hielp ik João en Jaime met het schoonmaken van de kabeljauw.
Maandagavond spraken we met de Portugese João en zijn huisgenote Cristiana af, dat we woensdag dan eindelijk het beroemde kabeljauw gerecht voor ons zou maken, dat hij al heel lang beloofd had. Het zou dan maar een groot afscheidsdiner worden, voordat iedereen naar zijn eigen land vertrok met kerst, dat kwam zo uit, dus voor het eerst werd er niet zuinig gedaan. En hadden we zoals gewoonlijk weer te veel. Calle Salamanca, was ook aan de slag geweest, en Sara en Suzan waren ook gekomen. Nadat we samen de Mercadona waren gepasseerd voor de een paar boodschappen die je altijd vergeet, wijdde Cristiana en Luciano zich aan het voorgerecht, terwijl de drie schalen Bacalao al in de oven stonden, en de warme kaasbollen de tafel hadden bereikt. De namen van alle gerechten, op de kartoffelsalat van Norma na, zijn me helaas ontgaan, maar het was één groot festijn. Uiteindelijk hadden we drie portugese voorgerechten, twee bijgerechten, de Bacalao, en vier toetjes. Waaronder de Crêpes van Giulia en Paola, de Les Charlottes, de Stoofpeertjes van Marieke, en Jaime’s klassieker Brownies. Om over het brede scala aan soorten goede portugese en spaanse wijnen nog maar te zwijgen, voor iedere gang hadden we een iets bijpassends. Want dat vinden we heel belangrijk, als je het doet, doe het dan goed. Een van mijn favorieten, de ’vinho do Porto’, was helaas sneller op dan ik dacht, (was dus blijkbaar niet de enige), en ach..ik heb altijd Portugees willen leren. Ik heb die ochtend vier plastic tassen met lege flessen, diezelfde nacht nog naar beneden gebracht, na thuiskomst van de iets te drukke Vogue, die we daarna maar hebben bezocht totdat de eerste zonnestralen, achter de bergen vandaan kwamen, terwijl Granada weer langzaam stil werd.

..y unas centenas maletas

Toen ik met João het huis van Marieke binnenging, zag ik Manuel nog haastig een enorme ham in zijn koffer proppen, en voegde er aan toe dat ie dan maar minder kleren mee naar huis nam. Er hing er een briefje van Paola en Giulia in de gang dat ze al naar Italie zijn afgereisd, en ook de kamer van Norma was leeg . Ook de piso op Calle Alhóndiga, waar we het kerstfeest eerst mee zouden viereb is langzaam aan het leeglopen, en toen we het huis van de Portugezen passeerden, tegenover de kathedraal, was het er ongeorganiseerd, en een donkere chaos, en er lagen overal kleren en een tafel vol kadootjes die nog ingepakt moesten worden en vonden we alleen nog Verena. We namen afscheid, en ik liep haastig achter hem aan op zoek naar de bus omdat het al laat was, en ook hier, neem ik snel afscheid van voor de kerstdagen. Ik bleef alleen over, gisteravond op de Gran Vía. Vandaag is dan ook Jaime vertrokken, die ik niet zal zien tot 4 januari, Marieke is mee naar Málaga. En dat voelt vreemd, alsof ik het niet meer gewend ben om alleen te zijn.

Vanmiddag kreeg ik een smsje vanuit Cairo, en met de pot Nutella naast me op de sofa, luchtte ik mijn hart bij Laura op msn vanuit Mexico Stad en denk aan het gesprek dat ik met iemand had over familie gisteravond in de straten van Granada.. Ik kijk naar de msn- naam van mijn au- pair Paris nichtje Pauline; ‘so happy to be back home’, en die van Jolien ; ‘Kerst in NL’ verschijnt plots op het scherm.

Nu, heb de kaarsjes maar aangestoken, eet de restjes Bacalao die zijn overgebleven, met olijven en de Portugese wijn, en voel me voor het eerst een beetje alleen in Granada, terwijl ik het een boekje ‘Poemas del Amor Andalusí’ lees dat ik van Jaime en Marieke voor kerst heb gehad. Dit jaar wordt het een Spaanse Kerst voor mij, want deze kerstdagen zal ik gezellig doorbrengen met Marieke. We gaan lekker veel kerstfilms kijken, chocola eten, zingen, koken, skieen in de Sierra Nevada, lachen, karaoke zingen, dansen, skypen, lezen en chillen.. Het is heeft twee kanten, dat weet ik en dat voel ik, en dat had ik eigenlijk niet verwacht, nu iedereen toch weggaat, maar het worden drie fijne dagen.... en met Oud en Nieuw? ..dan is de rest al weer terug en wordt het het grootste feest ooit, hier op Plaza Nueva vast voor 2009. De kinderen op straat zingen “Feliz Navidad y prospero año nuevo.” En dat wens ik jullie ....állemaal!

Besos desde Granada

Eva

Para ti..

2008-12-14T17:31:00.013+01:00

Ik zou wel uren kunnen vertellen over het shoppen met Jaime en Marieke in Madrid in kerstsfeer, over de spraakwaterval van Miguel Sorroche in het Museo de las Américas over de Aztheekse kalender en de cowboyverhalen van Evelia Sánchez, de Starbucks en de tortillabar, het viersterren hotel dat niet echt viersterren waard was, de kapotte stoel nr. 53 achter in de bus naast een Argentijn, over slenteren met papa en mama in het mooie Sevilla, de rivier de Guadalquivir met de sinaasappelboompjes, de tapasbar ‘Doña Lina’, en de grote klokken van de Giralda én de buitenkant van het Alcazaba...

Maar ik kan nog veel meer vertellen… Over flessen wijn in hotel Britz, over Jaime in de Sierra, een grijze Ford Fiesta, de Castellana, de foto expositie in het bos bij het Alhambra, de Fransman in Zoraya, en de straten in Realejo en het Albaycín, een kerststal op de Alcaicería, en een ietwat vreemd afscheid in een garage bij Severo Ochoa. Of nog meer.., over plaksnorren op een Mexicaans feestje, over je misselijk eten op Sinterklaasavond, een mooi gedicht over mij, de kast die ik om half vijf ’s ochtends in elkaar zette, een roadtrip in 2009 van Pachuca via Yucatán naar Lima, over Bacalao die ik al geeneens meer zou hoeven zou, de hele nacht films kijken op een verdieping in Calle Elvira, over een zeker iemand die belde via Skype net onder de presentatie, over de witte Ribero del Duero uit kommetjes in Calle Jardines in een restaurant waarvan in de naam niet meer weet... ja, ik zou er wel uren over kunnen praten..

Maar vandaag... vertel ik over mijn zusje.

Afgelopen dinsdag, vlak na een presentatie over narcocorridos, om kwart over acht, verscheen ze op het vliegveld van Málaga. Drie zoenen, en we pakten snel een taxi richting het busstation, omdat we al bijna te laat waren voor laatste bus naar Granada, én omdat zij maar vier dagen zou blijven, en we liever geen tijd in Malaga wilden verdoen. De tocht van anderhalf uur richting Granada konden we niet stoppen met praten, over van alles en nog wat, en ondanks dat het als tegen elven was toen we in Granada aankwamen, hebben we toch nog maar meteen maar drietal tapasbarren bezocht, dat was wel een goede inleiding geweest, dacht ik zo.

De volgende dag, woensdag de tiende, een prachtig zonnige dag . We waren laat opgestaan en na het ontbijt van Crêpes, zijn we via de Paseo de los Tristes naar de Mirador gelopen, om vervolgens weer af te dalen en de bus naar de universiteit te pakken. Ik heb mijn zusje en laptop meegenomen naar een college van García Montero, waarin ze terwijl dat ik schreef, mailtjes stuurde naar California en stiekem opzij keek naar de jongen van negentien die een paar rijen achter ons zat. Na het college, toen we reeds de Mercadona gepasseerd waren voor wat lekkere dingen, zijn we gaan shoppen in het centrum en hebben we ons een zak kastanjes van kwaliteit aangeschaft bij een kraampje op de Carcél Baja, en kochten we hetzelfde zwarte jurkje bij de Stradivarius. Natuurlijk vloog de tijd, en zijn we Bar Salão in gegaan voor een Tinto de Verano, Navas 14 voor stokbroodjes met chips, en sloten we tegen twaalven de avond in la Bella y la Bestia.

En dan, donderdagochtend. Om half tien ’s ochtends, wachtten we voor ons huis op Pepe, die met ons naar Parque de Ciencias wilde gaan. Een wetenschappelijk museum, dat nu verschillende nieuwe exposities had. Waaronder één over het leven in Antarctica, een zaal met wilde dieren, een sectie met een kruising tussen Arte en Mechaniek, het menselijk lichaam, Italiaanse kunst en de Gulden Snede, maar ook veel Mathematiek waar ik me niet goed in kon verplaatsen, en waar iedereen het leek te begrijpen, nam ik dan maar aan. Het mooiste vond ik toch de vlindertuin waarin we ons als laatste in waanden, en waar onze architect Pepe aan Alexandra uitlegde welke planten hij op zijn Mexicaanse Ranch had staan. Later, zijn we op de valreep het Alhambra nog ingegaan, en natuurlijk werd er weer moeilijk gedaan door de chagrijnige vrouw aan de balie, maar werden we gelukkig bijgestaan door een aardig meisje, een gids, ze moest van mijn leeftijd zijn geweest. Zo konden we toch nog doorlopen zonder het Paleis zelfs over te slaan. Natuurlijk kan ik de Arabische patronen al bijna dromen, ken ik iedere deuk in het Alcazaba, en ben ik in staat om in één oogopslag mijn huis tussen de miljoenen huizen in de stad te vinden..Daarom vertel ik alleen dat we oude kinderen voor kinderen liedjes hebben gezongen in op de weg naar de tuin en foto’s hebben geschoten in het Generalife waar de zon nu toch wel op zijn mooist was, en dat we ’s avonds iets lekkers bij de Mexicaan hebben gegeten.

Vrijdag 12 december, ik stuurde nog snel een smsje terug naar Pepe die naar Egypte zal vertrekken, en wens hem goede reis. In de bus van tien uur naar de Sierra Nevada veranderde het landschap van een kille vlakte, naar een wonderlijk wit paradijs en toen we boven aankwamen, zijn we meteen in een bar koffie gaan drinken om en hebben we ons afgevraagd wat we eigenlijk zouden kunnen doen. Het sneeuwde buiten hard en toen het iets minder leek te worden hebben we ons aan de Rodelbaan gewaagd. Mijn zusje voorop, en ik moest dan maar bremsen, zonder bril, mijn ogen half dicht, door een sneeuwstorm.. Het is een wonder dat we niet op onze voorgangers zijn gebotst. We lachten er maar om, en zijn we pizza gaan eten in hetzelfde restaurant. We wandelden wat door het dorp, en opeens was ik mijn zusje even kwijt, en zag ik dat ze een kaartje met een telefoonnummer verzamelde bij een skileraar, waarbij ze me zei ‘Spaans en Skileraar, dat is de toch wel perfecte combinatie’. Ik knikte, en we liepen nog even rond en om te tijd te doden gingen we een laatste bar in het centrum van Pradollano waarin een vader nog snel zijn twee dikke zonen aan ons voorstelde, en zij hoopvol een blik wierp op het kaartje op de tafel met de naam ‘Enrique’. We bedankten ze vriendelijk en liepen richting de eerste bus naar Granada die namelijk pas om kwart over vier zou vertrekken.

Half zes, Granada ontwaakte langzaam weer en we winkelden nog even in de straat voor ons huis. Die avond hadden we namelijk een cena in het huis waarvan de meerderheid uit Belgen bestaat op Calle Alhóndiga, bij de Blanco. Suzan en Sarah hadden weer heerlijk gekookt, en het huis stroomde langzaam vol met mensen van verschillende nationaliteiten, maar mijn zusje voegde zich toch voornamelijk bij onze zuiderburen, gewoon uit gemak. Ze pastte er goed tussen, en ik zag dat ze zich vermaakte zich met filmpjes van Danzel en de fles Tinto de Verano, die we hadden meegebracht. Die nacht, zijn we nog naar een fout kerstfeestje op Recogidas gegaan, maar dat dan was al tegen het einde aangelopen. We verlieten het feest tegen vieren en ik stelde voor om naar huis te gaan, maar mijn zusje wilde de laatste avond Granada geheel benutten, wat ik volkomen begreep. Ik legde haar uit dat de Agora waarschijnlijk al dicht zou zijn, en dat Metro nog wel een eindje lopen was, evenals de Camborio, dat ik gebroken was van de Sierra Nevada en dat we morgen (of eigenlijk vandaag, over een paar uur) naar Málaga zouden gaan.. Maar niks kon haar tegenhouden. Marieke en ik keerden terug, haar moeder is immers op bezoek, en Alexandra wilde met nog wel heel even met Jaime mee. Ik vond het goed, natuurlijk, en slechts een half uur later kwamen ze thuis, de Metro was nog acht euro entree, en iedereen ging naar huis. De volgende dag zei ze me; ‘Vincent zei dat hij het heel leuk had gevonden dat het zusje van zestien, nog wel mee uit wilde en Eva niet meer’. Ik glimlachtte, mijn lieve zusje.

Zaterdag, de dag van vertrek, we haalden chocoladebroodjes bij het bakkertje tegenover ons en pakten de bus van twee uur naar Málaga, zodat we nog even konden winkelen in de Mall ,‘Maria Zambrano’. Ware het niet dat ik vergeten was op mijn rekening te kijken, en dat ik dus geen cent meer op zak had noch beltegoed, kwam ik achter in Málaga. Het zal wel weer met nummer 13 (december) te maken hebben gehad.. Voor het eerst was ik afhankelijk van haar om terug in Granada te komen. Hebben wij weer, nog vier uur de tijd, en met de dertig euro van mijn zusje konden we nog net een paar kleine kerstkadootjes kopen, de kaartjes voor de bus en de trein, en een afscheidsdrankje houden bij 100 Montaditos, en bracht ik haar bij naar de airport.

Dat was het dan, vier dagen met mijn zusje in Granada. We namen afscheid, twee kussen en een omhelzing een paar woorden, ik zag dat ze haar schoenen bij de douane uit moest trekken en dat nog snel deed. Ze zwaaide een laatste keer en verdween weer. Ik draaide me om, en keerde terug naar het station. De regen viel opeens werkelijk met bakken uit de lucht… Ay, winter in Málaga. Tijdens de terugrit in de bus terug word ik altijd overspoeld door een waterval van woorden die het tot een complete verhalen in mijn hoofd. En voordat ik begon met schrijven, op het witte scherm van mijn laptop dat eerst nog leeg was, verdrinken de woorden weer één voor één achter elkaar, tot dat er soms niets meer over blijft dan een twee uur lang staren naar het scherm. Lieve Alexandra, ik hoop dat Granada voor jou niet langer een klein stipje op de kaart is ergens in het zuiden, maar een plek waaraan jou slechts een mooie herinnering rest, die je kan bewaren ergens tussen de gedachten in je hoofd. Dit is van mij voor jou...

Met de soundtracks uit de films ‘Central do Brasil’ en Amelie. Amores Perros’ ‘Memorias’, en een Malagueña Salerosa op te achtergrond typ ik dicht en zit ik me te bedenken dat mijn zusje weer weg is…én dat ik met kerst hier in Andalucía vier, en het nog best lang duurt voordat ik iedereen weer zal zien..Dat soort momentjes heb je soms..ze is weer weg.

Maar gelukkig is daar weer de Granada... dat net zulke momenten weet te breken met een lachende Jaime die binnen komt met de volgende woorden: “Suzan en Sarah komen vanavond hier naartoe om chocola te eten en mannen te verachten’ .., en daarna gaan we Tapas eten..” Kom je mee?

Ik glimlach.., en zeg dat ik mee zal komen..

Liefs Eva

Comprar botas de la renta

2008-11-26T14:24:00.009+01:00

Ik schrok op van het harde en onverwachte geluid, vergezeld door de hese stem en het aanraken van een snaar, precies op de juist plek, het juiste moment, van woeste hakken op het houten podium, dat al niet meer geheel intact was, en als krakende, één werd met het lied. Het stampvoetende wezen voor me trok een grimas, pijnlijk, verraden door de lijnen in het getekende gezicht . Het tafereel deed me denken aan een bokkend paard dat niet beleerd wil worden, de onvoorspelbaarheid, soms even zachtjes en ritmisch, als een stilte voor de storm, en dan de perfecte draai en een klap. Mijn hand waarin ik het glas hield, schokte.. s%^#^# weer een (rioja)vlek. Even dacht ik dacht ik aan de witte broek, maar dit keer was het gelukkig een zwarte panty. Mijn gezelschap gniffelde, en reikte me een servet aan. Ik lachte, ‘alsof de duivel ermee speelt’, dacht ik…

De afgelopen twee weken waren redelijk rustig, en de storm genaamd ‘Erasmus’ waarin ik me eerder bevond is een beetje gaan liggen. Met de nadruk op een beetje, want behalve op donderdag, vrijdag, zaterdag en ja ook de zondagavond na de klassieke (tapas)tourtjes en paseos door Granada met Jaime en Felipe, die haar kwam opzoeken, werden toch tegen een uur of twaalf, ook de Dancin’ shoes weer uit m’n kast -keukenrekje getrokken om samen met een bezoekje te gaan brengen aan de Nelson’s Taller Latino en de Agora. Marieke was dit weekend per bus naar een vriend in Cartagena vertrokken, maar zondagavond waren we weer zo goed als herenigd en hebben we daarna meteen maar koers richting de ‘Mae West’ gezet. Wat we dachten dat een luxe club was, een beetje ‘pijo’ zoals ze dat hier zeggen, bleek meer een mooie bar in westernstijl, en ondanks dat we misschien iets té classy binnenkwamen voelde ik me wel thuis. Het was dan ook een weer een leuke avond, en tegen zessen zagen we pas ons bed... Voordat men nou weer gaat denken dat er toch geen einde is gekomen aan deze ietwat hedonistische levensstijl met gek genoeg bijna dezelfde naam; ‘Erasmus-Granada’, wil ik jullie ook niet van het feit onthouden dat ik om tien uur, op de universiteit aanwezig diende te zijn voor zwaar college ‘Historia de la España Actual’, en dat ik ja..om vijf over tien me in aula 3 bevond, links voor op derde rij . Ik heb getuigen! En dat is de andere kant van de munt...
Bovendien, de boeken die ik had gepland te lezen, liggen inmiddels niet meer onaangeroerd op het bureau* , een eerste presentatie kondigt zich ook al spoedig aan, en werk ik tussen de kleine huishoudelijke taken, de Aerosalsa, en de boodschappen door aan een project voor ‘el español y los lenguanjes especializados’, waarvan de docent door Marieke is betiteld als ‘Piet Piraat’ , met zoveel stof voor verspreid over een half jaar dat in de eerder genoemde les echter in vijf minuten dient opgeschreven te worden . Maar goed, we doen braaf ons werk..

Verder maakt Granada maakt zich nu hard voor de winter, en er hangt zo nu en dan een roerige sfeer door demonstrerende studenten tegen ‘Plan Bologna’ of andere manifestaties. Gistermorgen was men al bezig met het ophangen van kerstverlichting en allerlei andere tierlantijnen, en over Plaza Nueva trekt een koude luchtstroom vanuit Sacromonte. Het is er altijd twee graden kouder, is hier bekend. De bloempotten aan de balkons worden met een lelijk plastieken zeil bedekt en ook de Darro en de Genil, twee bergriviertjes, diens weg een smal stroompje was, herwinnen hun pad naar beneden en de kastanjebomen op de cuesta de los chinos laten hun vergeelde bladeren langzaam vallen... Ja, Andalucia is voor even veranderd, maar gelukkig is de lucht is nog altijd gekleurd in het mooiste blauw dat je jezelf maar kan voorstellen en de witte pieken van de Sierra Nevada doen bijna pijn aan je ogen als je er te lang naar kijkt.

Nu we het toch over winterse taferelen hebben, het compromis ‘niet teveel stoken maar je er goed op kleden’, oftewel ‘ik koop liever een trui dan dat ik het aan g/w/l spendeer, ’ dat Jaime en ik al in september hebben afgesproken, lijkt nu toch al echt wel minder realistisch dan een maand geleden, dus sinds een week ben ik in het bezit van een goedkoop, doch fijn Alcampo- kacheltje, nieuwe bruine laarzen van de Zara , en hebben we toch ook de verwarming toch maar aangezet. Het moet immers wel leuk blijven, en ach.. ook aan de extra truien, en vesten en sokken geen gebrek, ik kan namelijk na een lang en moeilijk traject weer pinnen en trouwens.. de huur mag de hele week nog heeft Javi gisteren gezegd.

Het was weer een bijzonder weekend maar toch kijk alweer uit het volgende, want mijn kast zal na twee en een halve maand wachten, op de legendarische datum van donderdag 27 november tussen acht en tien eindelijk worden bezorgd, én nog belangrijker, ’s avonds komen mijn ouders aan in Granada. Verder ben ik het komende weekend twee dagen te vinden in Madrid, voor Arte Préhispánico, en hopelijk passeer ik maandag ook nog Sevilla.. Jullie horen het wel!
De klok zegt 2.14, de glasbak op Plaza Nueva wordt geleegd, en de Kebab King sluit zijn luiken. Ik denk dat ik dat eigenlijk ook maar ga doen..

Welterusten en een knuffel uit Granada,

Eva

*twee ‘bokken’ met een plank

Frío Frío

2008-11-07T15:41:00.006+01:00

Frio, Frio como el Agua del Rio
Caliente, Caliente como el agua de la fuente...
Federico García Lorca

Ik herinner me de woorden uit een artikel van Ortega en Gasset, van meneer García Montero, een bekende auteur en dichter uit Granada, waarbij ik ook colleges volg,; “De reiziger, is op zoek naar de perfectie, op zoek naar iets om dichter bij het zelf te komen, daarentegen de Andalusiër reist niet, en blijft gewoon op zijn plek wonen, want in Andalusië ben je bij dát wat je wil zijn”. Nou kan je denken, mooi filosofisch geblaat, of wederom een perfecte reclame slogan, dat natuurlijk in het spaans nog tien keer zo mooi klinkt, en hecht ik misschien meer waarde aan hoe deze man het uitspreekt dan de beladen inhoud, maar toch... je doet er iets mee. Alleen ik zou dan wel het woord ‘zomer’ of ‘nazomerse herfst’ toevoegen, want het weer speelt hier zeker een rol in. Bijvoorbeeld op het dakterras van Marieke, tijdens een verjaardagsfeestje van Giulia. Het was een warme en heldere avond, er was een achtergrond muziek, wijn en eten, gezelligheid, en uitzicht op verlichte Alhambra. Het voelde als een perfect afscheid van een zomerse herfst waarin er geen plaats is voor regen. Als een soort van perfecte filmsetting, zoals ook de picknick in het park in de zon, of de tapasbar in Calle Elvira, waarin tientallen jonge mensen zich verenigen en al pratend de avond vullen… Meer dan dat heb je niet nodig, zo nu en dan.

En met de studie? Hoor ik menig lezer al denken naar het lezen van mijn zoveelste verhaal over 'la vida granadina'. Nou, om daar maar een héél klein beetje over te zwijgen..want eigenlijk ben ik druk bezig, met het praktijkgedeelte, noem ik dat dan altijd maar, om het leed enigzins te verzachten..Vorige week had ik weer eens gezellig internationaal bezoek, een Mexicaanse en een Duitse, die studeren in Milaan. Het weer was lekker, dus de stad binnenste buiten gekeerd, traditionele tapasroutes gedaan, en de lokale barretjes en clubs langsgeweest. En naast onze cena, die ik samen met Paola, Marieke, Jaime, Anne en Alejandra had voorbereid voor tenminste twaalf personen, kwam er diezelfde week een clubje italiaanse hobbykoks ons weer verassen. Tussen alles door, ben ik ook nog met de Portugezen naar Sacromonte geweest, om de zonsondergang te bekijken, en heb ik geprobeerd op om z’n minst één boek uit te lezen. Maar ik heb het gevoel dat ik ook niet veel meer nog hoef te doen..omdat alles in twee weken aan het einde van januari wordt gepropt.. maar dat zien we dan wel weer. Er is ook nog zoiets als kerstvakantie, toch?

En dan nog Halloween, of wel Allerheiligen, Día de los muertos, dat oorspronkelijk op vrijdag wordt gevierd maar dat in Granada op donderdagavond al een intro heeft in de vorm van een bonte parade van rare pakken en gekken in de straten van Granada, huisgenoten en medestudenten die geheel verkleed de kamer binnen komen vallen in een Engelenpak, een Duivels gewaad of slechts een kleurrijk supermarktmasker.. de één nog uitbundiger dan de ander. In deze vooravond van dit bonte feest, verliet ik de stad op weg naar Málaga om mijn nichtje op te halen. Omdat het al laat en er geen bus of trein meer huiswaarts ging, waren we genoodzaakt een nachtje in Málaga te blijven bij de Franse jongens van het hostel in Málaga waar in inmiddels al benoemd werd tot bijna vaste klant. Die avond hebben we het rustig gehouden en zijn we na drie rondjes lopen bij een tapasbar uitgekomen dichtbij het strand. Wat een bijna perfect ‘Bienvenidos en españa’ leek, werd de volgende ochtend grofweg omgegooid door de weergoden boven ons. Ik werd wakker van de kletterende regen tegen het raampje naast mijn bed, typisch Málaga noem ik dat tegenwoordig en hoe eigenwijs we ook waren, we wilden nog even shoppen in voordat we de bus naar Granada zouden nemen. Dát hebben we geweten. Waar je normaal op iedere hoek van de straat een parapluverkoper ziet staan, kwamen we in de stad niet meer tegen dan een enkele rokende kastanje kraam. En door een gebrek aan paraplu’s, plus overschot aan Zara’s en een té lange en gladde winkelstraat kwamen we uiteindelijk via het hostel uit op het busstation, doorweekt wel is waar, maar we lachten nog. In Granada regent het vast niet, dacht ik stiekem. Maar ook de rest van de week hebben we het helaas niet droog gehouden, en ondanks dat er op sommige momenten letterlijk de hemel naar beneden kwam vallen, en ik soms dacht dat de kou van Sierra letterlijk mijn matras uitkwam, warmden we onze handen in de drukke tapasbarretjes in Calle Navas, hebben we gedanst tot de zon bijna opging in een danscafé in Cuesta de Gomérez, zijn we na een uiterst spannende wandeltocht door het Albaicín naar de Flamenco show in geweest, en zijn we wat internationale feestjes afgeweest.

Ook het Alhambra lag er maar winters bij dezer dagen, maar voordat we daar inkwamen..?! Nou, lieve lezer, het moet bijna nog makkelijker zijn om de paus tot de islam te bekeren, dan dat je als studentje het Alhambra wil bekijken, als je niet over een creditcard beschikt. Ook al gebruik je die van je ouders of een familielid, want dan heb je een fotokopie en een ondergetekende brief nog van degene die de creditcard bezit… stond er in kleine lettertjes onder aan de site. Die hadden we natuurlijk niet, en hebben we het (zeer professioneel) met een in vijf minuten uitgetypt vervalst briefje op zak, snel koers richting het Alhambra gezet. Eenmaal bij de ticketbalie probeerden we ons verhaal uit te leggen, kozen we uit alle baliemedewerkers, de man uit die er het meest vriendelijk uitzag, en ik zag dat Marie achter mij zenuwachtig begon te worden. Ik zette mijn liefste stem op om het probleem uit te leggen. De man mompelde iets, vroeg naar wat gegevens en ik keek hoopvol naar de printer die onze kaartjes uitspuwde.. Ik geloof dat we de eerste van die dag moeten zijn geweest die juichend het Alhambra binnen liepen, aan de blik van de bewaker van de poort te merken... De rest van de dagen, de stad verkent, vooral Recogidas, waar je lekker kan winkelen. De laatste avond voor het vertrek,hebben we in Calle Buensuceso, bij Taquería México de vakantie van mijn nichtje gezellig tot een einde gebracht, en de volgende dag, na de lessen, afscheid genomen op het busstation, dat voor mij wel een beetje vreemd voelde toen ik terugkeerde naar het grote huis op Plaza Nueva.

Deze week was een koude week, de eerste echte. Maar telkens als ik de vroege avond, geheel in mijn sjaal gedoken, na het College van Lorca y la Generación del ’27 de heuvel afloop kijk ik uit over Granada, waarin de miljoenen lichtjes zich langzaam verspreiden over de stad. Tegen de achtergrond ligt de Sierra Nevada, diens toppen nu al bedekt zijn met een donzen laagje. Het is net een schilderij, alleen lopen we er zelf in. Soms op zo’n moment heb ik altijd zin in een zielig liedje op je Ipod. Het is hetzelfde gevoel alsof je naar een dramatische film zitten kijken, lekker janken dat heb je nodig.. zo af en toe. En als ik dan toch bezig ben, dan pak ik dat gezeur om die rotkast er gelijk bij, ik zou hem geeneens meer hoeven.. het feit dat ik nu wel een pinpasje heb maar géén code, en dat alles weer fout is gegaan bij de bank, dat je het Alhambra alleen met zo'n stomme creditcard kan betalen, en dat het gewoon koud is en regent…

Maar ondanks die kou zit er ergens ook nog altijd dat ‘warme’ gevoel dat overal in de stad verscholen zit, en wat er altijd wel is. He is net als de zon, je ziet hem niet altijd, maar hij is er ongetwijfeld. Bijvoorbeeld ook in het glas wijn, in muziek, in de bar of tablao, in herinneringen of.. in personen…

Liefs uit Andalusië

A Bittersweet Symphony...

2008-10-23T17:10:00.012+02:00

Woensdag 3.45 a.m.. Een meerstemmige Spaanse Canon galmt tot ver over Plaza Nueva, ik ken het ergens van en het klinkt eigenlijk best mooi, maar niet nu. Een beetje boos draai ik me nog een keer om en bedenk me dat ik morgen vroeg op moet, of dat ik op z’n minst vier uurtjes wilde slapen.. Mijn balkondeur heeft een lichte buiging naar binnen dus ik hoor alles. En een ritme in het Erasmus leven waarin ik me bevind? Dat heb ik al niet meer. Het is slechts een aaneenschakeling van gebeurtenissen waar de tijd ook niet belangrijk is, alleen voor school dan. Fiesta en Siesta, zijn twee belangrijke hoofdbegrippen in het Spaanse Erasmus Vocabulaire, maar laten we ook vooral de studie niet overslaan, dat is eindelijk wel het Leitmotiv, oftewel de hoofdreden dat ik hier ben.

Er is inmiddels een maand verstreken, maar het dromerige vakantiegevoel wil maar niet verdwijnen, alhoewel de herfst in Andalusie zijn intrede al heeft aangekondigd, niet alleen door de windhozen en regenbuitjes die af en toe over de vallei heen trekken, doch ook de geur van verbrand hout, geroosterde kastagnes en noten zorgvuldig bereid door een gitana op de hoek van de straat. In deze herfstachtige setting plaats ik ook afgelopen twee weken waren de fiestas medievales op de Dia del Pilar, een religieus feest, met een soort braderie van authentieke producten en barbecues in de stad. Iedere koopman gekleed in een middeleeuwse gewaad en theatervoorstellingen voor de kathedraal voor kinderen. Met de italiaanse huisgenoten van Marieke; Giulia, Paola en Manuel en (het is al bijna cliché) een riojaatje, op de trappen voor de kathedraal, so generación ’27.. Maar één tip; trek vooral geen witte broek aan. en ja, ik kan zo nog wel even doorgaan met vertellen hoe geweldig hier alles is, maar laten we de realiteit ook maar even niet vergeten, de tijd staat nóóit stil, en dat is misschien ook wel de reden dat ik er nu pas weer een nieuw verhaal op kan zetten.

Parte 1: Córdoba, tres horas para 1001 noches..

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden maar op een buiige maandag, de 15e hebben we Córdoba bezocht. Even een culturele break, tussen de Camborio, Chupeterías, de Mango en de Tapasbar door. Een typisch spaans stadje met moorse invloeden, iets ten noorden van Granada. Het is niet groot en het centrum is omringd met hoge stadsmuren en in het midden van alles staat de bekende Mezquita (Moskee) van Córdoba. Een architectonisch hoogstandje uit de achtste eeuw, dat tijdens Kalifaat van Córdoba en later in de 13e eeuw als kathedraal van het bisdom van Córdoba werd beschouwd . Het is niet alleen prachtig, maar het heeft ook nog een verhaal dus. ’s Ochtends om 8.00m uur stonden we paraat, (ja, het is werkelijk een wonder), om vervolgens drie uur te rijden, met ASEE, een studentenorganisatie die goedkope tripjes organiseert speciaal voor erasmus studenten in Granada. En écht, deze keer waren het slechts twee bussen, normaal zijn het er op z’n minst vijf..,en toch, hoewel ik de mooiste plek in de bus had.. zou ik het niet nog een keer doen. Ik houd gewoon niet van wachten op 200 man, nog minder van in de rij staan in de regen zonder paraplu als je net je haar hebt gewassen, en ja hoor, ik had nét nu die witte broek weer aan. Dat ding lijkt wel regen aan te trekken.. Hoewel Córdoba zelf wel een mooi stadje is, was er weinig te beleven vanwege de feestdag die gaande was. In Spanje betekent dat namelijk, dat álles, maar dan ook echt álles gesloten is. Behalve natuurlijk de toeristische kiosken en monumenten, de 27/7 paardenkoetsjes, en de duistere parapluverkoper op sandalen blijft natuurlijk ook gewoon zijn werk doen. De mezquita was toch wel de favoriet van de dag, en de tocht met twee Franse meisjes op zoek naar een tapasbar was ook zeker heel gezellig, maar ook de Arabische tuinen van het Alcázar deden daar zeker niet voor onder ..(alhoewel ik in plaats van lelijke Oranje Afrikaantjes als border wel een ander soort bloempje had uitgekozen.. maar ja, ‘het is mijn tuin niet’, he” zeg ik dan maar altijd. Op de terugweg ondekte is per toeval nog Sting en Cheb Mami’s, ‘Desert Rose’, die nog ergens verdwaald op mijn Ipod stond... nice, die is voor in de bus terug..!

Part 2: La Sierra Nevada..frío, viento y vino tinto..

Zoals je in Spanje de ene week met je bikini op het strand kan liggen, de volgende avond je compleet in moorse sferen kan bevinden in een téteria, kan je de andere dag opeens vijf truien over elkaar heen trekken. We hebben voor Granada ook maar een variatie op de slogan voor Spanje bedacht, (i.p.v. “een lach en je bent in Spanje”), want die vlieger gaat niet altijd op. Beter, “Alles kan… want je bent in Graná”. Nou ja, als je het heel snel uitspreekt klinkt het ongeveer hetzelfde, en die ‘lach’ komt altijd later, net als de kater’ trouwens. Zondag zijn Marieke en ik, samen met Bas en Paul uit Cartagena, de Sierra opgeklommen. Nou ja, met hulp van een Seat Ibiza voor de eerste 25000 meter maar die laatste 300 hebben we toch écht zelf gedaan. Natuurlijk is in Spanje hier niet alles zo gezegd, zo maar even gedaan?.. , want ook uitgerekend deze zondag moest er weer een hardloopevenement in stad zijn waardoor alles afgesloten was, en na een half uur de bordjes ; Sierra Nevada”volgen waarbij we telkens weer op de zelfde plek aankwamen besloten we toch maar een andere weg te nemen.. Daar gingen we dan, de berg op, muziek aan; ‘I’ve got a feelin’inside ..’ en het roadtrip- gevoel kwam weer helemaal naar boven, en ik weer blij. De eerste stop was een informatiepunt in de bergen, met een bordje dat het alleen op maandag gesloten zou zijn. Het uitzicht was fantaaástisch maar er was werkelijk geen kip te bekennen, dus besloten we maar verder te rijden. Segunda parada, Monachil! Een uitgestorven skidorp, maar waarempel, er was een kiosk open waar we iets konden vragen voor eventuele korte wandelroutes, met de nadruk op ‘kort’ hoopte ik stiekem natuurlijk, want de bergen zagen er werkelijk bedreigend uit, voor iemand die maar twee uur heeft geslapen de nacht ervoor. Hier werden we van het ene plein naar het ander gestuurd, en toen we erachter kwamen dat het hele dorp uit slechts pleinen bestond en ook een uitgestorven indruk werken besloten we maar verder de Sierra in te gaan.. Toen we onderweg waren, opeens in ‘the middle of nowhere’, een bar met zo’n groot amerikaans higway bord: ‘abierto todo el año’ (het hele jaar geopend). Alleen Dios wist waar we zaten maar we gingen ook hier toch maar naar binnen. Een vriendelijk Spanjaard, die me deed denken aan dat knorrige personage uit Heidi , wees een paar keer in het rond, mompelde over een Laguna die achter de berg moest liggen, dat wel de moeite waard was om te bezichtigen. En toen we de deur uitliepen riep hij nog: “Si los nubes se van a bajar, hay que regresar”*, en hee ‘die rijmt’ dacht ik bij mezelf, zonder er verder nog over de betekenis na te denken. (*Als de wolken gaan dalen, moeten jullie terugkeren).. en vol goede moed, liepen we richting berg.

Ruim een half uur hebben we omhoog gelopen, richting een groot kruis ergens halverwege de berg, en daar even wat plaatjes geschoten ten midden van wat andere wandelaars die veelal hetzelfde deden. We passeerden dit stuk, en liepen vervolgens nog wat verder omhoog de bergen in over. Na een half uur, werden de paden echter minder goed begaanbaar en kwamen we ook steeds minder van die nordic walkers tegen, maar we wisten zeker dat we nu in de buurt van de Lagune de las Yeguas moesten zitten’, dat kon niet anders..dus liepen we maar door over een smal paadje achter een hoge top (het deed me denken uit zo’n scene van Lord of the Rings, toen ik de foto’s terugzag, alleen het pakpaard ontbrak nog). Uiteraard konden we niet zien wat de wolken deden, áchter deze top.. Beste lezer, je voelt het al aankomen.. Een koude wind, stak op, toen we tussen de twee bergen doorliepen, en ook de wolken kruisten jammergenoeg ons pad.. En ook nét op dit moment, en niet er voor, noch erna, herinnerde ik de woorden van de man uit de bar ‘als de wolken....

Na tien minuten vonden we godzijdank een schuilplaats in een verlaten skiliftstation, ergens in de bergen. En echt, deze komt zeker in de top 5 van raarste plekken waar ik ooit gepicknickt heb.. Weer niemand te bekennen,ze waren er nog aan het verbouwen, want er stonden overal kranen, werktuigen, mappen en computers etc. In de hal, zochten we even vier stoffige stoelen bij elkaar, en zo konden we tenminste schuilen tegen het weer, ook al waren we min of meer al doorweekt, maar met Eve’s homemade tapas- pakket, olijven en een fles wijn werd het leed toch enigszins verzacht. Na een klein uurtje,toen de wind was gaan liggen, bereidden we ons maar voor op de afdaling die gelukkig altijd sneller gaat, en waren we ook zoo weer beneden bij de bar. De man schudde met zijn hoofd, in de trant van, ‘die jongeren ook altijd’, en na iets warms verlieten we de bar en stond de Seat Ibiza gelukkig nog op dezelfde plek op de parkeerplaats. De kachel op tachtig, en gaan met die banaan…

Parte 3; La vuelta a Granada, y la pura realidad

En ja, voordat jullie allemaal weer gaan denken, dat het verhaal mooi tot een einde zal komen, zal ik maar gelijk nog even met de deur in huis vallen, en het bittere randje in het laatste deel van de Granada- symfonie maar even aandikken: Ik ben namelijk mijn pinpas kwijt...

Toen ik maandag mijn pasfoto wilde kopieren in de copyshop bij de universiteit, merkte ik dat het leren vakje waar hij zich normaal in mijn portomonnee zit, leeg was. No pasa nada dacht ik, maar ik vond het wel vreemd, en ik ben snel naar huis gelopen om de ongeveer twaalf tassen om te keren of hij daar niet mogelijk ergens in was blijven hangen. Na de negende tas, een omgekeerd bureau, bed, sieradendoos en de rest van de piso begon ik me toch wel zorgen te maken. En ben maar gelijk naar de bank gegaan waar ik voor het laatst had gepind, .. c*ñ* dat was vrijdag. De vrouw achter de balie was kortaf tegen me, en meldde dat als ik hem mogelijk in de pinautomaat had laten zitten dat ze hem dan naar Nederland op zouden sturen. Nou, das lekker dan. Kon ze niet gewoon even gaan checken of dat hij soms hier in het gebouw (nota bene ónder mijn piso) zou bevinden, dat zou me een hoop ellende besparen. Maar nee, dat was niet mogelijk. Daar hebben we het al, alle herinneringen uit Andalucía 2006 kwamen weer naar boven, en ik heb de boel maar meteen laten blokkeren. Ik wéét ook gewoon echt niet wat ik er gedaan heb, maar de Spaanse pinautomaten zijn nou eenmaal niet uitgerust met een alarmsysteem voor het uitnemen van je pasje, zoals in Nederland wel het geval is. En ik herinner me dat ik weer heb staan te kleppen, en in alle haast het geld en een bonnetje eruit heb genomen, en ja.. bij de Caja Rural.. ja hoor.. Krijg je je pasje als laatst. Maar dit is nog niet alles, de bank in Nederland wilde me in eerste instantie géén nieuwe sturen, omdat ik niet door heb gegeven dat ik voor studie in het buitenland zat.. Nou brak me werkelijk de klomp, want ik wil altijd alles tot in de puntjes geregeld hebben, zodat ik dit soort gezeur kan voorkomen, en er is niemand, maar dan ook niemand van de hele universiteit of wat dan ook, die me hierop heeft gewezen. Ik heb er ook geen moment bij stil gestaan, maar goed, na een onderhandeling van 20 minuten plus wachttijd, met mijn Nederlandse telefoon vanuit Spanje, werd er dan tóch een uitzondering gemaakt gelukkig, en moest ik alle documenten weer gaan faxen.. Gáán we weer, maar goed, als ik het daarmee geregeld kan krijgen.? Pues.. BIEN. Gelukkig heb ik genoeg mensen die me hier kunnen helpen, maar hoe lang ik hier nou weer op moet wachten…

Die avond zijn we naar de Tortuga gegaan met wat lokale bekenden, hadden we gisterenavond een ongeplande maar te gekke ‘80s’ party in de Vogue, liggen Marieke en ik dubbel om een catalaans lesje over ‘peusec’ (anti-zweetvoetenmiddel) en over het feit dat ik enorme spierpijn heb van een potje tafelvoetbal, blijft ‘hay ‘más’ amores’ een klassieker. Daarnaast is nummer 72 in de Chupeteria nog steeds mijn favoriet én telkens als ik jullie mailtjes en berichtjes lees verschijnt er toch weer de glimlach (dankjulliewel!), die een kwartier lang niet van mijn gezicht te poetsen valt. Alle leuke dingen wegen dan toch weer zwaarder om je daar ook maar meer dan twee dagen druk over te maken. We zijn tenslotte in Granada. Basta…!

Liefs Eva

Un poco de Nostalgia..

2008-10-09T16:23:00.009+02:00

Afgelopen maandag in de bus, van Granada naar Almuñecar, dacht ik even terug aan de vakanties uit mijn kindertijd, toen na de pasionele en doordringende klanken uit de kelen van de gitanos, opeens lieflijk genoeg ‘Une belle histoire’ van Michel Fugain, uit de radio klonk. Een vriendelijk intermezzo tijdens zo'n tocht, want zo ruw als de stem van een klassieke flamencozanger wat normaalgesproken door de bus galmt, zag ik ook het Andalusische berglandschap voor me. Langs verlaten keramiek winkels, pottenverkopers en haciënda’s, dacht ik weer aan de eindeloze ritten op de achterbank samen met mijn zusjes, in Frankrijk, op weg naar de kust. Vaak fantaserend over de letters van de franse nummerplaten, waar soms rare woordspelingen uit voort kwamen, of zwaaiend naar passerende vrachtwagenchauffeurs en de mensen in de voorbijkomende treinen, die altijd harder gingen. En ook herinnerde ik me een achterbankklassieker van Lau, mijn zusje, die gewoon áltijd werkte: “Mama?..Eef en Allie, willen echt héél graag een snoepje, mag dat?”... Ja, deze gedachten bracht de chansonnier zomaar weer even in me naar boven op een zonnige maandag in Spanje. En wat als kind lange uren rijden leek, is nu zo gepiept, want als ik me bedenk dat we in Mexico er nog geen half uur over na hoeven denken of we de zeven uur durende rit naar naar de hoofdstad wel zouden maken, ja dus. Als je dan weer bedenkt dat het net zo ver is, als van Nijmegen naar Parijs.... ach ja, laat ik er maar over ophouden, time flies, en iedereen herkent het vast, als je maar weet dat ik aan jullie denk, zo nu en dan…

En toch, ook deze week is weer gevlogen. En naast de lijst mannen, die nóg langer is geworden, kan ik er een nieuwe docentenlijst bij maken. Je hebt ze namelijk ik alle soorten en maten, goede en slechte, dikke en dunne, maar voornamelijk veel mannen hier. De afgelopen week heb ik namelijk zoveel vakken gevolgd, en ben ik vier dagen ’s ochtends ‘vroeg’ de berg opgelopen en ’s avonds weer afgedaald en zelfs dán was het nog moeilijk om een beslissing te maken. Het vakkenlijstje wat ik van te voren had gemaakt, werd al naar één dag aanzienlijk korter, en ná de tweede dag, na een college over prehistorisch gesteente met drie mensen (zie je me al zitten met m'n nieuwe Zara sunglasses), een buitengewoon deprimerend personage voor Spaans Art Nouveau theater, twee anti- Erasmus docenten, een dictator uit de ouwe tijd, een foutieve vakbeschrijving, en een paar onbekende reglementen..én leraren die niet eens op kwamen dagen… zakte ons de moed wel een beetje in de schoenen, als we in de comedor van de faculteit onze lijstjes grofweg met rode pen inkortten. Om een lang, en vooral saai verhaal kort te maken, van de lijst die ik had opgegeven, is werkelijk niet één vak overgebleven. Want hoe gek het ook klinkt, het niveau van Spaanse vakken in Nederland is toch écht wel hoger. Toch heb ik het bij elkaar geraapt, én zelfs een perfect rooster weten te construeren, en volg ik zowel Arte Préhispanica, als Arte Mudéjar. Bij Spaans, El Español y los Lenguajes Especializados en Historia de la España Actual, én Federico García Lorca y la Generacion de ’27. ..And I’m happy with it..!

En toen, hadden we opeens zin in het strand, dus hebben we zondagavond besloten dat we maandagochtend de bus naar Almuñecar zouden pakken, waar we op het strand, een goed gesprek hadden met Felix (en Shadow, zijn pup) een Duitse avonturier die in een tentje langs de stranden van de Costa del Sol trekt, en een paar italiaanse heren waarmee we wat hebben gedronken op een terras. Verder breng ik de dagen voornamelijk door in de tapasbar of téteria, of ga ik ergens dansen, kom ik soms dan om elf uur dan weer om vijf uur thuis.. ga ik naar college, word ik een keer in de lucht gegooid door Deimos, een cubaanse salsajongen.. of lekker wandelen naar een Mirador , de zonsondergang afkijken op een muurtje op de berg, en dan je verbazen dat het toch écht diezelfde zon is, die we in Nederland ook hebben, maar nooit zien (zie foto’s).. En dan de tablaos passeert, met de fiere andalusische paarden aan de muur geknoopt, terwijl hun baasjes een tablao in zijn gedoken voor een caña, verzetten wij onze weg voor een tapasje bij de chicos op de paseo de los tristes. Maar soms ook gewoon gezellige boven, bij Marieke. Diens traditioneel Spaans doch krakkemikkig huis, ook telkens weer voor verassingen zorgt. Want dan hebben ze geen warm water, dan weer geen licht, gas of/en internet, we hebben alles al gehad. Maar met een beetje creativiteit, een José die verstand van zaken heeft, (ook van vooroorlogse stoppenkasten), én een flesje rioja, komt het altijd wel weer op z’n pootjes terecht. En de avonden zonder stroom, hebben immers ook wel iets.. En daar zijn ze het in Utrecht vast ook mee eens.. toch?

Al met al, we hebben het voor de zekerheid toch nog maar even gevraagd aan de wietkoning van beneden, een Argentijn verrassend genoeg, of we dan nog eens bij hem mochten koken (zij koken ook electrisch) als die stoppen er boven weer eens uit knallen..

Liefs uit Granada

Tinto de Verano, Chocolate en Baklava, en een beetje Salsa

2008-09-28T12:27:00.008+02:00

Het is zondagochtend 11.30, het regent een beetje… Dik twee weken zijn inmiddels verstreken, en ik voel me wel al een beetje thuis in Graná. Misschien wordt het tijd om er maar weer eens iets over te vertellen tussen alle gesprekken door, want ja, “time flies when your having fun”. Waar ik de afgelopen dagen heb uitgehangen weet ik ook allemaal niet meer precies.. alleen ik weet inmiddels wel waar ik de lekkerste baklava kan halen, goede tapas kan eten en waar we het best de salsa kunnen dansen, en waarempel.. het zit allemaal om de hoek. Ook probeer ik maar weer eens een vermakelijk nieuw verhaaltje in elkaar te flansen, maar met skype, msn, mail, telefoon en een gillende jaime die vanuit de badkamer vraagt of dat ik de boiler opnieuw aan wil zetten, of vraagt hoe de citruspers nou ook alweer werkt, is dat niet zo maar even gedaan.

De afgelopen dagen hebben we ook vooral Calle Recogidas afgestruind naar iets fatsoenlijks om aan te kunnen trekken, want tja, aan een koffertje afmeting weekendtas, voel ik me als een net alsof ik me zo kan verenigen met de talloze hippies in het Albaycin, die altijd dezelfde serenades brengen aan de altijd onbekende geliefden, en die verder ook niks nodig hebben.. Zij misschien niet, maar mijn ietwat matrialistische deel helaas toch echt wel. En op de achtergrond klinkt weer zachtjes ‘Mi primer millon’ van Bacilos vanuit mijn kamertje op de Plaza Nueva.

Verder doen we alles via de gemakkelijke weg; ‘Relax the max’. Een beetje Spaans dat wel, dus we raken al aardig ingeburgerd. Alleen, enige lastige vraagstukken waar Jaim en ik elke dag weer mee te kampen hebben zijn: “Wat moeten we nu weer aan?, is het niet té (kort)? Of zal ik die hakken wel aandoen?”..Ook welke thee zullen we kiezen (lees: ca. 981 smaken) is iets wat me altijd weer toch twijfels beweegt. Tja het leven gaat niet over rozen..soms.. want ook ben ik trouwens al een keer languit over straat gegaan voor de deur van het appartement (nee, mama, ik had niet gedronken), en ik heb natuurlijk alweer mijn eerste Rioja vlek op mijn witte broek gesignaleerd. Verder heb ik ook nog steeds geen kledingkast, want die is besteld bij één of andere teletienda, waarvoor wordt gebeld als ze aan de deur staan. Ik hoop trouwens écht niet dat we worden geacht deze zelf in elkaar te zetten?! Nou ja, gelukkig heb ik al wat telefoonnummers van Juanitos en Carlossen al verzameld die dat allemaal wel zou kunnen doen...

Trouwens, over Carlossen en Juanitos gesproken. De lijst telefoonnummers van ons drieën bij elkaar, begint toch al aardig lang te worden.. En we zeggen altijd; “sms’en ze/we na een paar keer niet terug?, Niks aan het handje, de rij is nog lang”. Want voor ieder probleem wat we mogelijk nog tegen kunnen komen hebben we een adresje. Zo hebben we een Madrileense technicus Antonio leren kennen, voor eventueel de afwasmachine of één van de andere huishoudelijke apparaten.. Een knappe portugese economicus, een undercoveragent Miguel die werkt voor de staat, een leraar informatica, sing and songwriter José, een neurochirurg die bij ons al heeft vastgesteld dat er aan onze sociale kwab niks schort, een dansleraar die de flamenco wil dansen in de grotten van Sacromonte met zonsondergang, een stel obers die ons maar al te graag willen uitnodigen voor een etentje buiten bij maanlicht, de Italiaanse huisgenoten van Marieke die fantástisch koken kunnen en natuurlijk onze vaste cubaan Nelson waarbij we iedere avond even langsgaan voor een mojito en/of salsatje. Ook hebben we zelfs onze private klusjes-boliviaan, Fredie, die dan weer een deur weg komt halen of onze bureaus opnieuw in elkaar zet. En gisteravond in el Taller Latino, op de Cuesta de Gómerez om de hoek, ‘t is echt waar, een Chileen met twaalf (hispano-árabe)paarden die ons uitnodigde voor een tochtje over het strand van Torremolinos.Tja,.. soms kan ik weer bergen verzetten, denk ik dan, en dan hebben we het nog niet eens over de kwaliteiten van al onze Erasmus collega’s gehad…

En ja, last but not least, zeker niet onbelangrijk. Morgen begint de universiteit. Dinsdag hadden we een kleine introductie op de Faculteit bij Triunfo, en ben ik inmiddels in het bezit van een splinternieuwe blauwe UGR map, en een Coca Cola rugzak. Ja,het eerste ben ik zeker trots op.. En ondanks het filmpje aan het begin dat niet echt uitnodigend klonk door de zware filmmuziek á Lord of the Rings, klonk het verder allemaal goed. Zeer georganiseerd, modern en duidelijk, ik heb namelijk wel eens slechter gehad in Spanje. De student staat hier op één, dus ik voel me zeker welkom. En het komt erop neer dat je de eerste week alle vakken mag gaan volgen die je maar wilt, en daarna pas een selectie kan maken. Nou, de vrijdag houd ik vrij, dat weet ik nu al, maar verder gaan we écht aan de slag dus…

Ojee, klein probleempje, de fontanero komt morgen voor een klein lek in de afvoer, zei Javi gister.... Nou, ik ga even aan Jaim vragen hoe we dat nou weer gaan doen, we zijn er namelijk niet, morgen…

Eva

La bajada del sol

Si sacamos la plata, o no la sacamos..

2008-09-21T19:38:00.007+02:00

De afgelopen paar dagen hebben we ons als echt citygirls bewogen.. Telkens als we de sleutel beneden in de grote glazen deur met tralies,van het gebouw steken worden we aangekeken door passerende toeristen en studenten, die ons met een schuin oog aankijken of we hier wel thuishoren. Je zou er bijna een zonnebril voor opzetten, wat je Jaime dan ook gewoon lekker doet..

Vrijdagavond, zou Pepe langskomen om de huur te innen van ons beide, incl. de borg. Daarvoor moeten we hem bellen, zodat hij ons buiten opwacht om met ons mee te gaan pinnen. Beneden op de hoek wacht hij ons op bij zijn motor, waar het geld geteld wordt. .. Ja, het is bijna komisch hoe we onze zaken soms telefonisch en onder 8 ogen afhandelen.. Alsof we zowat drugshandelaars zijn…’sí, claro, sí está tarde sacamos la plata, por supuesto’, (vert. jaa, vanavond komt het (cash)geld eraan ..natuurlijk) zoals Jaime dat zo lekker zegt, dus compleet met bodyguard liepen we richting pinautomaat. Natuurlijk moest het weer zo zijn dat de pinautomaat niet meewerkte, want onze studentenrekeningen hebben natuurlijk een armoedig limiet (ach ja.. het is tenslotte ook wel veilig), en er kwam dus géén geld uit..Goed, volgens Pepe hoefde we ons geen zorgen te maken en we doken de eerste beste tapasbar in met hem, maandag hoefden we pas met het geld over de brug komen…

Na de verhuizing zijn Jaime, Marieke en ik, meteen in stijl met de taxi naar de supermarkt gegaan… om inkopen te doen voor de piso. Bij de Carrefour Armilla, die zo groot was dat ie me deed denken aan de Wal-Mart in Mexico. We laaiden we de kar vol met een dekbedden, keukengerei, boodschappen, schoonmaakspullen, pantoffels en andere leuke dingen en probeerden Jaime en ik nog de kindermountainbikes uit in de enorme winkel.. Zingend met de steel van de mop, als een stel spartaanse soldaten, paradeerden we door de enorme winkel naar de afdeling wasmiddelen waar Jaime nog een leuke chico tegen het lijf liep. Ja, net op dát moment..Net met de mop in de hand, en Jaime dansend met twee flessen wasmiddelen, passeerde hij natuurlijk. Jaime besefte dat als ze nu niks zei, dat die jongen gedacht moet hebben dat we niet helemaal honderd waren, maar gelukkig wist ze snel te improviseren door te vragen wélk van de twee wasmiddelen, nou in de aanbieding was… Hij lachte, keken elkaar aan, en we lachten een beetje ongemakkelijk terug. Terwijl Jaime nog druk bezig was met de afdeling föhns en stijltangen, liepen Marieke en ik met een kar die we onderhand met z’n tweeën moesten duwen. We betaalden, en belden wederom een taxi om ons op te pikken op de parkeerplaats. Een beetje chagrijnig laaide de taxista onze boodschappen voor een jaren achterin, wat moet ie gedachten hebben; ‘Zij komen de winter wel door..?’ 'A dónde vamos?' En ik reageerde maar al te graag.. want Plaza Nueva ..is toch wel een triomfantelijk gevoel..Hij zweeg als een dode, terwijl wij luid zingend in de taxi intuïntion van Shakira meeblèrden.. hij nam het ons vast niet in dank af.. Midden op Plaza Nueva.. een beetje onhandig dat wel, laaide ie onze spullen weer uit, en voordat we hem wilden bedanken was hij reeds vertrokken.. Ja, had je maar geen taxichauffeur moeten worden, dacht ik..Thuis belde Javier me, hij had een kast besteld voor mij en donderdag kwamen ze hem bouwen in mijn kamer, en er kwam evenals een splinternieuw bureau.. ‘het moet niet gekker meer worden', dacht ik..

Het loopt onderhand tegen negenen.. ‘Kom’, we gaan tapas eten bij de Mirador in het Albaycín (Arabische wijk), met uitzicht op het Alhambra, dat is zoo mooi s’avonds...

(’s avonds kreeg ik nog een klein-smsje van Marieke):
“Beter met Eva en Jaime aan elke hand, dan alleen door het Granada-land..”

Ik ging nog even op mijn evita- balkonnetje staan, en glimlach naar ‘los Reyes Católicos’ (de katholieke koningen) die onbeweegelijk op een sokkel bij de verlichte fontein staan… Granada..wat een heerlijke stad…!

La vida es sueño..

2008-09-20T02:29:00.021+02:00

Hij praatte rap, plat andalusisch, de man aan de telefoon.. maar door de vele telefoontjes die ik deze dagen al had gepleegd was ik daar handig mee geworden. Het was weleens onduidelijker geweest. Ik snapte wat ik kon verwachtten, waar en hoe laat ik moest zijn, Reyes Catolicas –Plaza Nueva, nummer 63, derde verdieping. De man heette Javier. Marieke en ik wachtte op het bankje voor het gebouw, het was werkelijk een paleis. Ik durfde niks meer te zeggen en me er alle helemaal niet op te verheugen dat ik hier misschien zou kunnen wonen. Wat moet ie wel denken van mij,; ‘dát kleine blonde meisje, met die gouden laarsjes in mijn appartement?’ Marieke zei nog ‘ Als je daarboven op dat balkon gaat staan ben je net Evita’. Ik glimlachte zenuwachtig. Na vijf minuten, belde ik Javier dat ik voor het gebouw stond, en hij opende de deuren van het gebouw, liepen naar boven en daar wachtte mij iets moois..

Lees het, dit is wat er gebeurde..De mail die ik inmiddels vandaag maar naar mijn familie heb gestuurd..

HOLAAAAAAAA!

Jullie hebben mijn verhaal vast gelezen. En nu weet ik niet wwaar ik moet beginnen .. er is me iets overkomen daar had ik nog niet eens van kunnen dromen!! Het was terecht op een of andere manier dat José afbelde, gelukkig eigenlijk. Ik ben daardoor zo driftig gaan zoeken naar een andere kamer, dan maar een compleet gebouw, kasteel,etc.... Ik heb dus gereageerd op een veel te duur appartement wat net een half uurtje op de site stond, vanuit het kleine kamertje van Marieke aan de Calle Salamanca.. Ik leek wel gek geworden..Het vervolgverhaal dus komt nu.. jullie zijn de eerste.. haha,, want veeltijd heb ik nog niet gehad om het allemaal te kunnen bevatten..

Ik sprak dus af met die vriendlijke man aan de telefoon, en kon een uurtje later langskomen voor het appartement.. Jaimie (dat andere meisje belde net Mariek dat ze ook nog niks had gevonden..) Dus daarom reageerde ik erop, een risico dat ik heb genomen want ik kon het nooit in mijn eentje betalen namelijk... Het appartement ligt werkelijk in het HART van Granada.. Plaza Nueva, reyes catolicos 13 (ook dat nog..), 3e etage.. boven een restaurantje 'La Castellana".. Ik zat te waachten op het bankje met mariek, en ik zei dat het vast niet zou gaan lukken.. Het was luxe dus ze wilde vast geen studenten, of mensen voor een half jaar (want dat was een probleem blijkbaar bij de meeste kamers).. Eenmaal binnen, door een luxe trppehuis met lift en concierge zagen we het appartement..werkelijk prachtig !!!! De man was docent dokter aan de uni van Granada en werkte door het hele land, ging naar het buitenland voor congressen, een rustige man.. Die kon ik wel vertrouwen.. In het appartement hingen diplomas en dingen.. hij is echt, geen oplichter dus.. maar hij moest met spoed van het appartement af omdat hij een jaar naar barcelona ging voor werk aan de uni daar...Ik lanceerde al mijn twijfel vragen; of ik kon blijven tot maart, en alles.. Hij was zelfs bereid nog spullen voor ons te kopen.. Geld is geen probleem zei hij.. ik wil alleen niet dat het leegstaat.. Het is prahctig, groot, keuken, badkamer, evita-balkon, studeerkamer en slaapkamers voor twee.. Hij wilde alleen geen feesten in het huis, vanwege de dure mensen die er wonen in het gebouw..Helemaal enthousiast belde ik haastig Jaimie, of ze lang komen die wilde ik niet laten schieten.. een topkans.. buiten was nog een wachtend stel dus we moesten die avond beslissen. Jaimie kwam, binnen 5 min. helemaal verrast..Ook marieke keek haar ogen uit...

We praatten, en beslisten. we hebben het gedaan! Hij gunde het ons.. ik vertelde hem van mijn tegenslagen en hij moet beslist mijn gelukkige gezicht hebben gezien.. De man is meester in de rechten, dus het advocatenbureau onder hem, zorgde voor een contarct, en de volgende ochtend konden we langskomen om 10 uur. We stelde alle twijfels en vragen.. spraken met de supervisor Pepe, waaraan we het geld maandelijks betalen (300 ieder p.m.) en een maand borg.. Het contract was helder en duidelijk..ik kan ook zoo weer weg als je wilt, we hebben het met vier man doorgenomen.. Jaim, ik , Pepe en Javier (de huurder).. Het staat op naam van Jaimie, zij blijft een jaar, dus dat was slimmer en ik sta tot februari, 31, 2009.. maar als ik eerder/later weg wil/moet, kan dat, maar dan verlies je een maand borg uiteraard... Het is een droom.. HEt is zoo PRACHTIG, en niet te bevatten.. een buitnekanss waarop ik gewoon wanhopig, gereageerd. Zoveel pech en dan zoveel geluk.. Het is nog mooir dan je denkt, een hilton met uitzicht op het alhambra, met alles, internet, 2persoonbed, álles in het hart van Granada!! Ik stuur zo wat foto’s en ojaa, sorry voor de spelfouten.. maar dit moeten jullie gewoon ff snel weten.. Een droom is wel uitgekomen denk ik…

Kus Eva

Evita op Evita balkon..

Het uitzicht op Reyes Católicos vanuit mijn kamer..

De keuken

La busqueda

2008-09-19T02:05:00.002+02:00

“No desesperes, ni siquiera por el hecho de que no desesperas. Cuando todo parece terminado, surgen nuevas fuerzas. Esto significa que vives”

Franz Kafka

Vanochtend na een verfrissende douche in het hostel, (met de nadruk op verfrissend want in het hele Albaycin was het warme water afgesloten), liep ik vanochtend weer vol goede moet richting de Calle Salamanca, waar Marieke woont. Ik had nog een aantal afspraken staan, om huisjes te bekijken, en de avond ervoor was ik getipt door een vriendelijk Duits meisje in het hostel, voor een kamer in een zijstraatje van de Gran Vía, vlakbij de Universiteit. Na een traditioneel Spaans ontbijt van Churros con Chocolate (deegstengels met dikke chocola) in de lokale Panadería, aan een pleintje achter de kathedraal, konden we weer een halve dag vooruit, en zetten we onze weg voort richting de straat waar het huisje zich moest bevinden.

Een vriendelijk jongen die daar nog alleen woonde, zag ons aankomen vanaf het balkonnetje op de derde verdieping en opende deuren. Na een korte rondleiding door zijn verdieping, dat bestond uit een salon met twee balkons, een badkamer, keuken en twee slaapkamers, was ik serieus geinteresseerd. Het huis had werkelijk alles wat ik nodig had. De Spanjaard José, afkomstig uit Cádiz, was duidelijk geweest over de prijs en het verbruik, een student architectuur, een buitengewoon vriendelijk en net persoon, misschien wel té, in mijn ogen. Het kamertje wat ik zou krijgen, was klein en rustig, met bureau, bed en kast en ik hoefde alles alleen maar met hem te delen, en ik kon probleemloos blijven tot februari. Ik had echter nog één afspraak staan, een studio aan de Calle Mesones, en vertelde hem dat ik vanavond zou bellen en de beslissing zou maken. ‘Ok, perfecto’, was zijn antwoord. Helemaal exited, liep ik met Marieke terug over de Gran Vía, richting Plaza Nueva, en eigenlijk hoefde ik al niet meer na te denken.. Na de teleurstellingen van gisteren,pijnlijke voeten, en die doos die ik nog steeds mis, leek me dit de meest geschikte kamer, en ik had eigenlijk geen zin meer om verder te zoeken.. Ik wist het zeker.

Op een terrasje met Marieke,nog geen half uur later gok ik, toetste ik het nummer in van José op mijn Spaanse mobiel. Hij reageerde enthousiast, heeft minstens drie keer gezegd dat hij blij is dat ik de kamer wilde, bood me zelfs aan te helpen verhuizen, en dat ik er morgen al in zou kunnen! Breed, glimlachend gaf ik de ober al mijn kleingeld aan fooi, en verlieten we het terras om alvast wat nieuwe handdoeken en beddengoed te gaan shoppen in de binnenstad van Granada..! Bepakt , bezakt en gelukkig passeerden we tegen drie uur ’s middags hostal Oasis, waar ik verbleef, en vol trots annuleerde ik de reservering voor de volgende tien dagen. ‘Jaha.. ik héb een kamer’, dacht ik stiekem en wierp een schuine blik richting alle Duitsers in mijn hostel, druk zoekend op hun laptopjes naar goedkope flatjes in het centrum…

En toen, slechts tien minuten ná de annulering, gebeurde het… In de salon van het hostel, al skypend achter mijn laptop naar het thuisfront, voelde ik mijn telefoon trillen in mijn zak.. het was José. Vriendelijk groette ik hem, en opeens hoorde ik een twijfel in zijn stem, die me de rillingen bezorgde. Hij vertelde me dat het hem héél erg spijt, net de bank was gepasseerd voor wat formaliteiten, en ja, toch misschien op zoek was naar iemand voor een jaar.. Ik heb het nog geprobeerd,bijna gesmeekt, maar hij zou de piso zelf ook verlaten en hij vond het risico te groot.. Het enige wat hij voor me kon doen was het nummer geven van een vriend bij Recogidas, die misschien nog wel wat vrij had..

Ik bleef achter, volkomen machteloos met de mobiel en tas met de sinaasappelhanddoekjes in mijn hand. Ik belde wanhopig Marieke, die direct naar me toe kwam, en vocht ik tegen een opkomende traan, want ik had immers net mijn ouders het geweldige nieuws verteld, tien minuten geleden de reservering gecancelled, en dat kon ik niet meer terugdraaien. Morgen om negen uur moest ik opnieuw reserveren in de hoop dat er nog iets vrij zou zijn, en het is druk hier, zeg ik je.. Ik beland op de straat tussen de talloze junks en hippies dacht… Het kon gewoon niet waar zijn..

Ook, Marieke kon het haast niet bevatten, maar ik kon iig altijd op de sofa in haar piso slapen, dus de straat was gelukkig van de baan. ‘Niet bij de pakken neer gaan zitten, Eef’.. sprak ik mezelf streng toe.., maar toch, zoveel pech in één week?! Nou ja, ‘Wat er ook gebeurd, altijd blijven lachen” die Bassie en Adriaan slogan zo stom nog niet eigenlijk.. En een beetje driftig greep ik mijn telefoon om voor Mesones te bellen, de rest had ook niet meer gereageerd.
Half vijf in de middag, wachtten we op een verstrooide portier voor nummer 57, die tien minuten te laat kwam. Het was een beetje gaan regenen, en we volgden de man naar binnen om een studio te bekijken in het hart van de stad. Ik had me er best wel wat van voorgesteld,deze studio, dat mocht ook wel voor 350 euro, maar het was werkelijk een donker hol, met knullig keukentje en oude meubels, naast het bed. Nee, ik had geen zin om onder een afzuigkap te slapen, al kreeg ik er geld bij.. Ik bedankte hem vriendelijk en zocht mijn weg naar de uitgang.

Diep teleurgesteld, alle nummers waren gebeld, besloten we naar het kamertje van Marieke te gaan, om maar weer internet af te struinen, ook naar complete piso’s en gebouwen.. want ik was wereklijk ten einde raad. Op dat moment belde Jaimie dat ze ook nog niks had gevonden, helaas... En ja.. op het balkon aan de Calle Salamanca, verscheen een korte advertentie van een uur oud, bestaand uit slechts enkele woorden; Apartamento, Reyes Católicos- Plaza Nueva, amueblado, cocina equipado..perfecto. Ik zou er nooit op gereageerd hebben als ik niet zo wanhopig te werk was gegaan, maar goed.. Ik toetste het nummer, en een vriendelijke man stond me te woord..

(wordt vervolgd)… ;)

Granada, la Ciudad de los Sueños...

2008-09-17T18:20:00.008+02:00

Daar sta ik dan, sola. Met twee voeten, weer op de grond in Granada. ‘Sabemos que volverás’, was immers de boodschap in 2006. De busreis was rustig, alle tijd om nog even wat nummers te noteren, vakken uit te zoeken in de bus etc. Hostel Oasis is gezellig, en de arabische wijk nog gezelliger. Granada is als een grote huiskamer waar je gezellig overal aan kan schuiven, voor een tapa of een tinto de verano, cachimba, lo que sea..

Ik dumpte mijn spullen in het hostel en trok de stad in, op zoek naar advertenties, en voor het Granada gevoel nattuurlijk. Kruistte de Carcél baja, en Calle Elvira, via Plaza Nueva om even een glimp op te kunnen vangen van het huis op de Cuesta de Gómerez, aan de voet van het Alhambra. Met de eigenaar van dit huis, had ik namelijk al vaak gemaild en misschien was dit wel iets voor mij geweest. Ook passeerde ik stiekem ook nog even het straatje waar Marieke woonde, de Calle Salamanca vlak achter de kathedraal. Het was een prachtig smal straatje, hoge huizen, met kleine balkonnetjes, hier zou ik ook wel kunnen wonen al was mijn kamer 8m3. Ik wierp een blik omhoog, maar zag niemand en liep richting Reyes Católicos om terug te gaan naar het hostel, het moest tegen tweeen zijn geweest. Slenterend over de sierlijke troittoirs, hoorde ik opeens een stem achter me. “Eva …?” Het was Marieke, die achter me liep. De halve weg, ik herinner me niet waar we allemaal heen zijn gelopen, hebben we aan één stuk door lopen kletsen over Granada,kofferleed, kamers, school, en het huis waar ze woont. En zijn we vervolgens op een terras neergestreken om nog verder te kunnen kletsen… Ik vergat helemaal waarom ik nou de stad in was gegaan, namelijk om meteen een spaanse mobiel te kopen, en een uurtje later had ik hem in mijn hand.. een gloednieuwe telefóno básico, met beltegoed.. immers dat dat dácht ik...

En zoals het spreekwoord luidt; “zelfs een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen”, ging dat voor natuurlijk weer niet op.. In de winkel heb ik wederom de kleine lettertjes niet gelezen, want na één keer bellen sprak een vriendelijke stem mij toe dat ik géén beltegoed meer had.. Er zat namelijk zo’n kaartje waar je alle (adres)gegeven moet schrijven en opsturen naar Vodafone.. en dán pas kreeg je je twaalf euritos. Nou is dit ook weer géén hele grote ramp, kan er ook nog wel bij.. maar er was me nog niet iets fatsoenlijks gelukt.. Met een nepsmile lachtte ik de eerste beste verkoper van de sigarenwinkeltje,oftewel peukería (Fabie 2006), om er twintig euro op te zetten. Zo gezegd zo gedaan, en ik belde alle nummers die ik genoteerd had staan..

Sommige geen gehoor, maar bij drie was het gelijk raak. Een kamer, bij twee madrileense dames op Calle Elvira kon ik direct langskomen, en de tweede en derde had ik besproken voor morgen.. Helaas was de kamer op Calle Elvira niet helemaal wat ik zocht, klein, muf, en de meiden bleken kettingrokers te zijn. De volgende die ik bezocht was een kamer op Plaza Nueva bij twee jongens uit Cádiz, en ik was direct verliefd op één van de kamers in het typische andalusische huis, ze waren de advertenties net aant ophangen in de straat, erachteraan mét mobiel, en ik sprak ik met ze af aan het einde van de straat, om meteen het huis te kunnen bezichtigen.

Achter een massieve houten deur, lag een patio en een wat oudere dame (de eigenares van het huis) was aan het opruimen. We volgden de jongen via de patio met fonteintje naar de trappen van het huis naar de eerste verdieping.. Dít was het type huis wat ik zocht, azulejos op de vloer, witte muren, sommige blauw, en één prachtige zonnige kamer met balkon.. alleen het hád wel een aantal nadelen. Er stonden nog géén meubels, er woonde nog niemand, géén internet, contract was een jaar, dus dan moest ik zélf voor iemand anders zorgen in maart, en als ik de kamer met balkon wilde moest ik door de kamer van één van de heren want dat was de mooiste kamer. De heren vonden het ovrigens geen probleem..maar toch… ik kon honderd keer dezelfde vraag stellen over de prijs.. maar er werd me té vaag over gedaan.. het kwam neer op het kan 300 zijn maar ook 400 En daar hou ik niet zo van.. en ook Marieke zou er over getwijfeld hebben.. Nou ja het was pas de eerste dag, dus toch nog maar even meer kamertjes bekijken…

Ook heb ik vanmorgen de Carmen (andalusische villa) op de Cuesta Alhalcaba bekeken, werkelijk prachtig, maar dat vond ik uiteindelijk te ver uit het centrum, en de keuken was wel een zootje.. door de vijf heren die het huis bewoonden.. Verder met Marieke door de stad gestruint naar advertenties, de Kabab King niet overgeslagen, evenmin de Mango’s en de Zara’s die toch op de route lagen, en vanavond weer een piso bezoeken vlakbij het Alhambra. Daarna sluiten we de dag natuurlijk weer traditioneel af, met een tapasrondje door la ciudad de los sueños (stad der dromen)…

Eva

Een lach en je bent in Spanje..?!

2008-09-17T01:46:00.004+02:00

Zo snel gaat het helaas niet, athans, niet voor mij...Ik herinner me de woorden van Nai nog goed, toen we met z’n allen voor het laatst uit eten gingen; “Eef, je moet niet teveel meenemen”… En ik heb het echt geprobeerd in mijn oren te knopen, maar op één of andere manier lukt het me nooit. Die hele zondagavond ben ik bezig geweest om die twee koffertjes zo handig mogelijk in te pakken, en uiteindelijk.. ik kreeg ze dicht.. Ware het niet dat opeens, uit dat ene hoogzwangere zwarte koffertje van mij, een pijnlijk geluid kwam, toen ik ze trots naast elkander opstelde in de kamer. En echt, deze reis had niet erger kunnen beginnen, mijn koffer was letterlijk uit zijn voegen gebarsten.. En heb mezelf die laatste handdoek die ik er zonder genade in had gepropt tot op heden niet vergeven, dat koffertje had drie jaren trouwe dienst gedaan..Gelukkig had ik snel een andere koffer geregeld zodat dit probleem al snel weer was opgelost.. als dit het enige is dacht ik later?

Vol goede moed, een perfect duo aan koffers á 15 kilo elk, met spullen voor een half jaar en handbagage, vertrok ik de volgende dag richting Airport Dusseldorf-Weeze voor de vlucht naar Málaga van 15.00. Eenmaal in de rij tussen de Torremolinostoeristen, en backpackergroepjes sloot ik aan in de rij om in te checken.. Nerveus was ik wel, want die grootste van de twee had wél 2 kilo overgewicht, maar goed das geen ramp.. dat weet je van tevoren en ik kon écht niet minder meenemen.. De rij werd steeds kleiner, en ik wilde mijn koffers zojuist op de bagageband leggen, toen de grondstewardess me in het Duits (uiteraard) vroeg of dat er nog een tweede persoon was.. Nee? Hoezo? Ik heb voor twee koffers geboekt.. “Nou dan heb je maar liefst 15 kilo overgewicht..” En echt, Jetzt brecht mir mein Klumpf, kwam er snel in me naar boven, en voor ik er nog tegenin kon gaan duwde ze me een blad met piepkleine lettertjes onder mijn neus waarvan het woord GESAMTGEWICHT 15 kilo, stond.. Ik wist ff niet waar ik het zoeken moest op dat moment, want ik kan het land geen half jaar verlaten zónder die koffer, en ik kon nog nooit zo goed Duits. Die kleine letters hadden wel eens duidelijk Groot op de site mogen staan, want welke idioot neemt nou drie koffers mee met een totaalgewicht van 15 kilo, dan moet je ze zowat leeg vervoeren...

Totaal, aangeslagen, spoedde ik mij naar de bankjes om de écht nodige dingen over te laden, en kwaad propte ik nog wat vestjes, truitjes, sokken, in mijn al véél te zware handbagage. De rest konden mijn ouders wel per post verzenden zodra ik een adres heb in Granada. Ik checkte één van de koffers in en passeerden we nog snel de kantine voor een kop koffie voordat ik zou vertrekken. Starend vanuit het dakterras, naar het luchthaven personeel, dat kriskras in bagagetreintjes over de banen scheurden en driftig aan laden en lossen begonnen.. En met mijn creatieve geest, kwam het nog even in me op om één van die jongens flink wat ‘Trinkgeld’ aan zu bieten,om stiekem toch das Gepäck over de reling te laten zakken om het in het bagageruim van de Airbus te laten verdwijnen… ik kon wel weer lachen.. Zo weinig meenemen, dat het bijna grappig is, maar goed eigenlijk kon ik wel janken...

Eenmaal in de lucht, heb je natuurlijk alle tijd om te bedenken wat je nou écht bent vergeten, en rommelend in de chaos in mijn tas deed ik de ontdekking. S***, Reservelenzen en een belangrijk medicijn zaten nog in die andere koffer, maar wel een lullig Ledlampje voor mijn laptop heb ik nog kunnen grijpen.. En ja, je leest het goed een LEDLAMPJE , hoé belangrijk is dát?! En een nietmachine dan?? Ja dat zat allemaal wél in mijn tas. En hoé belangrijk zijn lenzen? Juist. De hele vlucht werd ik er niet vrolijker op door ook nog te ontdekken dat ik ook nog eens niet langer beschikte over my two red friends (lees: stijltang en pumps).

De avond in Málaga verliep trouwens wel smoothly.. Vanaf Málaga – aeropuerto, met Renfe Cercanías naar Málaga-Centro verliep vrijwel probleemloos, en als een echt citygirl hield ik de eerste beste taxi aan naar om me naar de Camino-Nuevo te laten rijden..

Hostel Melting- Pot was is dan een warm welkom op zo’n moment. Een vrolijk gekleurd en vooral schoon hostel in Arabische stijl, compleet met bar en dakterras, symphatiek personeel, en leuke gasten. De kamer deelde ik met Engelse meiden, en een vriendelijke Francese. Ik settelde me aan de bar, naast twee loodgieters uit Australie, die op surfvakantie waren, en zich verbaasden over het feit hoeveel talen wij nederlanders wel niet spraken.. (Sí, je peux cambiar, very schnell..)En knoopte een gesprek aan met de Franse barman, die bezig was een onweerstaanbare Sangría Extraordinaria, en een paar tapatjes (ik moest er ook wel een kwartier op wachten), maar dan héb je ook wat… Ik was alle ellende alweer een beetje vergeten, én, het regende tenminste niet deze keer. Het moest tegen enen zijn geweest dat ik uiteindelijk in slaap viel..

Nu de volgende ochtend, zit ik hier op het dakterras van hostel, in Málaga, de lucht is blauw en ik kan de zee gewoon zien, bajo el sol. De radio speelt zachtjes, een salsa van Hector Lavoe met de tekst;

“Pronto llegará el día de mi suerte, Sé que antes de mi muerte, Seguro que mi suerte cambiará”
(Snel ,zal de dag van mijn geluk aanbreken..etc.))

Dit kan toch geen toeval meer zijn? Nu ga ik maar even op internet kijken hoe laat de bussen naar Granada vertrekken...

Eva

3 Noches...

2008-09-12T23:06:00.007+02:00

Op een zonnige dag in Maart 2008, de 14e om precies te zijn , stak ik nietsvermoedend het sleuteltje in mijn brievenbus en opende het krakkemikkige deurtje, zoals ik dat iedere dag deed. En ik weet niet of ik teveel films heb gekeken, vast wel, maar opeens leek het erop alsof uit het altijd donkere gat een oogverblindend helderwit licht leek te schijnen…want daar lag… eindelijk…die witte envelop met het logo van de Universiteit waarop ik al dagen wachtte... Met mijn tassen, gewapend met mobiel vloog ik de trap op naar de eerste etage met de brief in mijn hand. Struikelde ik nog half over de drempel, én gelukkig waren mijn twee roomies thuis, want dit was nou net niet het geschikte moment voor mij om alleen te zijn… In de keuken met Tien en Maika, met één oog dichtgeknepen, opende ik de envelop, keek erin, en zag alleen nog maar de vetgedrukte woorden;

Granada (Spain)

Die twee woorden waren overigens genoeg, ik stuiterde minstens twintig rondjes door het huis, zocht naar de kurkentrekker in de la, en de rest van de brief?.. Die heb ik niet eens meer gelezen…

Nu is het bijna zover..Inmiddels heb ik letterlijk een papierwinkel aan brieven getekend, verstuurd, handtekeningen verzameld, tig keer gefaxt, gemaild, gekopieerd, nog een keer getekend. Ook nog eens tickets geboekt, hotels geregeld, pasjes aangevraagd, gekopieerd, verspreid, machtigingen, verzekeringen gecheckt, abonnementen stopgezet, én mijn bijbaantje opgezegt. Wat toch wel een beetje een raar gevoel was. Mijn fiets staat in de box gestald, de flamenco poster is van de muur gehaald en rond middernacht op de Gloriantdreef , terwijl er bij de buren werd ingebroken, stapelde ik nietsvermoedend maar liefst twaalf dozen, drie koffers en heel wat plastieken tasjes tot een hoge muur aan het voeteneind van mijn bed.. De ochtend brak aan, ik draai me nog een keer om en trek de deur achter me dicht, el primer paso, mijn kamer is al verhuurd ...

Nu ben ik bijna klaar voor, een half jaartje studie in Spanje..alleen ik moet mijn drie koffers nog zien in te pakken, en als je me kent weet je vast wel dat.. nouja daar zal ik jullie niet mee vervelen. Op maandag 15 september, tegen vijven in de middag vlieg ik van Düsseldorf naar Málaga (en laat het NIET regenen por favor). Met een beetje geluk zit ik dan de 16e in hartje Granada. En echt..ik ga jullie vast missen maar ik heb er zin in!

Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van mijn spannende, Andalusische avonturen met een gouden randje die ik ongetwijfeld weer ga beleven in España. En heb ik mezelf op z’n minst een aantal doelen gesteld: Zo hoop ik snel een kamertje te vinden dichtbij de Calle Elvira (liefst mét balkon en zonnig dakterras), nog meer schrijfwijzes te ontdekken voor het woord ‘Shoarma’, minstens twee passen flamenco te kunnen dansen, nog één keer op pumps het Alhambra te betreden, en uiteindelijk, toch ook wel die 30 ECTS zien binnen te slepen.. En schatjes, voor de vip versie? We bellen..!

Liefs Eva

Como la realidad gana siempre de la fantasia’

2008-07-09T00:11:00.006+02:00

Al vanaf het begin van de reis had ik al tegen deze dag opgekeken, en de hele website van de KLM binnenstebuiten gekeerd om te kijken of ik mijn ticket niet nog een week of drie kon uitstellen... helaas, want dan moest ik een nieuw retour boeken en dit is min of meer onmogelijke onder de 700 euritos.. Maar goed, het vertrek uit México, en het leven wat daarbij hoort.. De hele vakantie hadden we eigenlijk al verschillende vertrekmomenten gehad want het waren eigenlijk meer dan drie reizen in één die we hadden gemaakt. Het vertrek vanuit Ocotlán, Cholula en Acapulco, en het vertrek vanuit Mexico stad. Alleen het grootste vertrek kondigde zich dan ook nu aan. Het vertrek uit het land en van een cultuur, en een afscheid van al die jonge mensen die vrienden waren geworden en van Lau, die we weer een tijd lang zouden moeten missen. Ook keek ik weer op tegen de aankomst in Nederland, het weer, de drukte en de stress, het werken bij La Place, waaruit mijn leven vooral uit zal bestaan voordat ik naar Granada zou vertrekken. Want ja, niet voor niks gaat de zon op, he. Maar ik kon wel weer een beetje lachen als ik dacht aan mijn gezellige kamertje op de Gloriantdreef en de feestjes bij ons in huis, mijn blauwe fiets met gouden bolletjes en mijn lieve huisgenoten uit Utrecht, waarvan ik er eentje heb meegenomen. Tineke is behalve mijn huisgenoot ook studiegenoot en mijn helpdesk voor huishoudelijke, algemene en officiële problemen. Ze is handig en praktisch ingesteld, houdt van leuke en gezellige dingen en haar verstand laat haar nooit in de steek. Ik ben ook praktisch ingesteld, maar dan anders praktisch, ofwel praktisch met een knipoog. Mijn verstand laat het ook regelmatig over aan het gevoel want niet bij alle zaken ten goede komt, of ik droom even weg, ook op momenten waarop dat minder gewenst is waardoor ik af en toe weer eens hardhandig met de neus op de feiten wordt gedrukt. Met de neus op de feiten gedrukt, werden we ook toen we deze ochtend nog wat Mexicaanse waren voor thuis in wilden slaan in de enorme Wal-Mart, die op een afstandje van het huis lag. We kochten zoveel tequila, maïstortilla’s, chilisaus, oaxaceña en nog wat andere lokale waren, dat ik wel genoodzaakt was een extra tas in te checken omdat ik anders zeker boven de vijfentwintig kilo zou uitkomen. Dus op stip en sprong moest ik alles nog verdelen over een koffer en een tas nog voordat Elvia zou arriveren. Net op tijd klikte ik mijn koffers dicht toen de Nex- Tel van Laura oplichtte en Elvia met haar zwarte Passat sportmodel buiten stond te wachten. We sleepten onze spullen naar buiten, en voor de laatste keer stapten we in voor de korte roadtrip van een uurtje naar de luchthaven van Guadalajara. Elvia ging niet parkeren dus stopte op de plaatsen waar men kon laden en lossen dus van haar namen we bij de auto afscheid. Ze zou rondjes blijven rijden met Mariana zodat Laura wel mee naar binnen kon om rustig afscheid van ons te kunnen nemen. Nou het moment was dan eindelijk daar, we omhelden elkaar voor de laatste keer en namen afscheid van elkaar. Terwijl we Laura nakeken tijdens het teruglopen naar de auto, draaide ze zich nog minstens tien keer om, om ons uit te zwaaien tot dat ze compleet uit het zicht was verdwenen. Ik volgde Tineke die naar de incheckbalie liep en haar papieren toonde aan de baliemedewerker, nadat onze koffers uitgebreid werden gecheckt. Ik hield mijn hart vast omdat ik meer Tequila bij me had dan wettelijk was toegestaan maar met een simpele knipoog palmde ik ook deze Mexicaanse bewaker in waarop hij lachte, knikte en zei dat het goed was. Maar een nieuw probleempje kondigde zich natuurlijk al weer aan ondanks dat ik altijd georganiseerd en goed voorbereid op reis ging. Ik denk dat Mexico iets met mijn persoonlijkheid moest hebben gedaan want de migratiepapieren die ik toen nog veilig had opgeborgen in mijn tas waren opeens spoorloos verdwenen. Zenuwachtig zocht ik mijn tas door die gevuld was met flyers, kassabonnen, viltjes, Corona kroonkurken, en andere onbelangrijke zooi maar nergens kon ik die verdomde migratiepapieren vinden. Terwijl ik zocht legde Tineke de baliemedewerker uit dat ik ze zo snel niet vinden kon waarop deze reageerde met dat ik nog de tijd had tot in Mexico om ze te vinden omdat ik anders opnieuw door de migratie zou moeten. In eenmaal in het vliegtuig keerde ik mijn tas binnenste buiten en uiteindelijk vond ik de papieren in één van de twintig zijvakken in mijn tas. Tineke en ik konden weer voorzichtig lachen, want het bleek achteraf onmogelijk om nog op tijd door de migratie te komen omdat we precies een kwartier hadden om van het ene vliegtuig in het andere te komen op de luchthaven van Mexico D.F., en nu konden we dat hele ritueel gelukkig achterwege laten. Eenmaal in het KLM toestel kan je rustig de overstap maken, dat kwam waarschijnlijk door de Nederlands sprekende luchtpersoneel en dat er natuurlijk ook Nederlands gesproken werd in het vliegtuig zelf door de passagiers die stuk voor stuk naar Amsterdam zouden worden gebracht. De terugreis heb eigenlijk vooral proberen te slapen om maar niet te hoeven denken aan het leven thuis, en al helemaal om niet te hoeven denken aan het weer en de duizend en één dingen die ik nog zou moeten doen. Even had ik spijt dat ik de Erasmus uitwisseling niet naar Guadalajara had gepland, maar naar Granada, maar na even goed nadenken wist ik dat dát niet nodig was. Andalusië is ook heel mooi en minder ver weg van je huis en je familie, alhoewel wist ik dat ik het nu de wereld wel aankon, dat ik alles wel aankon. Zo’n reis doet hoe dan ook altijd wel iets met me, het veranderd me en laat me anders naar dingen kijken. Zelfs nu. Ik heb deze reis als bijzonder mooi ervaren, anders dan anders als alle andere mooie reizen die ik heb gemaakt. Ik heb op sommige momenten meerdere keren naar de lucht gestaard om te vragen aan wie dan daar dan ook moge zijn, waar ik dit allemaal aan te danken heb en waarom ik, waarom wij, op deze plaatsen mochten zijn en waarom wij dit mochten zien. En nu, ga ik dit verhaal tot een einde brengen, alleen kan ik de juiste woorden niet vinden. De 19.927 die ik tot nu toe heb geschreven zijn er eigenlijk nóg steeds te weinig. Maar dan heb je in ieder geval iets, dat je over een lange tijd nog kan lezen of kan laten lezen. En tja, het land van de diepe wateren en rokende vulkanen heeft mijn hart wel een beetje veroverd…